Sólrún Flókadóttir

Magnþrungin saga Tróju hefur lengi verið vinsælt umfjöllunarefni, Ílýonskviður Hómers er endalaus uppspretta vangaveltna og pælinga. Saga Tróju hefur nú verið færð í glæsilegan kvikmyndabúning af leikstjóranum Wolfgang Petersen sem á að baki meistaraverk á borð við Das Boot, In the Line of Fire og The Perfect Storm. Segir frá valdaátökum milli Grikkja og Trójumanna sem skapast er Paris, yngri sonur konungins af Tróju, hefur ástarsamband við Helenu hina fögru. Leiðir sambandið til þess að Grikkir vígbúast og ætla sér að taka yfir Tróju með góðu eða illu, en það er eini staðurinn sem þeir ráða ekki yfir í Eyjahafinu. Í fremstu víglínu Grikkja stendur hinn dularfulli Akkiles sem telst án vafa einn mesti bardagakappi fyrr og síðar. En það er ekkert sjálfgefið í átökum, eins og sannast hér. Gríðarlega sterk og vönduð mynd sem skartar glæsilegum bardagaatriðum sem ættu að heilla alla kvikmyndaunnendur. Leikurinn er góður: Brad Pitt er flottur sem hinn einbeitti Akkiles, Orlando Bloom er glæsilegur sem Paris, Eric Bana mjög traustur í hlutverki Hector og Diane Kruger á sterka innkomu sem Helena hin fagra, ekki má svo gleyma Brian Cox sem er magnaður í hlutverki Agamemnon konungs. Flest fer vel til að skapa hina ágætustu kvikmynd: leikur, tónlist, tæknibrellur, klipping og handritið renna vel saman. Galli myndarinnar er lengdin, myndin er alltof löng og verður óttaleg meðalmennska því miður vegna þess og fleiri þátta. Helsti aðall myndarinnar er þó traust leikstjórn meistarans Petersen, sem enn og aftur sannar hversu snjall leikstjóri hann er. Undir hans stjórn verður Troy mikilfengleg en því miður ekki sú snilld sem að var stefnt og hefði getað orðið ef allt hefði fallið í rétt form. Samt sem áður er myndin hin ágætasta skemmtun og flestir kvikmyndaunnendur ættu að hafa gaman að henni.

Vönduð og vel leikin spennumynd með hörkugóðu handriti. Segir frá Evan er býr einn með mömmu sinni, en faðir hans er á geðveikrahæli. Í æsku lendir Evan ásamt vinum sínum, þeim Lenny, Keyleigh og Tommy, í erfiðri lífsreynslu sem hefur mikil áhrif á líf þeirra. Hann á mjög erfitt með að horfast í augu við ákveðna hluti og þjáist af minnisleysi. Evan kemst að því að hann býr yfir þeim eiginleika að geta farið aftur í tímann og getur með því haft áhrif á marga hluti í lífi sínu og vina sinna. Að því kemur þó að hann hafi ófyrirséð áhrif á þá hluti sem best væri að hrófla sem minnst við. Góð mynd sem skartar Ashton Kutcher í aðalhlutverki, hann birtist hér í óvenjulegu hlutverki. Hann hefur hingað til verið þekktastur fyrir gamansamar myndir og sýnir hér á sér nýjar hliðar sem leikari og stendur sig vel. Að auki eiga Jesse James, Eric Stoltz, Melora Walters og Amy Smart góðan leik í sínum hlutverkum. Handritið er gríðarvel unnið og skemmtilega útfært. Útkoman er góð spennumynd sem óhætt er að mæla með. Það lærist þó af þessari mynd að aldrei ætti að reyna að storka örlögunum um of. Hvet alla til að sjá The Butterfly Effect, mynd sem kemur á óvart og allir sannir kvikmyndaáhugamenn ættu að njóta.

Hver myndu örlög mannkyns verða ef verstu spár rættust varðandi gróðurhúsaáhrif og hlýrri loftvinda um allan heim? Þetta er umfjöllunarefni nýjustu kvikmyndar leikstjórans Rolands Emmerich sem gerði tæknibrellumeistaraverkið The Independence Day árið 1996. Sú mynd fjallaði um árás geimvera að jarðarbúum er ætluðu sér heimsyfirráð. Rétt eins og hún er The Day After Tomorrow sannkallað tæknibrellumeistaraverk og er mjög líklegt að myndin fái óskarinn að ári fyrir tæknibrellurnar, svo gríðarlega vel eru þær gerðar og fléttaðar inn í söguna að ekkert annað orð en stórfenglegt á við. Hörmungum jarðarbúa samhliða náttúruhamförum vegna loftslagsbreytinga sem vísindamenn spáðu árið 2000 að gætu gerst seinnipart 21. aldarinnar, er lýst með meistaralegum hætti. Gallarnir við þessa mynd eru hinsvegar nokkrir og áþreifanlegir, handritið er veikt og ennfremur leikurinn að miklu leyti. Það hefði mátt standa betur að vali á sumum leikurunum, en uppúr leikarahópnum standa þó þeir Jake Gyllenhaal og Dennis Quaid auk Ian Holm sem stelur senunni í litlu hlutverki. Tónlistin er áhrifamikil og passar vel inn í myndina þegar spennan eykst. Fyrir þá sem vilja sjá áhrifamikið tæknibrellumeistaraverk er The Day After Tomorrow rétta myndin, enginn vafi á því.

Eitt áleitnasta hitamál bandarískrar stjórnmálasögu á 20. öld er óneitanlega morðið á John Fitzgerald Kennedy forseta Bandaríkjanna, í Dallas í Texas, föstudaginn 22. nóvember 1963. Hann hafði þá setið á forsetastóli í Bandaríkjunum í rúmlega 1000 daga. Að margra mati er sem spurningunni um hver myrti forsetann hafi ekki verið svarað með fullnægjandi hætti. Opinber rannsóknarnefnd komst að þeirri niðurstöðu að Lee Harvey Oswald hefði framið morðið og verið einn að verki en margir aðhyllast þá kenningu að árásarmennirnir hafi verið tveir og sumir segja allt að fjórir. Einnig hafa komið fram kenningar um að mafían, bandaríska leyniþjónustan, útsendarar erlendra ríkja eða jafnvel Johnson forseti, hafi skipulagt ódæðið. Um þetta mikla hitamál var fjallað í kvikmyndinni JFK árið 1991. Allt frá unglingsárum hafði Oliver Stone fylgst með miklum áhuga með rannsókninni á morðinu á Kennedy forseta. Hann ákvað því að gera mynd um rannsóknina og þær samsæriskenningar sem fóru um allan heiminn þess efnis að stjórnvöld hefðu átt þátt í morðinu og hann gerði myndina frá sjónarhorni Jim Garrison sem fór fremstur í fylkingu þeirra sem vildu að málið yrði kannað til fulls og allar samsæriskenningarnar kannaðar og málið galopnað. Myndin varð umdeild en mögnuð lýsing á þessu þekkta morðmáli. Er fátt meira viðeigandi nú í miðri kosningabaráttunni um valdamesta embætti stjórnmálaheimsins, forsetaembættinu í Bandaríkjunum, en kynna sér þetta umdeilda sjónarhorn á morðið á einum kraftmesta stjórnmálamanni Bandaríkjanna á 20. öld, sem hvarf af sjónarsviðinu með vofeiflegum hætti fyrir rúmum fjórum áratugum. Skylduáhorf fyrir alla unnendur stjórnmálasögu og úrvalskvikmyndagerðar.

Ein er sú kvikmynd sem almennt er talin skyldueign fyrir hvern kvikmyndaáhugamann og er því eitt af meistaraverkum kvikmyndasögunnar. Í Lawrence of Arabia er rakin saga hins goðsagnakennda landkönnuðar T.E. Lawrence, sem lést árið 1935. Hann hélt út í eyðimörkina í fyrri heimsstyrjöldinni sem breskur hermaður og náði að sameina Araba í stríðinu gegn Tyrkjum. Þetta stórglæsilega kvikmyndaverk David Lean er ævintýralegt í jafnt umgjörð sem innihaldi, frábærlega kvikmynduð, klippt, skrifuð og leikin og nýtur sín hvergi betur en á breiðtjaldi. Sögulegur stórmyndastíll leikstjórans er varla tilþrifameiri en í þessu verki, það er mjög listilega spunnið við hið smáa mannlega. Leikaraliðið er ekki af verri endanum með Peter O'Toole í sínu frægasta og langbesta hlutverki, en hann fer á kostum í hlutverki Lawrence og vann sinn stærsta leiksigur í þessu hlutverki. Meðal annarra stórleikara eru Sir Alec Guinness, Omar Sharif, Anthony Quinn, Claude Rains og José Ferrer. Var tilnefnd til 10 óskarsverðlauna en hlaut sjö, þ.á m. sem besta kvikmynd ársins, fyrir leikstjórn Lean, magnaða tónlist Maurice Jarré og kvikmyndatöku Freddie Young, sem enn er jafn stórfengleg nú og árið 1962. Ég hvet alla kvikmyndaunnendur til að sjá þetta magnaða meistaraverk ef þeir eiga tök á því, betri mynd er vart hægt að sjá. Ráðlegg ég að horft sé á lengstu útgáfu sem mögulegt er að sjá, því lengri sem myndin er, því betra og heilsteyptara meistaraverk sérðu.

Coen bræður, Ethan og Joel, eru án nokkurs vafa snillingar í kvikmyndagerð og hafa sannað þá snilli í meistaraverkum á borð við t.d. Fargo, Raising Arizona, The Man Who Wasn't There, O Brother, Where Art Thou?, The Big Lebowski og Barton Fink. Óneitanlega er mikið verkefni að ætla sér að endurgera klassíska gamanmynd á borð við The Ladykillers, sem var gerð árið 1955, og skartaði í aðalhlutverkum, Sir Alec Guinness, Peter Sellers og Cecil Parker. Í flestum tilfellum sannast hin gullna regla að annaðhvort heppnast slík djörfung algjörlega eða mistekst hrapallega. Í endurgerðinni er sagt frá prófessornum G.H. Dorr sem leigir herbergi hjá Mörvu Munson, aldraðri konu í smábæ. Henni líst vel á hann, enda er hann nokkuð heillandi við fyrstu sýn. En það er ekki allt sem sýnist, enda er prófessorinn ásamt félögum sínum að undirbúa rán með því að grafa göng yfir í nálægt spilavíti sem þeir ætla að ræna. En brátt kemur þó í ljós að þeir mæta ofjarli sínum í leigusalanum, hinni öldnu Mörvu. Tom Hanks fer eins og venjulega á kostum í aðalhlutverkinu og ekki er Irma P. Hall síðri sem fröken Munson. Coen-bræður hafa markað sér þann stíl að í myndum þeirra er sagt frá skrautlegum karakterum og þar koma fyrir hin skondnustu atvik. Þeir hafa jafnan náð að laða fram hið besta frá leikurum sínum. Tónlistin er hér sem venjulega í myndum þeirra alveg fullkomin. Sem aðdáandi Sellers og Guinness og þ.a.f.l. gömlu myndarinnar verð ég að viðurkenna að ég var ekki sáttur við handrit myndarinnar og hluta úrvinnslu myndarinnar. Engu að síður er The Ladykillers hin ágætasta skemmtun fyrir bíóáhugafólk.

Stórfengleg kvikmynd sem hittir beint í mark. Segir frá Joel og Clementine sem hafa átt í stormasömu ástarsambandi sem endar með því að þau fara til læknis til að láta þurrka hvort annað út úr minni sínu. Að því kemur að þau hugleiða hvort þau hafi tekið rétta ákvörðun, enda þróast atburðarás í allt aðra átt en stefnt var að. Aðalhandritshöfundur myndarinnar er hinn einstaki Charlie Kaufmann, sem gerði handritin að meistaraverkunum Being John Malkovich og Adaptation. Hann fer hér á kostum við að segja sögu sem okkur er mjög kær, athygli áhorfandans er nú sem fyrr algjörlega á atburðarásinni, hann nær að fanga athygli fólks með kraftmiklum stíl sínum. Jim Carrey og Kate Winslet fara á kostum í aðalhlutverkunum. Winslet er glæsileg leikkona sem hefur sannað snilli sína margoft og enginn efast um að Carrey er einn öflugasti leikari samtímans. Þau túlka vel aðalpersónurnar. Elijah Wood, Mark Ruffalo, Kirsten Dunst og Tom Wilkinson eiga einnig góðan leik í myndinni. Valdís Óskarsdóttir klippti myndina og gerir það meistaralega vel. Þessi mynd er nálægt því að vera fullkomin, flestallt gengur upp: handrit, leikur, tónlist og úrvinnsla öll á heildarmyndinni er til mikillar fyrirmyndar. Eternal Sunshine of the Spotless Mind er skylduáhorf fyrir alla sanna kvikmyndaunnendur, enginn vafi á því.

Töframaðurinn ungi, Harry Potter er mættur þriðja sinni á hvíta tjaldið. Í upphafi myndarinnar býr hann enn hjá skyldmennum sínum, hinni mjög svo pirrandi Dursley-fjölskyldu. Brátt heldur hann þó á nýjan leik í Hogwart skóla. Bestu vinir hans Ron Weasly og Hermione eru þar sem fyrr. Lenda þau í miklum ævintýrum er spyrst út að Sirius Black hafi sloppið úr Azkaban fangelsinu og vilji Harry illt. Kemst Harry að því von bráðar að þar er um að kenna foreldrum sínum og Voldemort, hinum forna fjanda fjölskyldu sinnar. Stórfengleg og vel gerð ævintýramynd. Handrit Steven Kloves eftir þriðju bók J.K. Rowling er meistaralega gerð og heldur athygli áhorfandans allan tímann. Myndin er gríðarlega vel leikin: Daniel Radcliffe er að festa sig í sessi í hlutverki Harrys og Rupert Grint fer á kostum sem fyrr í hlutverki hins skemmtilega Rons. Emma Watson, Julie Walters, David Thewlis, Alan Rickman, Dame Maggie Smith, Robbie Coltrane og Emma Thompson eiga stórleik ennfremur í myndinni. Senuþjófurinn er þó hiklaust Gary Oldman í hlutverki Sirius, hann er magnaður leikari og tekst alltaf að stela senunni í hverri mynd og á flotta innkomu í þessu hlutverki. Michael Gambon er tekinn við hlutverki Dumbledore af Richard Harris, sem lést árið 2002. Glæddi Harris persónuna sínu lífi og er eftirsjá af honum, en þrátt fyrir að Gambon standi sig með ágætum fellur hann í skuggann af Harris. Hafa aðalpersónurnar þroskast mjög og vart hægt að tala um Potter myndirnar sem barnamyndir lengur, nú þegar söguhetjurnar eldast hefst mikið þroskaferli hjá þeim.Tónlist snillingsins John Williams á vel við eins og ávallt og sérstaklega fannst mér kóralagið sem hljómar í byrjunni áhrifamikið. Mexíkaninn Alfonso Cuarón stendur sig vel í leikstjórastólnum og gerir mun betur en Chris Columbus sem leikstýrði fyrri myndunum tveimur. Er um að ræða langbestu myndina í seríunni. Óhætt er að mæla með Harry Potter and the Prisoner of Azkaban við alla sanna kvikmyndaáhugamenn.

Köngulóarmaðurinn er mættur aftur á hvíta tjaldið, í öllu sínu veldi. Tvö ár eru liðin frá því hann bjargaði New York frá grænum púka, nú þarf hann að takast á hendur það verkefni að glíma við illan vísindamann sem hefur breytt sér í vélrænt illmenni. Í dagsins önn er Köngulóarmaðurinn hinn ósköp venjulegi Peter Parker, sem er algjör andstæða hetjunnar, feiminn og óttalega klaufalegur. Meðan Köngulóarmaðurinn nær árangri í að takast á hendur hvern glæponinn á fætur öðrum á Peter í mesta brasi með einkalíf sitt, einkum ástamálin. Hann er ástfanginn uppfyrir haus í Mary Jane, sem hann hefur þekkt til fjölda ára. Hann reynir allt til að vinna hjarta hennar. Að því kemur að hann þurfi að gera upp við sig hvort hann vilji vera Köngulóarmaðurinn eða Peter Parker, er Mary Jane er í þann mund að giftast öðrum manni. Stórfengleg ævintýramynd sem ætti að heilla hvern áhugamann um glæsilegar sögur með mögnuðum tæknibrellum, upp úr skónum. Sam Raimi stendur sig gríðarlega vel í að tryggja að hver hluti heildarmyndarinnar glansi. Allar tæknibrellur eru meistaralega vel úr garði gerðar, handritið er gott og tónlistin klikkar svo sannarlega ekki. Tobey Maguire fer á kostum í hlutverki ferils síns, að mínu mati og Kirsten Dunst er heillandi í hlutverki Mary Jane. Ástarsaga Peters og Mary Jane nær miklum hæðum vegna sterks samleiks þeirra. Ég hafði alveg virkilega gaman af þessari mynd, skemmti mér konunglega og hvet alla kvikmyndaunnendur til að skella sér í bíó og sjá þessa glæsilegu ævintýramynd. Það er svo sannarlega þess virði.

Græna tröllið Shrek snýr nú aftur á hvíta tjaldið, hress og glaður að vanda. Hann kætti alla kvikmyndaunnendur árið 2001 í drepfyndinni tölvuteiknimynd, sem sló hressilega í gegn. Framhaldsmyndin er stórfengleg að öllu leyti og gefur þeirri fyrri ekkert eftir. Í upphafi er Fiona prinsessa staðráðin í því að fara nú heim til foreldra sinna eftir að hafa verið bjargað úr prísundinni af Shrek og vinum hans í fyrri myndinni. Shrek er ekki alltof hrifinn af því að fara og hitta tengdaforeldra sína en lætur það eftir ástinni sinni. Faðir Fionu vill ekki sjá Shrek sem tengdason og sættir sig enn síður við að fallega dóttirin sé orðin að skessu. Ekki bætir það svo úr skák að Álfadísin hefur mikið tak á konunginum og hafði gert samkomulag við hann um að Fiona giftist Draumaprinsinum, syni sínum. Kóngurinn bregður því á það ráð að fá leigumorðingja, Stígvélaða köttinn, til þess að koma Shrek fyrir kattarnef. Málin þróast þó í óvæntar áttir og ekki fer allt eins og stefnt er að. Mike Myers fer sem fyrr á kostum í hlutverki Shrek, Eddie Murphy er kostulegur sem asninn og Cameron Diaz heillandi sem Fiona. En það er ekki á neinn hallað þó ég fullyrði að Antonio Banderas steli senunni í hlutverki Stígavélakattarins. Julie Andrews og John Cleese eru stórfengleg í hlutverkum konungshjónanna. Þetta er einstaklega góð mynd, viðeigandi fyrir alla fjölskylduna og þá sem unna góðum húmor og vandaðri kvikmyndagerð. Brandararnir ættu að hitta á réttar nótur hjá kvikmyndaáhorfendum, enda alveg einstaklega vel heppnaðir. Þeirra sem sjá Shrek 2 bíður heillandi og skemmtileg kvöldskemmtun. Ég mæli með henni við alla þá sem hafa góðan húmor og vilja skemmta sér vel á góðu kvöldi.

The Lord of the Rings: The Return of the King er án nokkurs vafa besta myndin í trílógíu Peters Jackson um Hringadróttinssögu. Með þessari mynd er sögu J.R.R. Tolkien um föruneyti hringsins lokið. Sagan heldur áfram þar sem frá var horfið í The Two Towers. Upphafsatriði myndarinnar er bæði áhrifamikið og vel gert. Er síðast var skilið við Frodo (Elijah Wood) og Sam (Sean Astin) voru þeir á leið til Mordor undir leiðsögn Gollum (Andy Serkis). Fátt girnist Gollum meir en hringinn og reynir að koma af stað úlfúð á milli félaganna til að komast að hringnum. Beitir hann öllum brögðum til þess. Verður Sam þess áskynja að ekki er allt með felldu við Gollum og óttast að hann muni drepa þá, en spurning er hvort honum tekst að stöðva Gollum sem virðist hafa náð trausti Frodo og eyðilagt trúnaðarsamband hans og Sam. Hreint magnað er að fylgjast með sálarflækjum Gollums og undirferli hans á sér engin takmörk. Gott er til þess að vita að frásögnin af ferð þeirra til Mordor er mjög trú frásögn bóka Tolkiens. Á meðan þessu stendur fylgjumst við með orrustunni um borg Gondor, Mínas Tírith. Gandalf (Sir Ian McKellen), Gimli (John Rhys Davies), Legolas (Orlando Bloom) og Aragorn (Viggo Mortensen) hitta þá Merry (Dominic Monaghan) og Pippin (Billy Boyd) í upphafi myndarinnar. Sigrinum við Hjálmsvirki er fagnað í Edóras. Forvitni Pippins verður þess valdandi að hann fer með Gandalfi til Mínas Tírith. Þar er stórorrusta framundan. Á örlagastundu bognar Denothor, faðir Faramírs og Borómírs, sem þar ríkir, og missir vitið. Það kemur í verkahring Gandalfs að taka við stjórninni og verja Mínas Tírith og sækja að óvinunum sem ætla sér að taka þar völdin. Framundan er lokabaráttan í Hringadróttinssögu, þar sem allt er lagt í sölurnar. Þessi mynd hefur allt sem prýða má magnaða stórmynd. Leikurinn er alveg frábær. Elijah Wood er magnaður í hlutverki Frodo og túlkar vel örvæntingu hans nú þegar styttist í að hann nái áfangastað. Sean Astin vinnur leiksigur í hlutverki Sam og sannar í eitt skipti fyrir öll að hann er frábær leikari. Sir Ian McKellen tekst í þriðja skiptið að stela senunni í hlutverki hins trausta Gandalfs. John Noble túlkar vitfirringu Denothors af stakri snilld. Billy Boyd og Dominic Monaghan skila góðum frammistöðum í hlutverkum Merry og Pippin. Orlando Bloom er traustur sem Legolas. Andy Serkis túlkar sálarflækjur Gollums meistaralega. Síðast en ekki síst fer Viggo Mortensen á kostum í hlutverki Aragorns. Allir leikarar myndarinnar standa sig vel og tryggja að áhorfandinn verður hugfanginn. Tónlist Howard Shore er alveg frábær og kvikmyndataka Andrew Lesnie gerir það að verkum að þeir sem sjá myndina lifa sig inn í hana. Hvert smáatriði er úthugsað, hér er um að ræða meistaraverk í kvikmyndagerð. Meistarinn og sá sem stjórnar þessu vel unna verki er Peter Jackson. Hann hefur skapað eftirminnilegustu trílógíu kvikmyndasögunnar. The Return of the King er besta mynd trílógíunnar, betri en hinar tvær fyrri til samans. Hérna birtast eftirminnilegustu bardagasenur í kvikmynd, baráttan við Mínas Tírith er svo undursamlega kvikmynduð að leitun er að betri bardagsenu í kvikmynd til þessa. Hér eru allir lausir endar fyrri myndanna bundnir saman. Útkoman er mynd sem stendur uppúr í kvikmyndagerð seinustu áratuga. Besta kvikmynd ársins 2003 - en jafnframt svo miklu meira en það. The Lord of the Rings: The Return of the King er besta kvikmynd sem ég hef séð í kvikmyndahúsi. Hún á ef eitthvað réttlæti er til í þessum heimi að hljóta óskarsverðlaun sem besta kvikmynd ársins. ROTK er ein besta kvikmynd sögu kvikmyndanna. Meistaraverk í úrvalsflokki. Þeir sem ekki sjá þessa í bíói munu sjá eftir því alla sína ævi. Meistarasmíð í kvikmyndagerð eins og þær gerast allra bestar.

Það er afskaplega erfitt að ætla sér að skrifa heildstæða gagnrýni fyrir aðeins helminginn af mynd. Þetta er nefnilega ekki eins og Lord of the Rings eða slíkt, þar sem hver mynd er alveg sjálfstæð eining í rauninni, heldur er hér um að ræða að þegar þessari mynd lýkur þá er meira eins og það sé komið hlé. Síðari hlutann fáum við síðan að sjá snemma á næsta ári. Hins vegar er þessi fyrri hluti alveg hreint út sagt framúrskarandi. Quentin Tarantino hefur aldeilis ekki setið auðum höndum undanfarin ár, og þegar hann loksins skellir fram mynd, þá er ekkert slor í gangi. Hann fær mikla snillinga til liðs við sig, sverðasnillinginn og goðið Sonny Chiba, wire-fu meistarann Yuen-Woo Ping (Matrix, Crouching Tiger, Iron Monkey), ásamt David Carradine (sem einhverjir muna kannski eftir úr Kung-Fu þáttunum sálugu), ásamt að sjálfsögðu Darryl Hannah, Lucy Liu og fleirum. Þegar maður umkringir sjálfan sig rétta fólkinu, skrifar áhugaverða karaktera og aðstæður, þá þarf maður lítið að gera nema kveikja á kvikmyndatökuvélinni. Þetta veit Tarantino og nýtir sér vel. Þar með er ég ekki að gefa í skyn að myndin sé ekki glæsileg útlits, því það er hún vissulega. Hún er reyndar alveg stórvel gerð, öll sett, kvikmyndataka og stílbrögð (svart/hvítt, anime, split-screen, o.s.frv.) heppnast alveg með afbrigðum vel. Þrátt fyrir að myndin hafi afskaplega basic söguþráð og einfaldar, sterkar persónur, þá er hún alls ekki innihaldslaus. Þetta er bara klassísk saga, vel sögð, og með tilvísun í um það bil milljón kvikmyndir sem Tarantino hefur séð í gegnum tíðina, þ.m.t. kung-fu myndir, samúræja myndir, anime og svo mætti mjög lengi áfram telja. Ég get alveg séð fyrir mér að verði seinni hlutinn jafn vel heppnaður muni ég geta hækkað dóm minn upp í 4 stjörnur. Þar til læt ég þrjár og hálfa nægja, þar sem ég er jú aðeins búinn að sjá helming myndarinnar. Kvikmyndaunnendur eru hvattir til að skella sér í bíó og sjá fyrri hluta kvikmyndarinnar Kill Bill.

Meistaraverk frá leikstjóranum Roman Polanski, persónulegasta mynd hans á ferlinum og sú besta hingað til. Áður á hann að baki úrvalsmyndir á borð við Rosemary´s Baby og Chinatown. Tilnefnd til sjö óskarsverðlauna þ.á.m. sem besta kvikmynd ársins. Hlaut þrjá óskara, fyrir leikstjórn, leikara í aðalhlutverki og handrit byggt á áður útgefnu efni. Hér fetar Roman Polanski aðra slóð en áður á ferli sínum. Efni myndarinnar eru hörmungar seinni heimsstyrjaldarinnar. Sjálfur upplifði hann þessar hörmungar og litlu mátti reyndar muna að hann léti lífum í þeim hildarleik öllum. Hér segir frá ótrúlegu lífshlaupi pólska píanóleikarans Wladyslaw Szpilman (Adrien Brody) og hvernig honum, með dyggri aðstoð pólsku andspyrnuhreyfingarinnar og ennfremur tilviljun og hreinni heppni tókst að leynast fyrir nasistunum meginhluta stríðsins 1939-1945. Myndin fjallar um hernám Póllands 1939 og hvernig nasistar fóru með Pólverja í stríðinu, niðurlægðu þá og sviptu þá öllum mannréttindum, fluttu í útrýmingarbúðirnar þar sem þeim var þrælað eins og skepnum og að lokum murkað úr þeim líftórunni. Átakanlegt er að horfa á mikilfengleika þessa verks og hversu vel þetta er fært í kvikmyndabúning. Betri mynd um hörmungar stríðsins hefur ekki verið gerð frá því Steven Spielberg gerði óskarsverðlaunamyndina Schindler´s List árið 1993, svo einfalt er það. Reyndar hefur engin mynd haft jafnmikil áhrif á mig og þessi síðan Saving Private Ryan var gerð 1998, annað meistaraverk Spielbergs. Roman Polanski hefur eins og fyrr segir aldrei farið troðnar slóðir í kvikmyndagerð á sínum ferli og þótt mistækur, átt bæði ógleymanleg meistaraverk og miðlungsmyndir. Hér er hann hinsvegar kominn með mynd ferils síns, hefur augljóslega lagt allt sitt í verkið og uppsker ríkulega eftir því. Hann hlaut leikstjóraóskarinn fyrir sitt magnaða verk. Ánægjulegt var að hann fékk að njóta verka sinna þegar leikstjóraóskarinn 2002 var veittur, enda hafði áður heyrst að hann myndi vegna vissra mála ekki fá verðlaunin. Ánægjulegt var að vita að menn eru að verðlauna verkið sem viðkomandi hefur lagt allt sitt í en eru ekki að dæma fortíð tilnefndra. Öll umgjörð myndarinnar er stórfengleg; tónlist, handrit, framleiðsla og klipping - allt í fyrsta flokks klassa. Og langt er síðan nokkur leikari hefur unnið jafn eftirminnilegan leiksigur og sést í þessari mynd. Adrien Brody fékk óskarsverðlaunin fyrir magnaða túlkun sína í hlutverki Wladyslaw Szpilman. Þessi þrítugi New York-búi sem á að baki smáhlutverk í nokkrum myndum er orðin stórstjarna á einni nóttu. Hann er myndin The Pianist, hann skapar meistaraverkið og tryggir hversu vel útkoman heppnast. Lágstemmdur leikur hans er afrek útaf fyrir sig og meistarataktar sem sjást. Hann á framtíðina fyrir sér. Það er óhætt að mæla með þessari einstöku kvikmynd, að mínu mati besta kvikmynd ársins 2002. Mynd sem enginn sannur kvikmyndáhugamaður má missa af. Einstök upplifun fyrir alla þá sem unna kvikmyndagerð í úrvalsklassa.

Einstök kvikmynd sem tilnefnd var til 6 óskarsverðlauna 2002, en hlaut tvenn; fyrir besta hljóð og tæknibrellurnar. Tilnefnd sem besta kvikmynd ársins. Hringadróttinssaga eftir J.R.R. Tolkien er sennilega einhver rómaðasta skáldsaga allra tíma og hún er snilldarlega færð í glæsilegan kvikmyndabúning af Peter Jackson og útkoman jafnast á við það allra besta í kvikmyndagerð samtímans. Annar partur sögunnar hefst þar sem þeim fyrsta lauk, manni er skellt beint inn í söguþráðinn, því er ómögulegt að horfa á þennan annan hluta trílógíunnar nema hafa áður lesið bækurnar eða séð fyrstu myndina. Í byrjun er staðan á þá leið að föruneytið hefur klofnað. Frodo (Elijah Wood) og Sam (Sean Astin) hafa haldið einir síns liðs til Mordor. Legolas (Orlando Bloom), Gimli (John Rhys-Davies) og Aragorn (Viggo Mortensen) elta Uruk-hai hópinn sína leið. Framundan er skemmtileg atburðarás sem ómögulegt er að lýsa að öllu leyti hér, enda er sjón sögu ríkari. Einkum þegar í hlut á þessi einstaka kvikmynd. Þó er hægt að fullyrða að við taki margar hættur og sífelldar áskoranir fyrir föruneyti hringsins. LOTR:TTT stendur að mínu mati ekki langt að baki fyrstu myndinni. Vissulega er alltaf erfitt að koma með framhaldsmynd sem skákar fyrstu myndinni, það tekst ekki hér. Hér er þó um að ræða sannkallað kvikmyndastórvirki sem allir sannir kvikmyndaunnendur ættu að hafa mjög gaman af. Hápunktur myndarinnar er án nokkurs vafa hið stórfenglega lokaatriði þegar Orkaherinn gerir árásina á Hjálmsvirkið. Það er óhætt að segja að betri bardagasena hefur vart sést í sögu kvikmyndanna. Meistaraverk sem hiklaust má telja til bestu kvikmynda ársins 2002 og þótt víðar væri leitað. Leikstjórn og öll umgjörð er í hæsta gæðaflokki og leikurinn er magnaður. Sir Ian McKellen fer sem fyrr algjörlega á kostum í hlutverki Gandalfs. Elijah Wood er virkilega góður sem Frodo og sama má hiklaust segja um Christopher Lee, Viggo Mortensen, John Rhys-Davies, Orlando Bloom og Cate Blanchett. Lord of the Rings: The Two Towers er eins og flestir vita annar hluti af þrem í Hringadróttinssögu og athyglisvert verður að sjá seinustu myndina. Ef hún verður jafn kraftmikil og öflugt meistaraverk eins og tvær hinar fyrri er ljóst að einhver besta trílógía kvikmyndasögunnar mun líta dagsins ljós með þessu heildarverki Peter Jackson. Ég hvet alla til að sjá LOTR:TTT og njóta þessarar mögnuðu sögu og sannkallaðra meistaratakta í kvikmyndagerð. Þessi mynd er svo sannarlega í úrvalsflokki.

Stórskemmtileg ævintýramynd fyrir alla fjölskylduna, í anda hinna gömlu góðu úrvalsmynda. Ég átti von á góðri mynd þegar ég settist niður með mitt popp og kók en verð að viðurkenna að þessi afbragsgóða mynd var enn betri en ég hafði áður búist við þegar sýningu lauk. Pirates of the Caribbean er litríkt ævintýri sem gerist á 17. öld þegar sjóræningjarnir skunduðu um Karíbahafið. Hér segir frá sjóræningjanum Jack Sparrow (Johnny Depp) sem tekur höndum saman við Will Turner (Orlando Bloom) til að bjarga unnustu Wills, Elizabeth Swann (Keira Knightley) dóttur ríkisstjórans Weatherby Swann (Jonathan Pryce) og fjársjóði. Ætlun þeirra er að stöðva illar áætlanir óvinveittra sjóræningja undir forystu Barbossa (Geoffrey Rush). Mun þeim takast ætlunarverk sitt? Johnny Depp hefur sjaldan verið betri en í þessu hlutverki hins drykkfellda sjóræningja og á stórleik, smellpassar í þennan karakter. Sama má segja um óskarsverðlaunaleikarann Geoffrey Rush (Shine) sem er eftirminnilegur í hlutverki Barbossa (skemmtilega illkvittnislegur) og fer sem ávallt fyrr á kostum, frábær leikari. Orlando Bloom, Keira Knightley og Jonathan Pryce fara einnig vel með sitt. En Depp á einfaldlega þessa mynd og leiðir leikarahópinn af krafti í gegnum ævintýrin sem fyrir augu ber. Myndin er virkilega skemmtileg, handritið kemur áhorfandanum oft mjög á óvart með því að fara í óvæntar áttir. Góður hasar og magnaðar tæknibrellur eru einnig aðall myndarinnar. Vissulega er myndin löng, en hún er einfaldlega svo skemmtileg að maður finnur ekki fyrir því, allavega var það ekki svo í mínu tilfelli. Þetta er pjúra skemmtun frá upphafi til enda og ætti að vera sannkallað augnakonfekt fyrir alla sanna kvikmyndaunnendur. Vönduð sjóræningjamynd sem ég mæli svo sannarlega með. Alls ekki missa af þessari, ein af bestu myndum sumarsins 2003.

Woody Allen er hiklaust einn af þekktustu kvikmyndaleikstjórum Bandaríkjanna. Engum hefur sennilega tekist öðrum fremur að fanga athygli kvikmyndaunnenda, annaðhvort með því að heilla þá eða valda hneykslan þeirra og ná ennfremur fram því allra besta frá leikurum sínum. Í þessari nýjustu mynd sinni fer meistarinn eins og áður á kostum og fetar af stakri snilld rétta leið milli gamans og alvöru. Hér segir af Val Waxman (Allen) sem var stórlax í kvikmyndaheiminum á sjöunda og áratug 20. aldarinnar, en má muna sinn fífil fegurri og er farinn að leikstýra sjónvarpsauglýsingum þegar hér er komið sögu. Loksins, eftir langa eyðimerkurgöngu býðst honum tækifærið, að leikstýra á ný stórmynd. Hann þiggur það að sjálfsögðu með þökkum - hann virðist vera á réttri leið loksins. En þá missir Val sjónina og veit vart sitt rjúkandi ráð. Hvernig á hann að ná að gera myndina blindur? Með aðstoð vina reynir hann að gera myndina án þess að kvikmyndamógúlarnir í stúdíóinu komist að því hvernig komið er. Sem fyrr eru meistarataktarnir greinilegir. Húmorinn er óaðfinnanlegur sem fyrr og hann nær alltaf að hitta á rétta taktinn. Seinustu myndir leikstjórans hafa að mínu mati lukkast vel og ég var t.d. mjög ánægður með Curse of the Jade Scorpion, Small Time Crooks og Sweet and Lowdown. Handrit leikstjórans er eins og ávallt áður stútfullt af góðum hugmyndum og fínum húmor. Allen er sem fyrr í aðalhlutverki og er fínn í hlutverki leikstjórans blinda. Sem fyrr hefur hann fengið til liðs við sig fjölda stórstjarna, meðal þeirra sem eru í leikarahópnum hér eru George Hamilton, Treat Williams, Mark Rydell, Debra Messing og Téa Leoni. Niðurstaðan er því sú að meistari Allen kann enn þá list að gera góðar myndir og hittir á skemmtilega tóna hér. Ég er mikill aðdáandi leikstjórans og er kannski of mikill Allen-spekúlant til að hallmæla nokkurn tímann verkum hans og tala illa um þau. Hafði virkilega gaman af þessari og mæli hiklaust með henni.

Fyndin gamanmynd með hinum einstaka húmorista Jim Carrey í aðalhlutverki. Hér segir frá sjónvarpsfréttamanninum Bruce Nolan (Carrey) og lífi hans. Fátt virðist ganga honum í haginn og kennir hann guði (Morgan Freeman) sjálfum um ófarir sínar. Það fer því þannig að Guð felur Bruce almættið sjálft og bendir honum á að gera betur. Kostuleg atburðarás tekur við. Carrey hefur oft verið fyndnari, er lágstemmdari núna en oft áður, en fer samt sem áður vel með sitt. Morgan Freeman er sem ávallt fyrr í toppformi og er flottur sem Guð sjálfur, sama er þó ekki hægt að segja um Jennifer Aniston sem hefur oft betri frammistöðu og er bæði ekki nýtt nógu vel í hlutverkinu og er óvenju litlaus. Væntingar mínar til þessarar myndar voru talsverðar. Mér fannst Liar Liar mjög góð mynd og átti allt eins von á svipaðri mynd að gæðum. Svo er ekki. Hún hefði getað orðið mun betri en útkoman sýnir. Með þessu er ég ekki að segja að Bruce Almighty sé léleg mynd, langt frá því. Þetta er prýðisgóð afþreying, fyndin og skemmtileg. Tek undir með þeim sem hér skrifa að það var pirrandi að allir bestu brandararnir í myndinni voru í trailernum. Ekki nógu gott, finnst mér. Myndin var fyndin og skemmtileg lengst af, en lokakafli myndarinnar er óvenju væminn og þreytandi til lengdar sú helgislepja sem þar kemur fram. Niðurstaðan er því sú að Bruce Almighty er góð afþreying, en hefði hinsvegar getað orðið mun betri og skemmtilegri ef meira hefði verið lagt í heildarmyndina.

Eftir 12 ára bið er komið að því. Arnold Schwarzenegger er mættur í þriðja skiptið sem Tortímandinn, áður lék hann þetta hlutverk sem gerði hann frægan 1984 og 1991. Það var ekki laust við að maður hefði búið sig undir álíka meistaraverk og hinar fyrri, en ég verð að viðurkenna sem aðdáandi fyrri myndanna að ég varð fyrir smávonbrigðum. Það er þó alveg ljóst að erfitt er að fylgja hinum tveim eftir og því ekki hægt að búast við álíka meistaraverki, en myndin er engu að síður mjög góð, en eins og fyrr segir erfitt að slá út forverana. Áður en ég kem að kostum og göllum þessarar myndar er ágætt að fara yfir söguþráðinn. TX (Kristanna Loken), fullkomið vélmenni í kvenlíki, hefur verið sent til ársins 2003 til þess að tortíma allri andspyrnuhreyfingunni og tryggja þannig að vélmennin geti útrýmt mannkyninu og hertekið Jörðina. Eina von mannkynsins er að John Connor (Nick Stahl), leiðtogi andspyrnuhreyfingarinnar og vinkona hans (Claire Danes) nái að eyðileggja Skynet áður en að Skynet hefur náð yfirhöndinni á öllum tölvum í veröldinni og þannig yfirbugað allt mannkynið. En til að forðast árásir TX og annarra stórhættulegra vélmenna þurfa þau hjálp sjálfs Tortímandans (Arnold Schwarzenegger). Stærsti kostur myndarinnar eru augljóslega magnaðar tæknibrellur sem maður situr dolfallinn yfir. Handritið er að mínu mati veiki punktur myndarinnar en hasarinn bætir það að mestu upp. Áður hefur sagan verið í forgrunni en hasarinn fylgt eftir. Nú er þessu öfugt farið, vissulega veikir það myndina, en heildarútkoman er vel ásættanleg. Arnold Schwarzenegger hefur ekkert gefið eftir í töffaraskapnum á seinustu 12 árum og þessi 55 ára gamli töffari er í hörkuformi. Kristanna Loken stendur sig prýðilega í hlutverki TX, en Nick Stahl sem var eftirminnilegur úr In the Bedroom er ekki eins sterkur og maður hefði kannski búist við áður. Þegar heildarmyndin er tekin saman skal fullyrt að T3: Rise of the Machines sé flott spennumynd og nokk verðugur þriðji kafli

í syrpunni. Tortímandinn er kominn aftur - og það í fullu fjöri.

Skemmtileg og velheppnuð mynd sem hittir beint í mark. Hér segir frá sjálfselskum og allt að því sjálfumglöðum manni að nafni Stu Shepard (Colin Farrell), sem er kynningarfulltrúi á Broadway. Hann lendir í þeirri einkar óskemmtilegu lífsreynslu að vera haldið í gíslingu í símaklefa af óþekktri leyniskyttu. Hann verður að gera hreint fyrir sínum dyrum ef ekki á illa að fara og hann drepinn af leyniskyttunni sem er með hann í sigtinu. Honum er bannað að segja frá leyniskyttunni, þannig að þegar hann drepur melludólg sem áður angraði Stu er hann undir grun. En hvernig fer hann að því að láta lögregluna vita um hið sanna án þess að byssumaðurinn komist að því og hvernig fer hann að því að höndla ástandið þegar eiginkonan (Radha Mitchell) og hjákona hans (Katie Holmes) mæta báðar á svæðið. Spurningarnar eru tvær, hvað gerir Stu til að þóknast leyniskyttunni og á hann sér einhverja undankomu auðið með góðum hætti. Mögnuð spenna - klukkan tifar. Colin Farrell er að mínu mati sífellt að vaxa sem leikari og á framtíðina fyrir sér eftir margar góðar leikframmistöður á seinustu árum. Þessi mynd er ein af hans bestu, hann og hans karakter eru burðarásar myndarinnar. Það er reyndar líka leyniskyttan dularfulla sem aldrei sést, er huldumaður hinn mesti. Ekki ósvipað vörubílstjóranum í Duel, mynd Spielbergs sem aldrei sást í myndinni. Semsagt; Phone Booth er mögnuð kvikmynd og reyndar einhver mest spennandi mynd sem ég hef lengi séð. Kostur við hana er líka að hún er ekki of löng og heldur manni í spennu allan tímann. Ekta afþreying fyrir spennufíkla. Í sannleika sagt er Phone Booth er spennandi og vel leikin kvikmynd sem ég mæli hiklaust með.

Ágætis spennumynd frá leikstjóranum John McTiernan sem skartar þeim John Travolta og Samuel L. Jackson í aðalhlutverkum. Hardy (Travolta) er fyrrverandi sérsveitarmaður og núverandi starfsmaður í eiturlyfjalögreglunni. Hann er fenginn af félaga sínum (Tim Daly) til að rannsaka hvarf liðþjálfans West (Samuel L. Jackson) sem er talinn af ásamt nokkrum úr sveit sem hann var að þjálfa. Tveir eru eftir og sögum þeirra af atburðum í þjálfunarleiðangri ber ekki saman. Hardy fær það verkefni að yfirheyra þá félaga í óþökk herlögreglu á svæðinu (Connie Nielsen). Ágætis handrit bjargar miklu vegna heildarútkomunnar og sama má segja um leikinn. Leikaraliðið er alveg ágætt. Þeir félagar Travolta og Jackson standa sig vel í hlutverkum sínum, en þeir fóru eins og flestir ættu að vita á kostum saman í Pulp Fiction árið 1994. McTiernan hefur oft gert betur en hann á að baki myndir á borð við Die Hard, Medicine Man, The Hunt for Red October og Rollerball. Semsagt, ágætis spennumynd, hefði þó getað verið mun betri en heildarmyndin segir til um, leikstjórinn hefur oft gert betur og leikararnir spara sig óþarflega mikið. Þó er þetta ágætis afþreying, þó ekkert meira en það.

Hörkugóð hasarmynd sem ekta spennufíklar ættu að hafa gaman af. Skutlurnar Drew Barrymore, Lucy Liu og Cameron Diaz snúa aftur sem hasargellurnar Dylan, Alex og Natalie í framhaldi myndarinnar Charlie´s Angels. Að þessu sinni fást gellurnar við fyrrverandi engil að nafni Madison Lee (Demi Moore) sem komist hefur yfir lista með nöfnum fanga og ætlar að nota hann til að selja glæpaklíkum. Hasarbomba sem er hægt að hafa gott gaman af, þó oft á tíðum verði handritið ansi þunnt og slappt. Kemur þó ekki að sök, því með góðum hasaratriðum er hægt að hylja helstu gallana lengst af. Um að gera að setjast bara niður og njóta hasarins í ystu æsar. Gellurnar þrjár fara sem fyrr á kostum og bjarga því sem bjargað verður með góðum leik. Demi Moore snýr aftur á hvíta tjaldið eftir nokkurra ára fjarveru. Eitt sinn var Demi leikkona nr. 1 í Hollywood og lék í fjölda áhugaverðra mynda. Svo hvarf hún af sjónarsviðinu um miðjan tíunda áratuginn eftir tvær misheppnaðar myndir. Með nýjan kærasta og flotta ímynd snýr hún aftur á sjónarsviðið. Hún stelur senunni frá gellunum með nærveru sinni og hefur reyndar í kynningarferli myndarinnar erlendis náð að fanga alla athygli tengda myndinni, við litla ánægju aðalleikkvennanna. En semsagt, ef þú vilt spennu og gott stuð þá skellirðu þér á þessa. Pottþétt skemmtun.

Besta hasarmynd sumarsins er poppkornsmynd af gömlu gerðinni og tekur viðfangsefni sitt nokkuð alvarlega, með góðum árangri. Skemmtilega óhefðbundin hasarmynd sem hittir beint í mark. The Hulk er nýjasta mynd taívanska leikstjórans Ang Lee (Crouching Tiger, Hidden Dragon) og fjallar um vísindamanninn Bruce Banner (Eric Bana) sem í bræðisköstum sínum breytist í hinn græna og tröllvaxna Hulk. Sagan er byggð á verkum Stan Lee sem bjó til teiknimyndapersónuna. Bruce er sonur vísindamanns Davids (Nick Nolte) sem gerir tilraunir á sjálfum sér. Þegar hann svo eignast son er nokkuð ljóst frá upphafi að hann er ekki alveg venjulegur. Hann elst upp hjá fósturforeldrum sínum og verður vísindamaður líkt og faðirinn. Einn dag verður Bruce fyrir geislun í vinnunni og lifir það þó af. Kemur brátt í ljós að margt breytist í kjölfar þessa og að Bruce breytist í hvert skipti sem hann reiðist í Hulk. Um er að ræða ofurhetju sem býr yfir kröftum sem eru ekki blessun heldur bölvun í raun, þegar kraftarnir koma til skjalanna þá er enginn óhultur. Spurningin er, hvernig getur hann lifað með þessu og er það mögulegt til lengdar? Vel leikin og skemmtileg mynd sem er virkilega gaman af. Eric Bana (Black Hawk Down) er virkilega góður í hlutverki Bruce og sama má segja um Nick Nolte (Affliction), óskarsverðlaunaleikkonuna Jennifer Connally (A Beautiful Mind), Sam Elliott (The Contender) og Josh Lucas (Sweet Home Alabama) sem standa sig vel í sínum hlutverkum. Handritið er vel úr garði gert, sagan er virkilega vel unnin. Leikstjórinn Ang Lee skilar af sér hér vandaðri og góðri kvikmynd. Hann hefur sýnt og sannað áður hvers hann er megnugur sem kvikmyndaleikstjóri. Hefur leikstýrt ólíkum myndum á borð við Crouching Tiger - Hidden Dragon, The Ice Storm og Sense and Sensibility. Hæfileikar hans sem leikstjóra eru miklir, í þessu verki sameinast í eitt höfuðkostir hans sem leikstjóra. Útkoman er sumarmynd ársins 2003, eftirminnilegasta mynd ársins það sem af er. Áferð myndarinnar er skemmtileg og græni liturinn notaður á mjög áhugaverðan hátt. Klippingar og öll framsetning The Hulk er í alla staði lík teiknimyndasögum. Tjaldinu er skipt í ramma og fær áhorfandinn samtímis nokkur sjónarhorn á sama atburðinn og sömu persónurnar, ekki ólíkt því sem sést hefur með góðum árangri í sjónvarpsþáttunum 24, þar sem hægt er að fylgjast með nokkrum atburðum í einu og atburðarás á nokkrum stöðum. Í heildina er ekki annað hægt en að mæla með The Hulk, stórfengleg hasarmynd sem öllum sönnum kvikmyndaunnendum ætti að líka. Að sumra mati (hasaráhugamanna) gæti myndin talist of hæg, mér fannst það þó ekki og hafði virkilega gaman af. Að mínu mati er þetta pottþétt blanda. Mynd sumarsins 2003, án nokkurs vafa.

Með Hulk hefur Ang Lee tekist að gera bestu ofurhetjumyndina til þessa. Þetta er miklu meira en bara poppkornsmynd, heldur er þetta alvöru kvikmynd, og ein sem ég trúi að eigi eftir að öðlast mikið fylgi eftir því sem tíminn líður. Henni hefur verið tekið misjafnlega hingað til, og ég trúi því að það sé vegna þess að fólk hafi átt von á einhverju öðru en það fékk. Það vildi fá eyðileggingu á stórum skala (og fær það svosem), það vildi fá grunna, auðgleymanlega, einfalda mynd sem það gæti hlegið yfir, farið heim og gleymt. Í staðinn hefur Ang Lee látið okkur í té djúpa, úthugsaða mynd með skírskotun í allt frá Frankenstein, sögunni um Jekyll og Hyde, til þeirra genabætinga sem við erum farin að dútla við í dag. Hann bendir á hættuna við það að vilja sífellt bæta það sem náttúran lét okkur í té, og varar við því hvert vísindin geta farið með okkur ef ekkert taumhald er haft á. Þess utan hefur hann búið til frábæra sögu með ljóslifandi persónum og bestu tölvubrellu (á stalli með Gollum) sem gerð hefur verið hingað til. Mesta lof sem ég get ausið á Hulk er það að Hulk er ekki versti leikarinn í myndinni. Lee nær að láta hann lifna við, og gera hann að alvöru persónu í myndinni. Til þeirra sem vilja meina að hann sé gervilegur, væri ég til í að fá að sjá hvar þetta hefur verið gert betur. Hann er alveg á ystu mörkum þess sem hægt er að framkvæma í dag, og ekki bara lítur hann vel út, heldur hefur Lee náð að kreista alvöru leikframmistöðu úr honum í samvinnu við ILM brellufyrirtækið. Hann er klaufalegur, hann er hissa, hann er REIÐUR, og hann nær að sýna alls kyns svipbrigði og vekja samúð hjá manni. Hann eyðileggur líka allt sem hann kemur nálægt, enda er persónan eins og stórt barn sem finnst bara gaman að skemma. Ég fann nánast aldrei fyrir því að hann væri ekki til. Þeir sem vilja fá eitthvað einfalt og vitlaust er bent á að fara á Charlies Angels 2. Þeir sem vilja fá alvöru ofurhetjumynd með alvöru söguþræði og alvöru pælingum er bent á að fara á Hulk.

Vönduð glæpamynd með góðri fléttu. Hér segir frá nokkrum félögum sem stunda svikastarfsemi sér til framfærslu. Einn daginn svíkja þeir fé af röngum manni, glæpaforingja sem kallaður er Kóngurinn. Félagarnir kæra sig kollótta um að endurgreiða féð, en til þess að sleppa við misþyrmingar af hálfu Kóngsins ákveður Jake Vig (Ed Burns), sem er leiðtogi svikahrappanna, að semja við hann um að narra stærsta keppinaut hans og hafa af honum fimm milljónir dollara. Í kjölfarið hefst heilmikil og spennandi atburðarrás. Hefðbundin en góð spennumynd með góðu handriti og mjög vel leikin. Full af góðum og spennandi hugmyndum sem gaman er að sjá. Uppúr stendur góð leikframmistaða óskarsverðlaunaleikarans Dustin Hoffman (Kramer vs. Kramer, Rain Man) sem er traustur í hlutverki Kóngsins. Hann á að baki góðan leikferil en sýnir nú á sér nýja hlið og ber frammistaðan því vitni að hann er mjög fjölhæfur leikari. Leikur kaldhæðinn kvennabósa og forhertan glæpaforingja sem flestir eru hræddir við, gaman að sjá Hoffman í þessu hlutverki. Einnig eru Ed Burns og Rachel Weisz í burðarhlutverkum. Ef þú vilt sjá góða glæpamynd og vel leikna þá er þetta myndin fyrir þig. Mæli hiklaust með henni.

Þegar ég ákvað að fara að sjá Old School átti ég í rauninni von á léttri og allt að því nettheimskulegri mynd sem snerist eins og flestar myndir sinnar gerðar um fyllerísdjamm, kynlífssvall og fleira slíku tengt, eins og mikið hefur verið fjallað um í ýmsum myndum seinustu ára. Vissulega er það rétt mat en það skemmtilega við þessa er að hún er mjög skemmtileg og einkar gaman af henni. Í stuttu máli sagt er hér sögð saga þriggja vina (Vince Vaughn, Luke Wilson og Will Ferrell) sem ákveða að stofna bræðrafélag í háskólanum sínum. Stefnan er nokkuð einbeitt í vissa átt. Gert er út á djamm, fyllerí og að skemmta sér svona líka ansi vel. Kostulegar uppákomur og skemmtileg atriði koma við sögu og framundan létt og þrælskemmtileg mynd. Kostulegur húmor einkennir myndina og þeir félagar eiga góðan leik, sérstaklega Vince Vaughn sem er náttúrulega frábær leikari. Hafði semsagt mjög gaman af myndinni og mæli með henni ef fólk vill horfa á villta og skemmtilega mynd með góðum húmor. Þá er þetta eitthvað fyrir ykkur!

Létt og skemmtileg gamanmynd sem ætti að koma öllum í gott skap. Allavega ekta skemmtun. Hér segir frá lögfræðingnum Peter Sanderson (Steve Martin) sem ennþá er yfir sig ástfanginn af fyrrum konunni sinni Kate (Jean Smart), og skilur reyndar bara ekkert í afhverju hún fór frá sér. Hann er ósköp einmana eftir skilnaðinn og ákveður til að reyna að koma lífi sínu á réttan kjöl að kynnast öðrum konum. Hann fer að spjalla við Charlene (Queen Latifah) á spjallrás á Netinu og hefur hug á að kynnast henni betur. Þegar á reynir er hinsvegar ljóst að Charlene hefur ekki alveg gefið upp réttar upplýsingar um sig og uppruna sinn og fortíð. Fyrr en varir hefur hún snúið lífi Peters alveg við. Stefnt í voða viðskiptasamningi hans við Frú Arness (Joan Plowright), gert samband hans við konuna fyrrverandi og börnin (Kimberly J. Brown og Angus T. Jones) illu verra. Steve Martin er sem ávallt fyrr traustur í aðalhlutverkinu, leikur hér sem oft áður hinn elskulega einfeldning sem lendir í aðstæðum sem erfitt er að leysa almennilega úr. Senuþjófurinn er hinsvegar hin magnaða Queen Latifah (Chicago, The Bone Collector) sem fer á kostum í hlutverki hinnar skapmiklu og stjórnsömu Charlene. Hún er vön því að fá sínu fram og aumingja Peter á erfitt með að ráða við hana. Steve Martin og Queen Latifah eiga hér góðan samleik og halda myndinni uppi bókstaflega. Einnig er Joan Plowright (ekkja Sir Laurence Olivier) góð að vanda og fer vel með hlutverk frú Arness. Í heildina er því Bringing down the House góð skemmtun. Framundan er góð kvöldstund hjá þeim sem horfa á hana. Mæli hiklaust með henni.

Létt og nett gamanmynd sem ætti að vera góður yndisauki í sumarblíðunni. Segir frá skrifstofublókinni Dave Buznik (Adam Sandler) en hann er óöruggur og einkar feiminn einstaklingur sem býr yfir mikilli reiði sem oft er erfitt að hafa stjórn á. Fyrir röð algjörra tilviljana er honum gert að fara í meðferð við bræði sinni hjá sálfræðingnum Buddy Rydell (Jack Nicholson). Meðferðin á eftir að reyna nokkuð á líf Dave, einkum einkalíf hans og starfið. Lukkast meðferðin ekkert alltof vel, enda reynist sálfræðingurinn ekki vera mjög heill á geðinu sjálfur. Fer svo að sálfræðingurinn sest að heima hjá Dave og hyggst dvelja með honum í mánuð til að leita leiða til að lækna bræðina. Framundan er skemmtileg atburðarás í meðferðinni og margar óvæntur uppákomur eiga sér stað. Hafði ég mjög gaman af þessari mynd. Hef alltaf þótt Adam Sandler vera góður gamanleikari. Hafði gaman af Happy Gilmore, Billy Madison og Waterboy. Þessi mynd er nokkuð í ætt við þær en mun betri en t.d. Little Nicky og Deeds, sem mér þótti ekkert sérstakar. Það sem gerir gæfumuninn fyrir þessa mynd er hinsvegar mögnuð leikframmistaða óskarsverðlaunaleikarans og eilífðartöffarans Jack Nicholson (One Flew Over the Cuckoo´s Nest, As Good as it Gets). Hann á mjög góðan leik í hlutverki Buddy, er sannkallaður senuþjófur eins og venjulega. Einnig er Marisa Tomei traust í hlutverki Lindu, kærustu Dave, en athygli vekur hversu lítið hún er þó notuð í myndinni. Meðal þeirra sem birtast þarna að auki eru t.d. leikarar á borð við John C. Reilly (ekki öfundsverður af sinni rullu), Woody Harrelson, John Turturro, Luis Guzman, Kevin Nealon og Lynne Thigpen sem er kostuleg í hlutverki dómarans (hennar síðasta hlutverk). Rudolph Giuliani fv. borgarstjóri New York, birtist svo þarna sem gestaleikari ásamt eiginkonu sinni Judith Nathan, undir lok myndarinnar. Að mínu mati var þetta létt og góð kvöldstund í bíóinu, hafði ég mjög gaman af þessu og þeir sem ég fór með skemmtu sér líka. Þetta er ekkert meistaraverk en nett kómedía sem flestir ættu að geta haft sannkallað gaman af. Fyndin og létt kvöldstund.

Toppþriller, hiklaust einn sá besti í nokkurn tíma. Narc er allt í senn myrk, dökk, gróf og drungaleg spennumynd. Nokkuð harðsoðin meira að segja. Segir frá tveimur lögreglumönnum í fíkniefnadeild lögreglunnar í Chicago. Annar þeirra, Henry R. Oak (Ray Liotta) er fyrir skömmu búinn að missa félaga sinn sem starfaði sem útsendari í undirheimunum. Er það hans forgangsmál að finna morðingjana og til þess að hjálpa honum í því er fenginn annar lögreglumaður (Jason Patric) en hann hefur starfað sem útsendari. Fylgjumst við með rannsókn þeirra og upp koma ýmis mál á yfirborðið sem koma talsvert á óvart. Eins og fyrr segir er Narc ekki mjúk eða björt mynd, þetta er kraftmikil og allt að því blóðug spennumynd sem virkar mjög vel. Lögreglumennirnir eru vel skapaðar og einkar áhugaverðar persónur, samband þeirra er mjög athyglisvert. Með góðri útfærslu, afbragðsleik og einkar vandaðri leikstjórn Joe Carnahan (sem mun brátt leikstýra Mission: Impossible 3) verður þetta að klassaskemmtun. Það verða allir að sjá þessa, ekki spurning!

Það þarf talsverðan kjark og magnaða hæfileika til að fylgja eftir hinni mögnuðu Matrix. Tímamótamynd sem setti sterkan svip á kvikmyndaheiminn og var brautryðjandi í tæknibrellugerð seinni tíma og hlaut fern óskarsverðlaun 1999. Bræðurnir Andy og Larry Wachowski eru kvikmyndagerðarmenn framtíðarinnar, það ættu allir þeir sem sáu t.d. Matrix og Bound að vera sammála um. Þeim tekst vel upp í að fylgja eftir meistaraverki sínu. Verð að viðurkenna að ég hafði miklar væntingar til Matrix Reloaded, myndin stendur undir þeim væntingum og reyndar gott betur en það. Ekki er auðvelt að fylgja eftir meistaraverki og hefur mörgum reynst það ofraun að standa undir því að koma með framhald sem stenst forveranum snúning. En þetta tekst Wachowski-bræðrunum. Hér heldur saga Neo (Keanu Reeves) áfram. Framundan er tveggja tíma mögnuð þeysireið full af hasar og mögnuðum tæknibrellum. Kynntar eru til leiks margar nýjar persónur og einnig eru hér persónur sem við könnumst vel við úr fyrstu myndinni. Eins og margir gagnrýnendur hafa bent á býr Matrix Reloaded yfir mun minni heimspekilegri dýpt en Matrix. Samt sem áður eru fáir gallar á myndinni, engir sem orð er á gerandi að mínu mati. Eins og mátti búast við er myndin ekki eins áhrifarík eins og fyrsta myndin, enda erfitt að fylgja eftir stórmynd eins og fyrr segir. Til að skemma ekki fyrir þeim sem ekki hafa séð myndina verður frekari framvinda myndarinnar ekki tíunduð hér. En sjón er hinsvegar sögu ríkari - í þessu tilfelli ríkari en orð fá lýst! Ómætstæðilegt tæknibrellumeistaraverk - litlu síðra en forverinn. Það verða allir að sjá þessa. Ég er þegar farinn að telja niður í Matrix Revolutions. Framundan er löng bið sem vonandi verður þess virði!

Spennutryllir sem kemur verulega á óvart. Bæði traustur og grípandi þriller í senn. Edward (John Cusack) verður fyrir því óhappi að keyra á óvarinn vegfaranda á fáförnum vegi og vegna slæmrar færðar komast þau ekki á sjúkrahús. Eitt óhappið rekur annað, sem leiðir til þess að ferðalöngunum er nauðugur sá kostur að gista á ódýru vegahóteli, þar sem þau hitta aðra seinheppna ferðalanga, sem sitja þar fastir af ýmsum ástæðum. Í kjölfarið fer fjöldamorðingi á kreik og algerlega ómögulegt virðist vera að hafa hendur í hári hans. Hafin er gríðarlega spennandi atburðarás sem brátt snýst um líf eða dauða. Enginn er óhultur. Kvikmynd sem fangar athygli áhorfandans allt frá fyrstu mínútu og heldur henni óskiptri allt þar til yfir lýkur. Segja má að fyrri hlutinn einkennist af svörtum húmor, eftir það tekur spennan yfirhöndina. Endalokin eru algjörlega ófyrirsjáanleg, og erfitt um að spá hver fléttan er fyrr en í blálokin. Margar persónur og ólíkar eru í myndinni. Með stærstu hlutverkin fara John Cusack (Being John Malkovich), Ray Liotta (Goodfellas) og Amanda Peet (The Whole Nine Yards). Þau standa sig öll mjög vel og er leikur þeirra og hinn óvænti endir það minnisstæðasta við myndina. Leikstjórinn James Mangold (Copland) heldur vel utan um myndina og afraksturinn er einkar vel heppnaður. Ég hvet alla til að skella sér í bíó og horfa á Identity. Það verður enginn svikinn af þessum magnaða þriller.

Þeir sem halda því fram að endir myndarinnar sé lélegur, og í engu samræmi við afganginn af myndinni, hafa alveg óskaplega rangt fyrir sér. Myndin gefur okkur ótal tækifæri til þess að geta upp á endinum, og ef maður veltir honum fyrir sér eftirá, þá er hann alveg pottþéttur, og alveg er búið að vinna fyrir honum. Brian De Palma gerir ekki myndir fyrir áhorfendur dagsins í dag. Áhorfendur í dag vilja fá auðveldar, auðmeltar og einfaldar myndir. Hann lætur þeim það ekki í té. Hann þorir að vera með langar tökur, fá samtöl, flókinn söguþráð, faldar vísbendingar og flóknar fléttur. Þessi mynd er gerð í anda noir mynda frá fjórða og fimmta áratugnum (Rebecca Romjin-Stamos sést til að mynda horfa á snilldina Double Indemnity í myndinni), og er að flestu leyti frábær. Romjin-Stamos er kannski ekki mikil leikkona, en þetta hlutverk var búið til fyrir hana, hávaxna glæsilega ljósku, sem er ekki hrædd við að nota kynþokkann til þess að ná sínu fram. Aðrir leikarar koma skemmtilegir inn, og myndin er í þokkabót alveg hreint glæsileg. Hún er einstaklega vel tekin, og allt útlit hennar er til fyrirmyndar. Þeir sem fatta ekki endann voru ekki að fylgjast nógu vel með, og þeir sem sjá ekki þessa mynd missa af miklu.

Shanghai Knights er líklega besta myndin sem Jackie Chan hefur gert í Bandaríkjunum. Það segir reyndar ekki mikið, þar sem þær hafa nánast undantekningalaust verið vondar. Eina undantekningin var Shanghai Noon, sem var bara prýðileg og fyndin, sem að mörgu leyti mátti þakka snilldartöktum Owen Wilson. Þeir tveir eru hér mættir aftur, og báðir í fínu formi. Chan fær að sprikla og ærslast meira en oft áður, og sýnir það og sannar að flest er fimmtugum fært. Eitt atriði stendur uppúr í myndinni, og það gerist á markaðnum. Í stóru og afskaplega vel heppnuðu bardagaatriði, sýnir Chan snilldinni Singin´In The Rain virðingu sína með frábærri tilvísun. Hann og Wilson eru með gott samspil sín á milli, og skemmtilegar frægar aukapersónur láta sjá sig (Sir Arthur Conan Doyle, Jack The Ripper ofl.). Þetta er fín skemmtun, og gaman að sjá Chan loksins gera fína mynd eftir mögur undanfarin ár.

The Pianist er hugsanlega besta kvikmynd sem gerð hefur verið um hrylling síðari heimsstyrjaldarinnar. Mér þykir hún taka myndum eins og Schindler´s List og öðrum sem ég hef séð um efnið langt fram. Hinn frábæri, en stundum mistæki, Roman Polanski hefur hér búið til mynd sem honum stendur nær, þar sem hann er pólskur gyðingur, og gert það af mikilli nærgætni og íhugun. Hann reynir aldrei að þvinga áhorfandann til þess að finna fyrir neinu, aldrei er reynt að stjórna manni með tónlist eða myndatöku, heldur eru atburðirnir einfaldlega sýndir, og manni er sjálfum gefinn kostur á því hvað maður tekur frá þeim. Hann reynir að sýna fram á það að ekki hafi allir þjóðverjar verið illir eins og svo oft er gert, heldur að hrottarnir og sadistarnir hafi verið sendir í þær deildir sem áttu að deila út morðum og pyntingum. Eitt áhrifaríkasta atriði myndarinnar er einmitt í endann, þegar Szpeilmann (einstaklega vel leikinn af Adrian Brody, sem átti sinn óskar svo innilega skilið) spilar á píanóið fyrir þýskan liðþjálfa. Myndavélin fylgist með þjóðverjanum, og maður sér að hann veit alveg af því hversu mikil hörmungarmistök Nasistastjórn Þýskalands var að gera. Þessi mynd fjallar um efni sem aldrei verður of oft kveðið, af slíku listfengi og snilld, að ég skora hérmeð alla til þess að fara í bíó og sjá þessa mynd, því þeir munu aldrei sjá eftir því.

Kínverska stórmyndin Hero, sem tilnefnd er til óskarsverðlauna sem besta erlenda myndin, er magnþrungið meistaraverk á mörgum sviðum. Hún er sjónræn veisla á hátt sem sjaldan hefur sést. Hún er tilfinningalegur rússibani sem fer með mann allan skalann ef maður leyfir henni það. Sagan er þétt og frábærlega skrifuð, með sérstaklega vel útfærðum persónum og sterkum leik. Síðast en ekki síst, þá er þetta mynd fyrir alla sanna aðdáendur góðra bardagamynda. Myndin fellur undir Wuxia geirann, líkt og Crouching Tiger, Hidden Dragon gerir, og er henni ekki síðri nema síður sé. Í því felst að persónur myndarinnar, bardagalistamenn af slíkri íþrótt, að þeir geta um stund afneitað þyngdaraflinu og nánast svifið. Þetta er gert af slíku listfengi og glæsileika að maður missir andann um stund. Myndinni er leikstýrt af Zhang Yimou, einum virtasta leikstjóra Kína, en hann hefur leikstýrt slíkum meistaraverkum sem Raise The Red Lantern og The Story of Qiu Ju, sem ættu að vera öllum sönnum kvikmyndaaðdáendum kunnugar. Kostir þess að hafa listrænan leikstjóra, sem setur söguþráð og persónur ofar öllu, í mynd sem er á yfirborðinu bardagamynd, eru ótvíræðir. Hann passar sig á því að myndin drukknar aldrei í bardagaatriðum án tilgangs. Þvert á móti notar hann bardagaatriðin til þess að sýna innri kjarna persónanna, því í gegnum listir sínar og mismunandi stíla, þá má sjá hvað það er sem aðgreinir hvern og einn, og hvar styrkur þeirra liggur. Með aðalhlutverk myndarinnar fara Tony Leung, Maggie Cheung, Jet Li, Donnie Yen og Zhang Ziyi, og eru þau hvert öðru betra. Tónlist myndarinnar er í höndum Dun Tan, en hann gerði einmitt tónlistina í Crouching Tiger, Hidden Dragon, og er hún glæsileg og passar vel inn í það stórmyndayfirbragð sem skapast í myndinni. Til þess að gera þetta einfalt, þá er öllum sönnum kvikmyndaaðdáendum hér með ráðlagt að fara niður í Laugarásvídeó og leigja sér Hero, en þar er hún til á region 1 DVD disk. Þeir verða ekki fyrir vonbrigðum.

Equilibrium er afskaplega nálægt því að vera meistaraverk. Ef leikstjórinn Kurt Wimmer hefði fengið fleiri tökudaga og meiri peninga, hefði hann skapað vísindaskáldsögumeistaraverk eins og sjaldan hafa sést. Eins og er, stendur myndin sem besta hasar/sci-fi verk sem ég hef séð síðan ég sá Matrix. Í myndinni er notað bardagakerfi sem nefnist Gun-Kata. Hvað í því felst er erfitt að koma í orð, en það gengur út á að reikna út líkurnar á því hvaðan byssukúlur eru líklegastar til þess að koma, og vera ekki staddur þar. Menn verða síðan bara að sjá þetta til þess að trúa því. Það er allavega með því svalara sem ég hef nokkurntíma séð útfært í kvikmynd. Fyrir utan stíl myndarinnar, sem er ótrúlega flottur, þá er einnig um að ræða góða, sterka sögu, kannski ekki mjög frumlega, en vel útfærða, um það hvernig menn taka lyf til þess að deyfa allar tilfinningar. Þessi ákvörðun var tekin eftir þriðju heimsstyrjöldina, og þá til þess að koma í veg fyrir að mannkynið myndi tortíma sjálfu sér. Þessu kerfi er haldið við af Grammaton prestunum sem þjálfaðir eru í Gun-Kata og mörgum öðrum bardagalistum, til þess að vera lifandi og banvæn vopn. Christian Bale er frábær leikari, og verulega vanmetinn. Hann er alveg meiriháttar í þessari mynd, og skapar eftirminnilega persónu. Taye Diggs er mjög skemmtilegur í sínu hlutverki, sem og aðrir leikarar. Myndin er í áttina að Gattaca, Matrix og Fahrenheit 451, en hefur þó sinn eigin stíl, og er hreint út sagt alveg frábær. Alls ekki láta þessa gæðamynd fara fram hjá ykkur.

Jack Nicholson fer á kostum í þessari mynd. Það er enginn vafi á því að þetta er ein albesta frammistaða hans langa og gifturíka ferils. Warren Schmidt, persóna hans í myndinni, er mjög langt frá þeim persónum sem hann hefur leikið hingað til. Hann leyfir sjálfum sér að vera ekki gamli úlfurinn með glottið, heldur gamall og brotinn maður sem er fullur af eftirsjá eftir lífi sem hann telur sig hafa sóað. Maður getur ekki annað en fyllst samúð með þessum manni, sem uppgötvar í lok myndarinnar hvað það er sem í rauninni gefur lífinu gildi. Einhverjir hafa verið að kvarta yfir því að myndin reyni að stjórna manni tilfinningalega, og láta mann finna fyrir ákveðnum hlutum. Ég er alls ekki sammála því. Myndin er einmitt mjög lágstemmd og reiðir sig alls ekki á einföld brögð eins og tónlist til þess að kalla fram ákveðin tilfinningasvör. Hún gefur sér einmitt tíma til þess að leyfa manni að finna manneskjurnar fyrir neðan yfirborðið. Í staðinn fyrir að láta mann fá einhverjar stereótýpur, þá sýnir hún bara fólk eins og það er, bæði með alla sína galla sem og kosti. Kathy Bates er algjör snillingur, og enn og aftur fer hún á kostum. Það er ekki að ósekju að hún er talin með bestu leikkonum samtímans. Fleiri leikarar fara vel með sín hlutverk, og myndin er afbragðsvel leikin á alla kanta. Alexander Payne er afar hæfileikaríkur leikstjóri sem hefur vit á því að einblína á persónur og sögu. Hann hefur hér skapað áhrifaríka og ágenga kvikmynd sem virkilega stendur fyrir sínu.

Hugljúf og heillandi kvikmynd. Hér segir frá ævi rithöfundarins Dame Iris Murdoch sem var án vafa ein af fremstu skáldkonum 20. aldarinnar. Myndin er byggð á bók eiginmanns hennar, John Bayley, Iris: A Memoir and Elegy for Iris, þar sem sagði frá ævi hennar. Iris og John voru um margt ólík, hún frjálslynd og óhrædd við að feta eigin leiðir en hann óframfærinn og lifði nokkurnveginn í eigin heimi. En einhvernveginn smullu þau saman og varði hjónaband þeirra í rúm fjörutíu ár. Iris Murdoch fæddist í Dublin 15. júlí 1919. Hún var einkabarn foreldra sinna og var alin upp í London. Hún fór í Froebel skólann og síðar Somerville háskólann í Oxford. Hún kenndi heimspeki við skóla í Oxford. Hún gaf út fyrstu bók sína (kynningu á heimspeki Sartre) árið 1953 og fyrstu skáldsaga hennar var gefin út 1954, Under the Net. Hún sló í gegn og á eftir fylgdu The Flight from The Enchanter, The Sandcastle and The Bell og The Sacred and Profane Love Machine, sem vann Whitbread-verðlaunin árið 1974. 1978 hlaut hún Booker-verðlaunin fyrir 19. skáldsögu sína, The Sea. Síðasta skáldsaga hennar, Jackson's Dilemma, kom út árið 1995. Árið 1956 giftist hún John Bayley, enskukennara við New College í Oxford, og síðar Warton prófessor í enskum bókmenntum við sama skóla. Hún hlaut CBE-verðlaunin 1976 og var öðluð (Dame) árið 1987. Í upphafi er sagan rakin frá því að Iris (Kate Winslet) kynnist John (Hugh Bonneville) á sjötta áratugnum allt til þess tíma er hún er orðin gömul kona (Dame Judi Dench) illa haldin af Alzheimer sjúkdómnum og John (Jim Broadbent) verður að hugsa um hana og studdi hana í gegnum sjúkdóminn og þverrandi heilsu seinustu árin. Iris lést 8. febrúar 1999. Aðall myndarinnar er stórleikur allra aðalleikaranna. Óskarsverðlaunaleikkonan Judi Dench (Shakespeare in Love) á stjörnuleik í hlutverki Iris á efri árum og verður hreinlega hún með undraverðum hætti, maður fær það á tilfinnuna að hún sé Iris en sé ekki að leika hana, svo mögnuð er hún. Þetta er eitt af hennar bestu hlutverkum, ekki nokkur spurning. Kate Winslet (Titanic) túlkar hana unga og fer ekki síður á kostum og saman ná þessar tvær leikkonur að smella saman í túlkun sinni á skáldkonunni. Einnig er Hugh Bonneville góður í hlutverki John Bayley á yngri árum. Senuþjófurinn er þó hiklaust Jim Broadbent sem er stórfenglegur í hlutverki John Bayley á efri árum og á stórleik í erfiðu og einkar krefjandi hlutverki. Hann hlaut verðskuldað óskarsverðlaunin 2001 sem besti leikarinn í aukahluverki fyrir magnaða túlkun sína. Í heildina finnst mér myndin vera nokkuð þurr enda vantar að mínum mati stóran hluta í ævi skáldkonunnar og fyllingu í frásögnina. Leikurinn bætir það þó upp og ég mæli hiklaust með þessari mynd ef menn vilja sjá fágaða og vandaða kvikmynd um magnað lífshlaup merkrar konu sem markaði stór spor í bókmenntasögu síðustu aldar.

Mögnuð kvikmynd sem hittir beint í mark. Skemmtilegur söngleikur sem sannar að gullaldartími söngleikjanna er kominn á ný eftir nokkuð mörg mögur ár. Í fyrra var Moulin Rouge einn af smellum ársins og nú fylgir Chicago í kjölfarið. Tilnefnd til alls 13 óskarsverðlauna 2002; þ.á.m. sem kvikmynd ársins, fyrir leikstjórn, leik í aðalhlutverki (Renée Zellweger) og aukahlutverkum (Queen Latifah, John C. Reilly og Catharine Zeta-Jones). Hér segir af Roxie Hart (Renée Zellweger), óttalega fáfróðri Chicago-mær sem á þann draum heitastan að verða dans- og söngstjarna. Í kjölfar þess að hún skýtur til bana ástmann sinn sem hafði svikið loforð um að tryggja henni frægð og frama, endar hún í fangelsi. Þar er fyrir átrúnaðargoð hennar, Velma Kelly (Catherine Zeta-Jones) en hún var dæmd til lífláts fyrir að drepa manninn sinn og systur sína er hún kom að þeim í rúminu. Til þess að sleppa við dauðadóminn leitar Roxie á náðir Billy Flynn (Richard Gere) sem er einn besti lögmaðurinn í Chicago, eftir ábendingar Mama Morton (Queen Latifah). Eiginmaður Roxie, Amos Hart (John C. Reilly), reynir að safna nægu fé til að ráða Flynn og á meðan plotta þær stöllur um það hvernig þær geta eiginlega sloppið út úr fangelsinu. Framundan er spennandi atburðarás sem enginn ætti að missa af. Það ætti enginn að verða svikin af frábærum söng- og dansatriðum og í heildina er myndin vel úr garði gerð og bráðskemmtileg. Þetta er (ótrúlegt en satt) fyrsta kvikmyndin sem Rob Marshall gerir en hann leikstýrir af miklum krafti og spinnur saman glæsilegt heildarverk úr góðri tónlist, veikburða handrit og frábærum leik. Leikararnir eiga allir stjörnuleik. Renée Zellweger hefur aldrei gert betur og er frábær í hlutverki Roxie og hlaut Golden Globe fyrir leik sinn og á góða möguleika á að hljóta Óskarinn í marsmánuði. Catharine Zeta-Jones er stórfengleg sem skassið Velma og hlaut fyrir leik sinn t.d. BAFTA-verðlaunin, kom mér mjög á óvart hversu góður dansari hún er. John C. Reilly er óborgarnlegur í hlutverki Amos og Queen Latifah blómstrar í hlutverki Mama Morton. Richard Gere hefur aldrei leikið betur á sínum ferli og fer á kostum í hlutverki lögfræðingsins Billy Flynn, kom mjög á óvart að hann skyldi ekki hljóta óskarsverðlaunatilnefningu fyrir magnaðan leik sinn. Semsagt; enginn má missa af þessari mögnuðu mynd, hiklaust ein af bestu kvikmyndum ársins 2002. Sannkölluð eðalmynd sem ætti að koma öllum í gott skap.

Chicago er mynd sem ég hugsa að sé erfitt að vera hrifinn af nema þú sért hrifinn af dans og söngvamyndum yfirhöfuð. Ég er einn af þeim, og verð því að segja að þessi mynd er með þeim betri. Ég veit ekki alveg hvort hún á skilið allar þessar óskarstilnefningar, en vissulega er verið að ræða um afar vel gerða, leikna, dansaða og sungna stórmynd upp á gamla mátann. Myndin er í anda gömlu Busby Berkley söngleikjanna, og skartar þremur frábærum frammistöðum í aðalhlutverkum. Catherine Zeta-Jones fær loksins að sýna hvað í henni býr, og eignar sér hlutverkið. Hún var áður í söngleikjum, og það sést, því hún er öruggust af þeim þremur og í raun hreint út sagt frábær. Renee Zellweger er einnig frábær í sínu hlutverki, því þó hún sé ekki eins góð söngkona, þá gefur hún persónu sinni góða vikt og viðhorf. Sá sem kemur hins vegar mest á óvart er gamli refurinn Richard Gere. Ég hef aldrei verið hrifinn af þeim leikara, en hann er meiriháttar í þessari mynd. Hann er reyndar lélegasti söngvarinn, en bætir það upp með æðislegum ofleik og frábæru stepdans atriði sem er hrein unun að sjá. Ég hreinlega öðlaðist nýja virðingu fyrir manninum eftir þessa frammistöðu. Sá sem stelur hins vegar senunni í þessari mynd í mínum huga, eins og mér finnst hann gera í nánast hverri mynd sem hann er í, er John C. Reilly. Maður fær svo mikla samúð með honum í hlutverki eiginmanns Zellweger, að maður gleymir næstum því að taka eftir hversu frábær söngvari hann er. Hann er hreint út sagt frábær í myndinni. Tæknilega séð er myndin mjög vel gerð. Allir búningar, hönnun, kvikmyndataka og annað slíkt er mjög vel leyst, sem og tónlist myndarinnar sem er frábær. Þó að myndin hafi ekki hrifið mig með sér á sama hátt og Moulin Rouge gerði, þá get ég ekki annað en dáðst að því hversu mikið sjónarspil myndin er, og þó hún skilji lítið eftir sig, þá er hér um að ræða einhverja smekklegustu og best gerðu mynd ársins.

Ég held að þeir sem vilja kalla Gangs Of New York meistaraverk, hljóti að vera blindaðir af fyrri ferli hins frábæra leikstjóra Martin Scorcese. Hann hefur gert mörg meistaraverk, og í mínum huga standa upp úr Taxi Driver og Last Temptation Of Christ. Það sem gerði þær svo stórkostlegar, var sú staðreynd að þær einblíndu báðar á sögu frekar en nokkuð annað. Þegar ég horfi á þessa mynd, þá sé ég að Scorcese hefur þurft að fórna ýmsu til þess að fá fjármagn fyrir svona stórri mynd. Hann þurfti að fórna frumlegum efnistökum, því engan séns má taka með 100 milljón dollara mynd, og því er sagan afar klisjukennd, með gömlum og þreyttum efnistökum og kjánalegri framvindu. Hann þurfti að fórna rúmum klukkutíma af myndinni heyrir maður, og það sést því miður. Myndin veður úr einu í annað, án þess að ná að klára neitt almennilega. Cameron Diaz var greinilega sett í myndina til þess að ná fleiri konum í bíó, ekki af því að hún hafi verið rétt í hlutverkið. Hún er ágætis leikkona oft á tíðum, en þetta hlutverk hentaði henni alveg hrikalega illa. DiCaprio er ágætur í sínu vanþakkláta hlutverki, en mér finnst hann ekki heldur hafa verið rétti maðurinn. Maður trúir því einhvernveginn aldrei að hann geti verið þetta hörkutól sem hann á að vera í myndinni. Einhvern með harðari kjarna hefði þurft til að þess að gefa hlutverkinu dramatískari vikt. Og ástarsambandið á milli þeirra var MJÖG slæmt. Algjörlega ótrúverðugt og leiðinlegt. Daniel Day-Lewis er búinn að fá mikið hrós fyrir sína frammistöðu í myndinni, og margt af því er réttlætanlegt. Hann er mjög kröftugur í myndinni, en kemst samt oft á tíðum afar nálægt því að ofleika. Hann nær þó að mestu að halda sig réttu megin við strikið, og það má hafa mjög gaman af honum í hlutverki Bill The Butcher. Mér finnst kannski að sumu leyti of mikið látið með hann, en hann er engu að síður góður. Aðrir leikarar gera góða hluti í minni hlutverkum. John C. Reilly heldur áfram að vera snillingur, Jim Broadbent er frábær leikari, og marga fleiri mætti telja upp. Myndin er afskaplega falleg á að líta, stórmynd upp á gamla mátann. Engar tölvubrellur, heldur stórar sviðsmyndir og fullt af aukaleikurum. Hins vegar verð ég að segja að tónlist myndarinnar er mjög slæm. Howard Shore hefur yfirleitt átt betri dag en þetta. Og lagið sem kemur undir í bardaganum í byrjun myndarinnar á svo innilega engann veginn við að það er með hreinum ólíkindum. Þegar öllu er á botninn hvolft, þá held ég því fram að þessi mynd sé fyrir Scorcese það sem Bonfire of the Vanities hafi verið fyrir Brian De Palma. Stór og mikið klúður, en þannig klúður sem bara frábær leikstjóri gæti gert. Það er margt gott í myndinni, en hún er afar langt frá því að vera meistaraverk.

Í mínum huga er Marvel orðið að sama orði og gæði þegar kemur að kvikmyndum. Allar stóru myndirnar þeirra sem gerðar hafa verið undanfarin ár hafa undantekningalaust verið vandaðar, vel gerðar, og einblína á persónur og söguþráð frekar en innantómar tæknibrellur. Daredevil heldur uppi þessari hefð með mikilli prýði. Ben Affleck stendur sig afar vel í hlutverki blinda lögfræðingsins Matt Murdock, og hetjunnar Daredevil sem hann er á nóttunni. Ég hef aldrei skilið þetta furðulega hatur á Ben Affleck, því mér hefur alltaf fundist hann vera skemmtilegur leikari sem tekur sig ekki of alvarlega (þeim sem efast er bent á að hlusta á commentary track á öllum Kevin Smith myndunum sem hann leikur í). Fyrir utan hann var frábærlega vel valið í öll hlutverk myndarinnar. Jennifer Garner er ótrúleg gella, bæði falleg og trúverðug í öllum bardagaatriðum. Hún stendur sig alveg með eindæmum vel, og er komin í mikið uppáhald hjá mér. Colin Farrell er skemmtilegur í vel ofleiknu hlutverki, og Michael Clark Duncan er greinilega maður með metnað sem vill sanna að hann sé meira en bara stór skrokkur. Ekki má gleyma að minnast á Jon Favreau, en hann er einhver alfyndnasti maður sem sögur fara af, og hver einasta setning frá honum er gullmoli. Tæknibrellur myndarinnar eru að sumu leiti betri en í Spider-Man, en það gæti reyndar verið missýn vegna þess að öll brelluatriði í myndinni gerast að nóttu til, en rökkrið felur vel öll mistök. Það eina sem skemmir fyrir myndinni, og skemmir því miður allverulega, er tónlistin. Ef það hefði verið fallegt og tignarlegt skor í myndinni eftir einhvern góðan hefði ég eflaust gefið myndinni hálfri stjörnu hærra. En þessi hræðilegu Nickleback klónar sem dynja í myndinni eru hræðilegir. Ekki kannski nóg til að skemma hana, en nóg til að draga úr krafti myndarinnar. Ég vil einnig sérstaklega taka fram hljóðrásina, sem er einhver sú besta sem ég hef heyrt. Í einni gagnrýninni á þessari síðu sá ég að gagnrýnandinn skildi ekki notkunina á bergmáli í hljóðrás myndarinnar, og er því auðsvarað. Matt Murdock á að vera blindur í myndinni, en með ofurheyrn sem og önnur skilningarvit. Hljóð er sú aðferð sem hann notar til þess að sjá heiminn, og fannst mér það komast vel til skila í myndinni. Ég hvet alla þá sem hafa gaman af vel gerðum og skemmtilegum ofurhetjumyndum, nú eða bara góðum poppkornsmyndum, að skella sér í bíó og sjá þessa. Þrælgóð skemmtun.

Irreversible er óþægileg og ógeðsleg mynd. Eftir að ég var búinn að sjá hana, leið mér illa, og var einhvernveginn hálfóglatt. Þegar ég hugsaði málið lengra, þá komst ég að því að þó myndin sé hreinn viðbjóður, þá á hún að vera það, og ég held að hún komi sínum boðskap til skila. Ef þessi mynd hvetur mann ekki til þess að endurskoða öll sín gildi í sambandi við kynferðisglæpi og ofbeldi, þá mun nákvæmlega ekkert gera það. Monica Bellucci fer einstaklega vel með hlutverk sitt, en hins vegar finnst mér Cassell ekki vera jafngóður. Leikstjórinn hefur einnig haldið að hann væri með öðruvísi mynd í höndunum en hann var með, því sumt af því sem hann kemur með í seinni hluta myndarinnar, sem er er í raun fyrri partur sögunnar því hún er sýnd afturábak líkt og Memento, er óviðeigandi og dregur úr krafti sögunnar. Kvikmyndataka myndarinnar er mjög flöktandi, öll tekin á handheldna kvikmyndatökuvél sem er mikið á hreyfingu. Þetta veldur óróa hjá manni, sem er greinilega með vilja gert. Tónlist myndarinnar er einnig notuð vel, og á sinn þátt í því að auka hjá manni óþægindin sem maður upplifir við að horfa á þessa mynd. Þetta er ein af þeim myndum sem ég get sagt í sannleika, að ég vilji ALDREI NOKKURNTÍMANN sjá aftur, en er samt ánægður með að hafa séð einu sinni. Djörf, ágeng og óþægileg, þá er þessi mynd alls ekki fyrir alla, enda gekk helmingurinn af salnum út úr bíóinu. þetta er mynd sem ég álít að hafi ekki einungis verið gerð til að sjokkera eins og Baise Moi, heldur hafi virkilega einhvern boðskap fram að færa. Á endanum held ég að það hafi tekist.

Adaptation, önnur myndin sem handritshöfundurinn Charlie Kaufman og leikstjórinn Spike Jonze færa okkur, er meistaraverk. Fyrri myndin, Being John Malkovich, var ein af bestu myndum 1999, og í anda hennar fjallar þessi mynd um það hvernig handritshöfundinum Charlie Kaufman gengur illa að fylgja eftir velgengni Being John Malkovich. Eins og það sé ekki nógu furðulegt, þá skrifar hann tvíburabróður handa sjálfum sér, báðir leiknir snilldarlega af Nicholas Cage, sem hefur ALDREI verið betri. Ég vil ómögulega segja of mikið frá myndinni, því stór hluti af ánægjunni er að uppgötva hversu mörg lög Kaufman hefur skrifað ofan í handritið. Það er eins og laukur sem endalaust er hægt að fjarlægja nýtt lag af. Þeir sem fatta endann, og það verða því miður ekki allir, munu fá margfalda ánægju út úr myndinni. Henni er einkar vel leikstýrt af Jonze, sem hefur mjög sjónrænan stíl, og heldur þétt um taumana. Fullt af stórfínum leikurum brillera í hlutverkum sínum, Chris Cooper, Meryl Streep og fleiri, og allt gerir það að verkum að hér er um mun betri mynd að ræða en Being John Malkovich, og örugglega ein af albestu myndum ársins 2003. Það get ég fullyrt, þrátt fyrir að árið sé nýbyrjað. Þvílík snilld.

Robert Rodriguez er að gera geysiskemmtilega hluti með þessum öðrum kafla af áætluðum þríleik um spæjarakrakkana Carmen og Juni. Honum voru boðnir miklu meiri peningar til að gera þessa mynd númer tvö, en hann afþakkaði pent og ákvað að gera hana fyrir nákvæmlega sömu upphæð og hann gerði fyrstu myndina fyrir. Þetta gerði það að verkum að hann gat gert myndina nákvæmlega eins og honum sýndist, án þess að stúdíóið skipti sér of mikið af því hvað hann væri að gera. Hann fékk því frið til að láta ímyndunaraflið, sköpunargleðina, og ánægjuna af kvikmyndagerð ráða, og útkoman er hreint út sagt frábær skemmtun fyrir alla fjölskylduna. Þetta er ekta svona mynd sem foreldrar geta farið með krakkana sína á og skemmt sér jafnvel betur en þau. Krakkarnir sem fara með aðalhlutverkin í myndinni standa sig mjög vel, sem og allir aðrir leikarar. Steve Buschemi er sérstaklega alltaf skemmtilegur, og allir virðast hafa skemmt sér konunglega við gerð þessarar myndar. Allar brellur eru stórskemmtilegar, ekki endilega góðar, en skemmtilegar, frumlegar, og greinilega í anda Ray Harryhausen. Um er að ræða alveg hreint frábæra skemmtun, og maður uppgötvar aftur barnið í sér við að horfa á þessa mynd. Ráðlagt fyrir alla þá sem vilja glotta út í annað og skemmta sér vel.

Catch Me If You Can er verulega vel heppnuð mynd eftir Steven Spielberg. Í henni fáum við að sjá aðra hlið á leikstjóranum en hann hefur sýnt okkur lengi. Hann er búinn að taka sjálfan sig svo alvarlega sem kvikmyndargerðarmann svo lengi, að það er ákveðinn léttir að sjá hann gera létta, skemmtilega mynd sem hefur mest lítið að segja og skammast sín ekkert fyrir það. Leonardo DiCaprio er frábær kostur í aðalhlutverkið, Frank Abagnale Jnr, sem þarf í myndinni bæði að líta út fyrir að vera 16 ára og 28 ára gamall. DiCaprio er með þetta tímalausa andlit, og rétta sjarmann í hlutverkið og stendur sig betur en maður hefur séð hann lengi. Tom Hanks er einnig fínn í minna hlutverki, en hann fær reyndar ekki eins mikið að gera, en gerir vel með það sem hann hefur. Aðrir leikarar, svo sem Christopher Walken og Martin Sheen virðast skemmta sér vel í hlutverkum sínum og komast vel frá. Sérstaklega má síðan minnast á hlutverk þeirra Janusz Kaminski og John Williams, en þeir eiga stóran hluta í því hversu vel heppnuð myndin er. Kaminski er orðinn einn af bestu kvikmyndatökumönnum samtímans, og nær að finna rétta útlitið á hverja mynd sem hann vinnur að. Williams býr til alveg hreint frábært skor fyrir myndina, og tónlistin hans er sú besta sem hann hefur gert frá því í Schindler´s List. Allt öðruvísi en hann hefur hingað til gert, en sérlega vel heppnuð. Myndin er í sjálfu sér ekki merkilegt mál, en hún er stórskemmtileg og rennur vel í gegn án mikilla hiksta. Þetta er svona mynd sem mig langar mikið til að gefa þrjár og hálfa stjörnu, en þar sem hún heldur áfram helst til lengi í endann og veit ekki alveg hvert hún ætlar, þá læt ég þrjár stjörnu duga. Engu að síður er virkilega mælt með því að allir skelli sér í bíó og sjái Spielberg í essinu sínu.

Ef þú ert ekki trekkari, þá máttu draga eina stjörnu frá. Á Trek mælikvarðanum hinsvegar, þá er það mín einlæga skoðun að hér sé um að ræða afar frambærilega Star Trek mynd. Það hefur gengið eftir hingað til, að þær myndir í seríunni með jafnri tölu séu betri en hinar með oddatölu. Þessi er númer 10 í röðinni, og er stórt skref áfram eftir hina karakterslausu og leiðinlegu Star Trek: Insurrection. Sagan er mjög einföld og laus við allar flækjur. Hún keyrir bara áfram, hrein og bein, þar til hún kemst á leiðarenda. Í millitíðinni fáum við stóra geimbardaga, skemmtileg lítil persónuaugnablik, fínar brellur og ágætis skemmtun. Myndin er vissulega ekki í flokki allra bestu Trek myndanna, svo sem Wrath of Khan eða First Contact, en er engu að síður fín og þétt skemmtun. Allir leikarar þekkja orðið sínar persónur það vel, að þeir gætu leikið þær í svefni, og nýjir leikarar standa sig með prýði. Sérstaklega má taka það fram að Tom Hardy gerir virkilega fína hluti með hlutverk Shinzon. Það eina sem virkilega er hægt að setja út á er sú staðreynd að Jerry Goldsmith klúðraði alveg tónlistinni í þetta sinn. Hún er sérlega slöpp og ekki nálægt því að vera jafngóð og snilldartónlistin sem hann samdi fyrir First Contact. Gagnrýnendur og almenningur hafa haldið því stöðugt fram að þetta sé einhver alslakasta Trek myndin af þeim öllum, en ég fæ það ekki séð. Þvert á móti er hún mjög frambærileg og spennandi, og trekkarar ættu að skemmta sér mjög vel.

Punch Drunk Love er mynd sem á eftir að falla mjög fáum í geð, því miður. Þetta er einfaldlega mynd sem skiptir fólki upp í hópa, þá sem hata hana og þá sem sjá ekki sólina fyrir henni. Ég er í seinni hópnum. Þeir sem fara á myndina, og búast við aulahúmor eins og þann sem Adam Sandler hefur framleitt í hræðilegum myndum sínum, munu verða fyrir ótrúlegum vonbrigðum. Það sem fólk hefði frekar átt að gera sér grein fyrir, að þetta er ekki Adam Sandler mynd, heldur Paul Thomas Anderson mynd. PTA er einfaldlega besti ungi kvikmyndargerðarmaðurinn í heiminum í dag. Hann hefur aðeins gert þrjár myndir sem hann kennir sig við, Boogie Nights, Magnolia og nú Punch Drunk Love. Þær eru allar meistaraverk, hver á sinn hátt. Punch Drunk Love er ljúfsár, sorgleg, launfyndin og hjartnæm rómantísk gamanmynd, líkt og hefur aldrei verið gerð áður. Hún líkist ekki neinni annari mynd sem ég hef séð, og er gjörsamlega frumleg á allan hátt. Ekki endilega í umfjöllunarefni, en það er jafngamalt mannkyninu, ástin sjálf, heldur í efnistökum. Persóna Sandlers, Barry Egan, er einhver albesta persóna sem ég hef séð í mynd. Með alla sína flóknu kosti og galla, bældar tilfinningar og skrítnu athafnir, þá er hann algerlega ógleymanlegur. Það fyndna er að hann er ekkert svo afskaplega ólíkur þeim persónum sem Sandler hefur leikið hingað til. Það sem gerist er að þegar hann er tekinn úr aulagrínssamhenginu, þá sér maður svart á hvítu hvað þessi persóna á virkilega bágt, og þarf á aðstoð að halda. Myndataka myndarinnar, notkun tónlistar, og þétt leikstjórn gera það síðan að verkum, ásamt leik Sandlers og Emily Watson, að hér er um að ræða hreinræktað meistaraverk fyrir þá sem það kunna að meta. Sem eins og áður sagði, verða líklega alltof fáir.

Ég held að Eminem muni aldrei fá óskarsverðlaun fyrir besta leik, en það breytir því ekki að hann sýnir hér og sannar að hann er engu að síður betri en margir aðrir sem hafa leiklist að atvinnu. Mér finnst alltof einfalt sem margir segja, að það sé nú ekkert mál að leika sjálfan sig. Mitt svar við því er að hann er ekki að leika sjálfan sig, hann er að leika persónu sem svipar til hans sjálfs, og þó hann hefði verið að leika sjálfan sig, þá væri hann engu að síður að leika. Það er nefnilega miklu meira en að segja það, að vera trúverðugur fyrir framan myndavél, alveg sama hvaða persónu maður er með í höndunum. Ég tek því ofan hattinn fyrir honum, og finnst hann hafa staðið sig mjög vel miðað við aðstæður. Hvað varðar myndina sjálfa, þá er hún afskaplega einföld og það er kannski hennar stærsti galli. Ef hugsað er út í það, þá er hún með nákvæmlega sama söguþráð og t.d. Flashdance. Upprennandi listamaðurinn frýs á sviði á mikilvægu augnabliki í byrjun myndar, og afgangurinn af myndinni fer í uppbyggingu að atriði þar sem viðkomandi nær loksins að láta ljós sitt skína og á þá loksins möguleika á því að komast upp úr gamla farinu sem hann var fastur í. Þar sem ekkert flóknara er að gerast, þá nær myndin aldrei neinum sérstökum hæðum. Hún er hins vegar mjög traust (betri en Flashdance) í meðförum Curtis Hanson, sem nær að draga upp ímynd ömurleika þess að búa í Detroit, helvíti Bandaríkjanna. Aðrir leikarar standa sig með ágætum, fyrir utan Brittany Murphy sem gæti ekki leikið þó byssu væri miðað að höfði hennar. Þetta er vönduð kvikmynd, gerð af metnaði, og ætti að höfða til mun fleiri en bara aðdáenda kappans.

Jújú, Transporter er algjör þvæla. Hún er engu að síður frekar skemmtileg þvæla, sem er að sumu leyti betri en hún ætti að vera vegna þess hve skemmtilegur leikari Statham er. Hann er í fyrsta lagi afar trúverðugur sem hasarhetja, í hörkuformi og greinilega búinn að læra eitthvað kung-fu, en meira en það þá hefur hann óneitanlega mikla nærveru á skjánum. Það er einhvernveginn skemmtilegt að fylgjast með honum, og hann heldur myndinni eins mikið á jörðinni og hægt er með sinni bresku jarðtengingu. Fyrir utan hann þá er nánast ekkert að gerast í myndinni, fyrir utan háværar sprengingar, óendanlega lélega tónlist og söguþráð sem er bæði heimskulegur og einfaldur. Þetta er ekta svona heimskulegt 3 bíó, sem maður annað hvort tekur á þeim forsendum, skilur heilann eftir heima og reynir að skemmta sér eins og hægt er, eða þá maður gengur út með vonda tilfinningu í maganum. Ég tók fyrri kostinn, og þannig fékk ég ágætis skemmtun út úr myndinni. Þeir sem eru að leita að einhverju meira, er ráðlagt að halda sig fjarri.

Michael Moore er einhver frumlegasti og skemmtilegasti kvikmyndagerðarmaður Bandaríkjanna í dag. Það sem hann gerir hafa sumir kallað heimildamyndir, en það er nú reyndar frekar tæpt. Hann er alltof mikið fyrir sviðsetningar og einhliða fréttamennsku til þess að það sé hægt að kalla hann hlutlausan heimildamyndagerðarmann. Það sem hann gerir, og gerir frábærlega, er að finna sér eitthvað sem hann er óánægður með eða hefur vakið mikið umtal, og finna einhverjar nýjar hliðar á málinu. Hingað til hefur hann aðallega verið að berjast við stórfyrirtækin í Bandaríkjunum, líkt og hann gerði með hinum frábæru Roger & Me og The Big One, en í þetta sinn ákvað hann að takast á við byssumenninguna í Bandaríkjunum. Gerði hann það í kjölfarið á fjöldamorðunum í framhaldsskólanum í Columbine sem gerðust fyrir nokkrum árum síðan. Hann tekur viðtöl við nemendur í skólanum, Charlton Heston (formann byssusamtakanna NRA), og ótalmarga fleiri. Meðal annars talar hann við Marilyn Manson, en fjölmiðlar í Bandaríkjunum hafa kennt honum um morðin. Einnig veltir hann því fyrir sér hvers vegna Kanadamenn, sem eiga svipað margar byssur á íbúa og Bandaríkjamenn, nota þær samt ekki til þess að myrða hvern annan. Í einu orði sagt er þessi mynd ekki bara frábær, heldur ótrúlega tímabær á þeim tímum þegar daglega berast nýjar fréttir frá Bandaríkjunum að einhver hafi gengið af göflunum og myrt mann og annan með skotvopnum. Þrátt fyrir að myndin veki upp fleiri spurningar en hún svarar, þá fær hún mann allavega til þess að hugsa. Það er nógu sjaldgæft í dag til þess að öllum er ráðlagt að kíkja á þessa þegar þeir geta.

Ég sá Treasure Planet (með ensku tali) og get því sagt að þrátt fyrir að hún sé mjög vel gerð, og vel skemmtileg, þá þarf Disney virkilega að fara að taka sig á og gera eitthvað frumlegt, því önnur teiknimyndastúdíó eins og Ghibli, eru búin að taka langt fram úr þeim. Þeir eru bara fastir í sömu gömlu formúlunni, og þora ekkert að breyta út af henni. Burt séð frá öllum skorti á frumleika, þá er í raun ekkert út á myndina að setja. Hún er björt, vel gerð, vel raddsett af góðum leikurum, og rennur ljúflega í gegn. Hún hefur bara ekkert nýtt fram að færa, og skilur nákvæmlega ekkert eftir sig. Því miður. Manni er farið að hlakka ólíkt minna til nýrrar Disney myndar en manni gerði hér áður fyrr og er það miður. Samt sem áður má vel mæla með myndinni, þó ekki nema til að drepa tvo klukkutíma eða svo.

Afskaplega var þetta nú ónauðsynlegt framhald. Stella í orlofi var nú aldrei nema svona meðalfyndin grínmynd, aðallega fræg fyrir að vera fyrsta alvöru gamanmyndin sem við Íslendingar gerðum. Við höfum nú komið langt síðan þá, og þetta framhald sýnir það hvað best. Myndin er hreinlega alls ekki vel gerð. Hún er hvorki fyndin né sniðug, og reyndar er húmorinn í henni einhvernveginn svo gamall og þreyttur að manni finnst hálfskrítið að þetta sé ný mynd. Það er reynt að koma bara með sömu gömlu brandarana og voru í gömlu myndinni, en hún er orðin 15 ára gömul og því eru þeir orðnir þreyttir allir. Einnig er myndin svo illa skrifuð, að maður skilur engan veginn hvers vegna persónur myndarinnar haga sér eins og þær gera, enda fær maður aldrei að vita hvað er að gerast í hausnum á þeim. Þetta er stór galli, vegna þess að ef maður skilur ekki persónurnar, þá getur maður varla haldið með þeim, og þá er manni einhvernveginn alveg sama hvað gerist í myndinni. Þessi mynd er tímaskekkja, og með verri íslenskum myndum sem ég hef séð undanfarin ár.

Þrátt fyrir nokkra aulabrandara í myndinni sem mátti hlæja að, þá er hér um að ræða nauðaómerkilega gamanmynd sem er varla fyrir neinn eldri en 15 ára. Hún er frekar lágkúruleg, illa leikin, og sérlega illa gerð, ásamt því að vera mjög illa skrifuð. Hún er gerð með því hugarfari, að sjá Rob Schneider sem konu sé eitt og sér nóg til þess að myndin verði fyndin, en því miður er það ekki rétt. Reyndar er það fyndið út af fyrir sig, hvað Schneider er með einhæfan húmor. Allar myndirnar hans ganga út á það að hann breytist í eitthvað annað, karlhóru, dýr nú eða konu. Hann mætti alveg fara að hugsa sinn gang og koma með eitthvað nýtt, því þetta dæmi er orðið frekar þreytt alltsaman. Allavega, þá er þetta varla nema í mesta falli eitthvað sem mætti horfa á á miðvikudagskvöldi heima í stofu, ef ekkert annað væri að gera.

Þrátt fyrir að gefa myndinni ekki nema eina og hálfa stjörnu, þá finnst mér hún samt betri en undanfarnar tvær Bond myndir. Ég held að það segi meira um undanfarnar tvær Bond myndir, heldur en þessa. Það sem hrjáði undanfarnar tvær, þær Tomorrow Never Dies, og The World Is Not Enough, var að þær voru eins og klón hvor af annarri. Þær voru nákvæmlega eins, báðar jafn vitlausar, litlausar, illa skrifaðar og hreint út sagt leiðinlegar. Þessi nýjasta Bond mynd, Die Another Day, misheppnast einnig herfilega. Hún misheppnast þó með örlítið meiri stæl, þ.e.a.s., hún misheppnast á þann hátt að maður man þó eftir henni. Hér er um að ræða sérlega vitlausa mynd, með risastórum plottgötum, þreyttum aðalleikara, illa skrifuðum bröndurum, og einhverjum verstu tölvubrellum sem ég hef nokkurntíma séð í svona dýrri kvikmynd. Þeir sem sáu um brellurnar í þessari mynd, ættu bara að skammast sín og sækja um vinnu við eitthvað allt annað, t.d. sorphirðu. Hins vegar hafði ég lúmskt gaman af Halle Berry í þessari mynd, ásamt því að einhver mynd með John Cleese, getur ekki verið alvond. Einnig fannst mér hún byrja nokkuð vel, að sjá Bond pyntaðan og brotinn niður á annað ár, gerir hann eitthvað svo skemmtilega mannlegan. Ég fékk bara Timothy Dalton fílinginn á tímabili, svona mannlegan fíling. Hann hvarf fljótt þegar á leið. Myndin leysist fljótt upp í vitleysu, og ekki einu sinni skemmtilega vitleysu. Það er ennþá nóg líf í James Bond. Það þarf bara að hætta að einblína á brandara og sprengingar. Ef Brosnan væri með þýskan hreim, þá gætu undanfarnar Bond myndir alveg eins verið slappar Scwarzenegger myndir, nema Scwarzenegger myndir verða aldrei svona slæmar. Ég vill fá mannlegan Bond, og Bond sem er leynilegur útsendari, ekki bara tortímingarvél sem sprengir allt í tætlur. Þunnur þrettándi þessi.

Ef ég ætti að lýsa Lord Of The Rings - The Two Towers í einni setningu, þá yrði hún svona; LOTR:TTT ER HELBER SNILLD OG BESTA KVIKMYND ÁRSINS. Það kom mér reyndar ekkert á óvart, sannast sagna, þar sem LOTR: FOTR var algjör yfirburðamynd síðasta árs. Allt sem LOTR:FOTR gerði rétt á síðasta ári, gerir TTT líka, bara meira og betur. Hún nýtur þess þó óneitanlega að vera miðjumynd. Hún þarf því þarf ekki að taka allan hinn nauðsynlega tíma í það að kynna grunnpersónurnar, þó það bætist reyndar við heilmargar persónur í þessari mynd, og þarf heldur ekki að útskýra hvað það er sem er verið að reyna að koma í verk. Hún hefst ósköp einfaldlega þar sem FOTR endaði, og heldur áfram með látum. Nýjar persónur sem kynntar eru til sögunnar eru m.a. Gollum, stórkostlega gerðan tölvuteiknaðan karakter sem er svo vel gerður að eftir nokkar mínútur tekur maður ekki eftir því að hann sé tölvuteiknaður, Eomer sem kemur kannski ekki mikið við sögu en er vel leikinn af Karl Urban, Eowyn sem er reyndar frekar litlaus eins og hún er í meðförum Miranda Otto, Gríma Wormstongue sem er snilldarlega tekinn í gegn af Brad Dourif og Theoden sem Bernard Hill gerir bæði göfugan og veiklyndan á sama tíma. Leikarar fyrri myndarinnar standa sig allir aftur með prýði, og þrátt fyrir að Gandálfur/Ian McKellen sé mjög lítið í þessari mynd, þá kemur það ekki að sök því Aragorn/Viggo Mortensen fær hér mun meira að gera og tekur að sér það erfiða hlutverk að vera þungamiðjan og tekst það vel. Bæði Frodo/Elijah Wood og Sam/Sean Astin eru síðan frábærir, rétt eins og þeir voru í fyrri myndinni. Tónlist Howard Shore er hreint út sagt undursamleg að hlýða á, og á hann enn og aftur stóran þátt í því að skapa andrúmsloft og tilfinningasvið Mið-Jarðar. Allar brellur eru hreint út sagt fáránlega vel af hendi leystar, og eiga sinn þátt í því að maður lifir sig eins mikið inn í atburðarásina og maður gerir. Þá vil ég sérstaklega taka það fram að bardaginn við Helms Deep, sem er lokabardagi myndarinnar, er einhver ótrúlegasta sena sem nokkurntíma hefur verið kvikmynduð. Hvernig uppbyggingin að bardaganum er, hvernig hann spilast út, er allt hreint með ólíkindum. Peter Jackson hefur enn á ný tekist að gera hið ómögulega, hann hefur skilað af sér meistaraverki sem börnin okkar og barnabörnin munu alast upp við að horfa á. Tímalaus snilld.

James Bond - 007 - njósnari hennar hátignar, snýr aftur í þessari tuttugustu kvikmynd um hið eina sanna kvennagull. Hraðskreiðir bílar, stórhættuleg og seiðandi glæpakvendi, banvænir bardagasnillingar og forríkir glæpamenn eru auðvitað stór þáttur í hverri Bond-mynd og þessi mynd er ungin undantekning frá þeirri höfuðreglu. James Bond, þarf varla að kynna fyrir nokkru mannsbarni. Í fjóra áratugi hefur þessi lífseigi kvennabósi skemmt bíógestum um allan heim með hnyttnum tilsvörum og fáguðu skopskyni. Sagan hefst á hernumda svæðinu milli Norður- og Suður-Kóreu með miklum eltingarleik á svifnökkvum. Leikurinn berst í gegnum Hong Kong til Kúbu og loks til London. Þar hittir James Bond (Pierce Brosnan) tvær konur sem koma til með að gegna mikilvægum, en ólíkum hlutverkum í verkefni hans, sem byggist á því að fletta hulunni af svikara og koma í veg fyrir stríð. Bond eltir illmennin m.a. til Íslands, þar sem hann kynnist óþægilega vel nýju gereyðingavopni, en uppgjörið við höfuðóvininn þarf hann að sækja allt til Kóreu, þar sem sagan byrjaði upphaflega. Pierce Brosnan er hér í fjórða sinni í hlutverki njósnarans. Hefur leikið hann í sjö ár í GoldenEye, Tomorrow Never Dies og The World is Not Enough. Hann fer á kostum og er um að ræða bestu Bondmynd hans til þessa að mínu mati. Enn stendur hann þó í skugga Sean Connery sem fyrstur lék njósnarann og er ljóst að enginn mun komast með tærnar þar sem hann hafði hælana í túlkun sinni. Brosnan stendur þó næst honum. Óskarsverðlaunaleikkonan Halle Berry (Monster´s Ball) er senuþjófur myndarinnar og fer algjörlega á kostum í hlutverki hinnar mögnuðu Jinx, sem er sennilega ein best gerða kvenpersónan í kvikmyndabálknum. Er rætt um að gerðar verði sérstakar myndir um þessa persónu, en það yrði í fyrsta sinn sem persóna úr Bond-mynd yrði aðalpersóna í annarri mynd. Sem fyrr leikur óskarsverðlaunaleikkonan Judi Dench (Shakespeare in Love) hina harðsvíruðu M, yfirmann leyniþjónustunnar MI6 og háðfuglinn John Cleese úr Monty Python, er óborganlegur í hlutverki Q. Hann kemur hér í stað Desmond Llewelyn sem lék hlutverk Q í tæpa fjóra áratugi í 17 Bond-myndum. Leikstjórnin er í höndum Ný-Sjálendingsins Lee Tamahori, sem á að baki myndirnar Once Were Warriors, Mulholland Falls, The Edge og Along Came a Spider. Titillag myndarinnar er jafnan hápunktur hverrar Bond-myndar. Að þessu sinni er það Madonna sem flytur aðallag myndarinnar. I Guess I´ll Die Another Day syngur Madonna í málmkenndu og ódæmigerðu lagi sem vinnur á við hverja hlustun, ekta popplag frá hinni óútreiknanlegu söngkonu. Semsagt, James Bond er hér í essinu sínu og hefur sjaldan verið í betra formi en í þessari afmælismynd þar sem haldið er upp á stórafmæli kvikmyndabálksins með mögnuðum tæknibrelluatriðum á glæsilegum tökustöðum. Ég hvet alla spennufíkla til að líta á njósnarann ódauðlega í þessari mögnuðu spennumynd sem ætti að vera áhugasöm fyrir alla þá sem vilja pottþéttan hasar og mögnuð brelluatriði. Þessi stórfenglega blanda af léttu gamni og harðri spennu klikkar aldrei. James Bond er skotheldur í öllu tilliti og er ómótstæðilegur fyrir mannkynið og verður það vonandi á hinu nýja árþúsundi.

Ég man að í fyrra þá gaf ég fyrstu Harry Potter myndinni sama dóm, þ.e. þrjár og hálfa stjörnu. Það var vegna þess að innan fantasíugeirans hafa ekki verið mjög margar góðar myndir í gegnum tíðina. Ég gaf henni því nánast toppdóm, aðallega fyrir að vera vel heppnuð og skemmtileg innan þess geira sem gefur sjaldan af sér góðar myndir. Mánuði seinna sá ég síðan Lord Of The Rings, og standardinn á fantasíumyndir hækkaði allverulega. Í dag hefði ég gefið fyrstu Harry Potter myndinni þriggja stjörnu dóm, og þessari mynd gef ég því þrjár og hálfa stjörnu því mér þykir hún taka fyrri myndinni töluvert fram. Hún er öll einhvernveginn öruggari, stílískari, betur leikin og meira spennandi. Hún fylgir í fótspor fyrri myndarinnar með það að fylgja bókinni nákvæmlega eftir. Það kemur eiginlega ekkert annað til greina, enda myndu tugir milljóna Potter aðdáenda fá flogakast ef einhverju sem skiptir máli yrði breytt. Allir leikarar úr fyrri myndinni standa sig betur í þetta sinn, allir krakkarnir eru betri og öruggari í sínum hlutverkum, og nýjar leikarar koma skemmtilega inn. Kenneth Branagh er einstakur leikari, og fer á kostum í hlutverki sínu sem Gilderoy Lockhart, og Jason Isaacs rúllar auðveldlega upp hlutverki Lucius Malfoy. Það setur síðan leiðinlegan blett á myndina að Richard gamli Harris hafi dáið við gerð hennar, og mun maður sakna hans þegar maður sér næstu Potter mynd. Fyrir alla þá sem höfðu gaman að fyrri myndinni, munu hafa meira gaman af þessari. Hún er á allan hátt betur heppnuð, og verðugt innlegg í fantasíugeirann. Frábær skemmtun fyrir alla.

Jackie Chan er einhver skemmtilegasti, ég hika við að segja leikari, segjum frekar skemmtikraftur í heiminum í dag. Myndir hans eru flestar fullar af ótrúlegum áhættuatriðum og bardagaatriðum þar sem Jackie fer á kostum. Maðurinn er algjör apaköttur og það sem hann getur gert, og hvernig hann gerir það vekur sífellt hjá mér undrun, gleði og hlátur. Ég held alveg afskaplega mikið upp á margar myndir sem hann hefur gert, en þetta er því miður ekki ein af hans betri. Í fyrsta lagi notar hann víra. Jackie Chan á aldrei að nota víra, ekki frekar en Jet Li. Þetta eru menn sem geta gert þetta í alvöru, og því finnst mér asnalegt þegar þeir nota víra. Fyrst að Drew Barrymore virkaði eins og hún kynni Kung Fu í Charlies Angels, þá er ennþá mikilvægara að þeir sem kunna þetta í alvöru sýni hvernig þetta á að vera gert. Í öðru lagi gleymdist alveg að leyfa honum að gera einhver svöl áhættuatriði. Maður veit að maður er ekki að horfa á alvöru Jackie Chan mynd þegar maður sér í endann að það sem misheppnaðist voru bara talatriði en engin áhættuatriði, þá var maður ekki að horfa á Jackie Chan mynd eins og þær eiga að vera. Þetta var bara ósköp venjuleg hasargrínmynd, og hefði getað verið með hverjum sem er. Það var ekkert einkennandi við hana á neinn hátt. Það vantaði allan Jackie í myndina. Endaafurðin er algjört miðjumoð, og greinilega enginn metnaður í að gera neitt sérstakt. Engin furða að Jackie Chan hatar allar bandarísku myndirnar sem hann hefur gert. Jackie Chan í vírum. Ég hef aldrei heyrt annað eins.

Ég hef aldrei skrifað undir þá stefnu að það þurfi alltaf að gefa myndum einni stjörnu hærra ef þær eru íslenskar. Tveggja stjörnu mynd annars staðar frá verður þriggja stjörnu mynd ef hún er íslensk, og þriggja stjörnu mynd verður að fjögurra stjörnu meistaraverki ef hún er íslensk. Allir eru búnir að keppast við það að hampa Hafinu sem einhverju stórkostlegu meistaraverki, en í mínum huga er það einfaldlega ekki raunhæft. Myndin er afar kröftug, það er ekki spurning. Hún er líka vel leikin fyrir það mesta, þó flestir leikarar komi reyndar greinilega beint af sviðinu í Þjóðleikhúsinu (sem býður upp á dálítinn ofleik, því það sem virkar á sviði er oft of mikið fyrir framan myndavél). Hún er einnig ágætlega skrifuð og hefur margt að segja. Allar pælingar í sambandi við kvótakerfið, og eðli fjölskyldunnar, og það hvernig syndir foreldranna koma niður á börnunum, eru vel unnar. Það sem helst hrjáir myndina hins vegar er það hvað hún er yfirdrifin. Það er ekki nóg að fólk rífist hvert við annað. Það öskrar hvert á annað. Það kallar hvert annað öllum illum nöfnum fyrir framan alla fjölskylduna, og allt er síðan gleymt fimm mínútum seinna. Það er ekki nóg að ein, tvær eða jafnvel þrjár persónur eigi við vandamál að stríða, heldur eru allir umsetnir svo gríðarlega miklum vandamálum að það er furða að fólkið drífi fram úr rúminu á morgnana. Fjölskylda þar sem meðlimirnir hafa upplifað sifjaspell, nauðgun, hræðilegan dauðdaga annars foreldris, peningavandamál, svik, pretti, hatur á milli systkina, alkóhólisma, o.s.frv. o.s.frv. Þetta verður bara allt svo ýkt að ég hætti bara að trúa á það. Þetta hefur reyndar alltaf viljað loða við íslenskar myndir, hver ein og einasta ætlar sér að breyta heiminum og reyna því yfirleitt allt of mikið. Allt verður að vera svo gríðarlega átakanlegt að það gleymist oft að oft eru það litlu augnablikin, atvikin á milli átakaatriða, sem gera myndir stórkostlegar. Ef það eru stöðug átök, þá þreytist maður fljótt og hættir að geta veitt almennilega athygli. Hafið er samt vönduð kvikmynd, unnin af miklum metnaði og með því skárra sem Íslendingar hafa gert. Balthasar er á réttri leið, og ég efast ekki um að hann eigi einhverntímann eftir að gera frábæra kvikmynd. Þetta var bara ekki hún.

Death to Smoochy er kvikmynd sem veit ekki hvað hún vill verða. Hún er hálft í hvoru kolsvört gamanmynd, í bland við dans og söngvamynd, í bland við hasartrylli, í bland við satíru, í bland við o.s.frv. Hún hefði örugglega heppnast betur ef það hefði tekist að ákveða hvað það var sem átti að reyna að ná fram með myndinni. Einnig hefði það verið betra ef það hefði tekist að fá Robin Williams til þess að hætta að vera svona mikill Robin Williams allan tímann. Ég var að vona að þessi mynd yrði ein af þessum myndum þar sem hann er látinn leika eitthvað hlutverk, en í staðinn er hann bara Robin Williams og enginn annar. Þó hann sé fyndinn, þá hefði eiginlega þurft að vera einhver til þess að LEIKA hlutverkið. Edward Norton stendur sig með ágætum í myndinni, hann nær vel að koma til skila sakleysi og staðfestu Smoochy, og gerir hann að eftirminnilegum karakter. Aðrir leikarar eru að mestu auðgleymanlegir í sínum hlutverkum. Það sem ég hef samt mest út á myndina að setja er sú staðreynd að á hana er troðið ótrúlega asnalegur happý endir sem passar engan veginn við afganginn af myndinni. Og það hvernig sumar ónefndar persónur breyta skyndilega og án skýringa um persónuleika er eitthvað sem ég sætti mig engann veginn við. Það er samt ýmislegt vel gert í myndinni, hún er á köflum bráðfyndin, og ekki vantar hugmyndaflugið. Hún er vel unnin og á góða spretti inn á milli. Það er hins vegar heildarbragur myndarinnar sem bregst, og á endanum er ekki hægt að kalla myndina neitt annað en góða tilraun sem ekki náðist að vinna almennilega úr.

Þetta er í rauninni eins mikil jaðarmynd og mainstream Hollywood mynd getur orðið. Hún er vel leikin af þeim Samuel L. Jackson sem gæti ekki leikið illa þó hann reyndi, og Ben Affleck sem mér finnst alltaf vera vanmetinn leikari. Einnig sýnir Amanda Peet alveg frábæran leik í litlu hlutverki í myndinni, og eignar hún sér alveg þau atriði sem hún er í. Plottið í myndinni er frekar sniðugt og frumlegt. Það er líka ágætlega spilað úr því, þó reyndar myndin detti niður í venjulega Hollywood klisju alveg í endann. Það breytir því ekki að mestallan tímann erum við með í höndunum vel unna og skemmtilega flækju sem þessir tveir menn festa sjálfa sig í. Tæknilega er myndin vel unnin, og það vantar aðeins einhvern neista sem hefði kveikt almennilega í myndinni. Hún er alltaf á góðu róli, en aldrei á neinu háu flugi. Ef hún hefði þorað að ganga aðeins lengra, og sleppa meira fram af sér beislinu ásamt því að sleppa Hollywood endinum, hefðum við getað endað uppi með frábæra mynd. Í staðinn erum við með mynd töluvert yfir meðallagi og vel þess virði að kíkja á.

Japanski meistarinn Hayao Miyazaki sem færði okkur hina stórkostlegu Princess Mononoke, mætir hér með nýja mynd sem er enn betri. Spirited Away er hreint út sagt ómetanlegt listaverk, og sannar Miyazaki hér í eitt sinn fyrir öll að enginn animator í heiminum kemst með tærnar þar sem hann hefur hælana. Hann sannar einnig að hann er einn merkasti kvikmyndagerðarmaður sem er á lífi, og líklega einn af þeim merkilegustu allra tíma. Það er hrein unun að horfa á Spirited Away. Ekki bara er myndin sjónrænt meistaraverk, heldur birtast nýjar og ferskar hugmyndir í hverjum einasta ramma. Ímyndunarafli Miyazaki virðast ekki vera nein takmörk sett, og maður sogast inn í frábæra söguna af því hvernig stúlkan Sen er flutt yfir í töfraveröld, og þarf að frelsa foreldra sína úr prísund eigin græðgi. Að fylgjast með henni breytast úr illa upp öldum krakka í hugrakka og staðfasta unga stúlku er ævintýri út af fyrir sig, en Miyazaki stoppar ekki þar heldur kynnir okkur fyrir hverri dásamlegri persónunni á fætur annarri. Hér er um að ræða eina af albestu myndum ársins, og þeim sem hafa áhuga á að sjá myndina er bent á að hún er komin á DVD á japönsku í Laugarásvídeó. Þar má einnig finna aðrar myndir meistarans á DVD, og er sérstaklega bent á My Neighbor Totoro (ein af bestu myndum allra tíma að mínu mati, að mati Roger Eberts og að mati Akira Kurusawa, leikstjórans goðsagnakennda), Porco Rosso, Nausicaa Of The Valley Of The Wind og Laputa Castle In The Sky. Allar myndir Miyazaki eru skylduáhorf þeirra sem eru yfirhöfuð hrifnir af kvikmyndum.

Ég er orðinn nískur á fjórar stjörnur í seinni tíð. Ég held að þetta sé líklega fyrsta myndin sem ég sé í bíó á þessu ári sem ég gef mína hæstu einkunn. Þar koma til nokkrir þættir. Í fyrsta lagi finn ég ekki veikan punkt þegar kemur að leikaravali í myndinni. Tom Hanks heldur áfram að leita sér að hlutverkum í gæðamyndum sem eru jafnvel ekki líklegar til vinsælda fyrirfram. Jude Law heldur áfram að vera leikari, ekki kvikmyndastjarna, og býr til alveg sérstaklega heillandi karakter í myndinni, bæði ljótan og skemmdan. Paul Newman sýnir hér enn og aftur hvers vegna hann er orðinn lifandi goðsögn. Hann er hreint út sagt frábær í myndinni, og kæmi mér ekki á óvart þá tilnefning væri í vændum fyrir hann. Aðrir leikarar, Stanley Tucci, Jennifer Jason Leigh og fleiri, gera virkilega fína hluti með minni hlutverk. Í öðru lagi má nefna að í þessari mynd er einhver besta tónlist sem ég man eftir í kvikmynd, og einhver sú alfallegasta kvikmyndataka sem sögur fara af. Myndin er hreint út sagt sjónrænt listaverk og má dást að henni aftur og aftur bara fyrir þær sakir. Allt þetta hefði samt ekkert að segja ef sagan væri ekki svona einstök. Hún snertir við manni á réttum stöðum, byggir upp gríðarlega spennu á öðrum, og er yfirhöfuð snilld. Allir þeir sem hafa gaman af góðum kvikmyndum er bent á að fara í bíó og upplifa þessa mynd, enda er hún ein af þeim myndum sem best tekur sig út á hvíta tjaldinu. Skylduáhorf.

Ron Jeremy sjálfur var á staðnum og reyndist hann vera afskaplega skemmtilegur og kammó náungi. Þrátt fyrir það verður að segjast að heimildamyndin um líf hans náði ekki að kafa djúpt ofan í það hver persónan Ron Jeremy er. Hún einblínir frekar á klámkónginn Ron sem sífellt er að sækjast eftir frægðinni í alvöru kvikmyndum, heldur en manninum á bak við opinberu persónuna. Hann kemur ágætlega fyrir, og virkar frekar viðkunnalegur en einmana maður, sem finnst leiðinlegt að heimurinn taki ekki eftir því að hann hafi upp á meira að bjóða en stóran lim. Góðar heimildamyndir, t.d. Crumb, kafa mun dýpra ofan í líf viðkomandi og sýna manni bæði hinar slæmu hliðar sem og hinar góðu. Pornstar virkar frekar eins og 80 mínútna auglýsing um ævi Jeremy en rannsókn á lífi hans. Og það er þar sem henni mistekst á endanum, en hins vegar er hún ágætlega skemmtileg. Mælt með fyrir þá sem hafa áhuga á manninum og eru forvitnir um það hvernig klámbransinn virkar. Tekið er fram að myndin er ekki fyrir viðkvæma.

Óneitanlega vönduð kvikmynd þar sem Val Kilmer sýnir loksins gamla takta, og minnir mann á hversu góður leikari hann var í gamla daga. Hann er hreint út sagt frábær í myndinni, en samt sem áður er senunni stolið af honum af Vincent D´Onofrio sem er hreint út sagt ógleymanlegur í hlutverki Pooh Bear, sadistans og dópsalans sem er búinn að missa nefið af dópneyslu. Ég yrði ekki hissa þó hann yrði tilnefndur til óskarsins næst fyrir bestu frammistöðu í aukahlutverki. Einnig má þess geta að myndin er sjónrænt séð algjört listaverk, og státar af frábærri kvikmyndatöku og tæknivinnu. Hins vegar er söguþráðurinn frekar standard, og myndin nær aldrei alveg að snerta mann. Maður svona meira dáist að henni heldur en heldur upp á hana. Hún er sigur leikaranna og tæknimanna frekar en handritshöfunda. Og það er nú einu sinni svo að á endanum er það sagan sem er verið að segja manni sem á að standa upp úr. Það er því miður ekki svo, en óhætt er engu að síður að mæla með myndinni því hún er mun betri en flest það sem er verið að sýna í bíó um þessar mundir.

Orange County er með skárri unglingamyndum, þeim geira sem gefur af sér hvað fæstar góðar myndir. Það þýðir samt ekki að hún sé mikið yfir meðallagi, en þó eru ákveðnir hlutir sem lyfta henni upp. Jack Black er einn af þeim, og sýnir enn og aftur hvers vegna hann er á mikilli uppleið í Hollywood. Hann hefur mikla útgeislun og geislar af lífsgleði. Hann er bara einstaklega skemmtilegur persónuleiki og lyftir upp öllum þeim myndum sem hann er í. Einnig kemur vel á óvart hvað sonur Tom Hanks, Colin Hanks, er fínn í myndinni. Hann er alveg hreint prýðilegur, og mun betri en ég átti von á. Í þriðja lagi má nefna alla hina frábæru leikara sem birtast í minni hlutverkum í myndinni. John Lithgow, Chevy Chase, Kevin Kline og fleiri gefa myndinni betra yfirbragð. Það bjargar hins vegar ekki þeirri staðreynd að söguþráðurinn fer algjörlega eftir formúlunni og ekkert er reynt að gera neitt nýtt. Þess vegna, þrátt fyrir allt, finnst manni eins og maður hafi séð þessa mynd oft áður. Og það er stærsti gallinn.

The Guru reynir að vera einskonar bandarísk útgáfa af Bollywood dans og söngvamynd, en misheppnast að allflestu leyti. Heather Graham sýnir enn og aftur að hún getur ekkert leikið, og heldur áfram að byggja upp feril byggðan á brjóstunum (ekki að ég kvarti). Hins vegar er Jimi Mistry alveg efni í góðan leikara, þó að þetta hlutverk hafi kannski ekki sýnt það, en hann hefur óneitanlega útgeislun og gæti í rétta hlutverkinu alveg orðið góður. Myndin er á flestan hátt frekar kjánaleg, og litlu dans og söngvaatriðin í myndinni koma eins og út úr kú. Mynd sem má alveg láta vera þangað til í einhverju hallæri á vídeó.

Red Dragon hefur ekki sama áþreifanlega andrúmsloft drunga og hryllings eins og Silence Of The Lambs, eða hið gotneska stórmyndayfirbragð sem Hannibal hafði, en stendur engu að síður vel á eigin fótum, aðallega vegna frábærrar frammistöðu leikaranna. Brett Ratner er kannski ekki besti leikstjóri í heiminum, en honum til málsbóta þá gerir hann sér greinilega grein fyrir því og reynir því ekkert of mikið, heldur er hann tilbúinn til þess að bakka örlítið og leyfa öllum stórleikurunum að gera sitt án truflunar. Anthony Hopkins er frábær í myndinni, og sérstaklega fannst mér frábært að sjá hvernig hann finnur nýjan flöt á persónunni Hannibal Lecter í byrjun myndarinnar. Þar fáum við að sjá Hannibal sem hefur aldrei farið í fangelsi og hefur enga trú á því að hann muni nokkurntíma gera það. Hann virkar bara frekar mellow og hamingjusamur, þó maður geti greint geðveikina undir niðri. Hopkins heldur áfram að vera einn besti leikari samtímans. Edward Norton er einn athyglisverðasti ungi leikari í Hollywood í dag, og gerir afskaplega góða hluti í myndinni, en þó ekki í líkingu við það sem Ralph Fiennes gerir við hlutverk Tannálfsins. Hann er nákvæmlega eins og ég sá hann fyrir mér þegar ég las bókina á sínum tíma og stendur sig alveg frábærlega. Emily Watson gerir góða hluti með lítið hlutverk í myndinni, sem og Harvey Keitel. Þrátt fyrir að myndin nái aldrei sömu hæðum og Silence, þá er hér um verðugan lokakafla í Lecter þríleiknum að ræða, og verður að ég held betri þegar maður horfir á hana ekki staka, heldur sem hluta af heild.

Mögnuð glæpamynd í úrvalsflokki. The Road to Perdition er byggð á skáldsögu Max Allan Collins og Richard Piers Rayner. Sögusviðið er Chicago á hinu herrans ári 1930. Hér er sögð saga bófans Michael Sullivan (Tom Hanks). Hann er hamingjusamlega giftur og á tvo syni, en fjölskyldan hefur í raun enga hugmynd um hvað hann vinnur við. Hann er í reynd leigumorðingi mafíunnar og vinnur fyrir John Rooney (Paul Newman). Hann ræður lögum og lofum í Chicago og kemur næst á eftir sjálfum Al Capone í virðingarstiganum, en hann hefur gengið Michael í föðurstað. Þegar yngri sonur Michaels verður vitni að morði þarf Rooney að ganga frá honum svo lítið beri á. Þegar eiginkonan og hinn sonurinn falla í valinn óvart í staðinn þarf Michael að hefna fyrir fjölskyldu sína og snýst gegn Rooney og mafíunni. Mafían ræður leigumorðingjann Harlen McGuire (Jude Law) til að drepa Michael. Í kjölfar þess hefst mikill eltingarleikur og spennan magnast milli Michaels og mafíunnar og allt getur gerst. Mögnuð mynd sem ég hafði mjög gaman af, enda alltaf verið unnandi mafíumynda. Allt hjálpast að til að skapa ógleymanlegt meistaraverk. Leikstjórn óskarsverðlaunaleikstjórans Sam Mendes (American Beauty) er mögnuð. Tónlist og allt útlit myndarinnar er eins og best verður á kosið. Aðall myndarinnar er þó leikur þriggja leikara. Óskarsverðlaunaleikarinn Tom Hanks (Philadelphia, Forrest Gump) sýnir á sér nýja hlið og fer á kostum í hlutverki leigumorðingjans sem stendur á krossgötum og snýst gegn ægivaldi mafíunnar. Óskarsverðlaunaleikarinn Paul Newman (The Hustler, Hud, Verdict) er magnaður í hlutverki John Rooney og hefur ekki verið betri í fjölda ára. Gamli snillingurinn sannar enn og aftur að hann er einn af bestu leikurum seinustu aldar og er í hæsta klassa. Ég verð illa svikinn ef hann verður ekki tilnefndur til óskarsverðlauna fyrir leik sinn í þessari mynd svo góður er hann. Jude Law (The Talented Mr. Ripley) er einnig góður í hlutverki Harlen McGuire og sannar að hann á framtíðina fyrir sér í bransanum. Semsagt; sannkallað meistaraverk sem allir verða að sjá, allavega þeir sem hafa áhuga á mafíumyndum. Úrvalsmynd í hæsta gæðaflokki

Spennumyndin Red Dragon er gerð eftir fyrstu bók rithöfundarins Thomas Harris um geðsjúklinginn og mannætuna dr. Hannibal Lecter. Hér er því um að ræða fyrsta kafla sögunnar um Lecter og atburðir hennar undanfari óskarsverðlaunamyndarinnar The Silence of the Lambs og Hannibal. Hér segir frá FBI-manninum Will Graham (Edward Norton) sem er sestur í helgan stein eftir að hafa eytt þrem árum í að fanga dr. Hannibal Lecter (Sir Anthony Hopkins) og koma honum á bak við lás og slá. Friðurinn er hinsvegar snarlega úti þegar hann er beðinn um aðstoða félaga sína hjá lögreglunni við að finna óhugnanlegan morðingja, Tannálfinn (Ralph Fiennes). Morðin eiga það öll sameiginlegt að hafa öll verið framin þegar tungl er fullt og því hafa þeir einungis þrjár vikur til að finna morðingjann áður en hann lætur til skarar skríða á ný. Will ákveður að leita til Hannibals í þeirri von að fá hjá honum aðstoð við að hafa upp á morðingjanum. Framundan er spennandi og athyglisverð leit lögreglumannsins að fjöldamorðingjanum. Þar getur allt gerst. Stórfengleg spennumynd sem hittir beint í mark og fangar athygli allra sannkallaðra spennufíkla. Þrátt fyrir góða takta stenst Red Dragon meistaraverkinu TSOTL með Hopkins og Jodie Foster ekki snúninginn, er þó miklu betri en Hannibal. Aðall myndarinnar er magnað handrit Ted Tally og frábær leikur sannkallaðra leiksnillinga. Sir Anthony Hopkins fer enn og aftur á kostum í hlutverki mannætunnar og geðlæknisins sem þrátt fyrir sturlun sína er fágaður fagurkeri. Hopkins hlaut óskarinn fyrir leik sinn í TSOTL og hefur mótað á magnaðan hátt einhverja eftirminnilegustu persónu spennumyndanna, hann fer eins og fyrr segir á kostum í þessu hlutverki. Edward Norton á einnig stórleik í hlutverki Will Graham og sannar enn og aftur að hann er einn af bestu leikurum nútímans. Ennfremur eru Emily Watson, Harvey Keitel og Philip Seymour Hoffman frábær í hlutverkum sínum. Ég hvet alla til að sjá Red Dragon, hún er skylduáhorf fyrir alla unnendur góðra spennumynda. Ómótstæðilegur spennutryllir í úrvalsflokki.

Það sem Adam Sandler hefði átt að láta ógert er að endurgera myndir eftir meistara eins og Frank Capra. Þá kemur bara í ljós svart á hvítu hvað hann er enginn leikari og myndirnar hans eru mikið miðjumoð. Mr. Deeds er á allan hátt slöpp mynd, hún er illa samsett og kjánaleg í framvindu. Hins vegar bjarga leikararnir John Turturro (sem er óborganlega fyndinn í þessari mynd. Very, very sneaky) og Steve Buschemi því sem bjargað verður. Þeir eru báðir grínsnillingar, og mun fyndnari báðir heldur en Sandler sjálfur. Fyrir utan einn og einn fyndinn brandara, sem þó eru alltof fáir og langt á milli, þá er þetta enn ein meðalmyndin úr smiðju Sandlers sem þyrfti virkilega að fara að taka sig á. Aðeins ráðlagt fyrir harða aðdáendur.

Íslenskt meistaraverk byggt á þekktu leikriti Ólafs Hauks Símonarsonar sem sýnt var í Þjóðleikhúsinu við miklar vinsældir leikárið 1992-1993, þar sem margir af þekktustu leikurum þjóðarinnar fóru eftirminnilega á kostum. Áratug síðar er þetta eftirminnilega leikrit fært í kvikmyndabúning eftir handriti Ólafs og Baltasar Kormáks sem jafnframt leikstýrir myndinni, er um að ræða breytta útgáfu og hefur persónum og atburðum verið breytt til að sagan komi betur út á hvíta tjaldinu. Hér er sagt frá útgerðarmanninum Þórði Ágústssyni (Gunnar Eyjólfsson) sem hefur í gegnum árin ríkt yfir bæ sínum, hann er guðfaðir kaupstaðarins og rekur langstærsta fyrirtækið í bænum. Er myndin hefst er komið að kaflaskiptum í lífi hans, hann er orðinn gamall maður og heilsa hans farin að bila. Hann vill því hitta fjölskyldu sína og gera hreint fyrir sínum dyrum. Elsti sonurinn Haraldur (Sigurður Skúlason) rekur útgerðarfyrirtækið og á í miklum erfiðleikum á heimavelli, dóttirin Ragnheiður (Guðrún Gísladóttir) er misheppnaður kvikmyndaframleiðandi sem á ýmislegt óútkljáð við föður sinn, og eftirlæti gamla mannsins Ágúst (Hilmir Snær Guðnason) er í námi erlendis en þorir ekki að segja gamla manninum frá því að hann er í tónlistarnámi en nemur ekki lengur viðskiptafræði, en Þórður vill að hann taki við rekstri fyrirtækisins af eldri bróðurnum. Inn í söguna blandast hin tannhvassa Kata (Herdís Þorvaldsdóttir) hin aldna móðir Þórðar, Kristín (Kristbjörg Kjeld) sambýliskona Þórðar og móðursystir systkinanna, Áslaug (Elva Ósk Ólafsdóttir) hin bitra eiginkona Haraldar og María (Nína Dögg Filippusdóttir) dóttir Kristínar. Framundan er eftirminnilegt uppgjör fjölskyldunnar í smábænum á norðurhjara - þar sem allt getur gerst. Hafið er án nokkurs vafa ein áhrifamesta og besta kvikmynd Íslendinga frá kvikmyndavorinu á áttunda áratugnum. Meistaralega gerð á allan hátt; Baltasar Kormákur sannar í eitt skipti fyrir öll getu sína sem leikstjóri og tónlistin, kvikmyndatakan og öll umgjörð myndarinnar er með því besta sem gerist í kvikmyndagerð samtímans. Aðall myndarinnar er þó stórleikur alls leikhópsins. Gunnar Eyjólfsson fer eftirminnilega á kostum í hlutverki hins aldna útgerðarhöfðingja sem stendur á krossgötum, Kristbjörg Kjeld er ennfremur stórfengleg í hlutverki Kristínar - það er hreinn unaður að sjá þessa leiksnillinga á ný saman í aðalhlutverkum í kvikmynd, en þau fóru eftirminnilega á kostum í kvikmyndinni 79 á stöðinni árið 1962 og hlutu í fyrra heiðursverðlaun Íslensku kvikmyndaakademíunnar fyrir ævistarf sitt. Ennfremur fara Nína Dögg Filuppusdóttir, Sigurður Skúlason, Guðrún Gísladóttir, Elva Ósk Ólafsdóttir og Hilmir Snær Guðnason á kostum í hlutverkum sínum. Senuþjófur myndarinnar er þó Herdís Þorvaldsdóttir sem vinnur sannkallaðan leiksigur í hlutverki Kötu, þetta er hennar fyrsta stórhlutverk í kvikmynd og er algjörlega óhætt að segja að frammistaða hennar sé hápunktur myndarinnar. Hún túlkar hina öldnu kjarnakonu á stórfenglegan hátt. Útkoman er því einfaldlega ógleymanleg og alveg ljóst að enginn kvikmyndaunnandi má missa af Hafinu. Með þessari kvikmynd sannast endanlega að íslensk kvikmyndagerð stígur fyrstu skrefin í átt að fullorðinsárunum og segir skilið við viðburðarík unglingsár og uppvaxtarárin sem mörkuðust í senn af sætum sigrum og sárum vonbrigðum. Þessi kvikmynd sannar að íslensk kvikmyndagerð er á réttri leið og fetar í áttina að farsælli framtíð. Úrvalsmynd eins og þær gerast bestar.

Einstök kvikmynd sem tilnefnd var til 13 óskarsverðlauna 2001, en hlaut fern; fyrir besta hljóð, bestu tæknibrellurnar, bestu kvikmyndatökuna og bestu förðunina. Tilnefnd sem besta kvikmynd ársins, fyrir leikstjórn, leikara í aukahlutverki (Sir Ian McKellen), kvikmyndalag, listræna leikstjórn, hljóð, kvikmyndahandrit, klippingu og búningahönnun. Hringadróttinssaga eftir J.R.R. Tolkien er sennilega einhver rómaðasta skáldsaga allra tíma og hún er snilldarlega færð í glæsilegan kvikmyndabúning af Peter Jackson og útkoman jafnast á við það allra besta í kvikmyndagerð samtímans. Hringadróttinssaga gerist í Miðgarði þar sem allt úir og grúir af skrítnum verum sem margar hverjar búa yfir sínum eigin sérstæðu hæfileikum. Frodo Baggins (Elijah Wood) er ungur hobbiti sem fær það verk að granda galdrahring, en það er einungis hægt með því að kasta honum í eldgíg þann sem hann kom upprunalega úr. Frodo neyðist því til að halda ásamt föruneyti sínu yfir fjöll, dali og óvinasvæði, stöðugt eltur af illum verum sem eru útsendarar myrkrahöfðingjans Sauron, en hann vill ná hringnum og með því efla mátt sinn og megin. Ferðalag Frodo og félaga hans verður viðburðaríkt og framundan eru margar hættur og sífelldar áskoranir. Kvikmyndastórvirki sem hiklaust má telja til allra bestu kvikmynda ársins 2001 og þótt víðar væri leitað. Leikstjórn og öll umgjörð er í hæsta gæðaflokki og leikurinn er magnaður. Sir Ian McKellen fer algjörlega á kostum í hlutverki Gandalfs og hefði átt að hljóta óskarinn fyrir stórleik sinn, engin spurning. Elijah Wood er virkilega góður sem Frodo og sama má hiklaust segja um Christopher Lee, Viggo Mortensen, Hugo Weaving, Ian Holm og Sean Bean. Lord of the Rings: The Fellowship of the Ring, er eins og flestir vita einungis fyrsti hluti Hringadróttinssögu og athyglisvert verður að sjá framhaldsmyndirnar tvær. Ef þær verða jafn kraftmiklar og öflug meistaraverk er ljóst að einhver besta trílógía kvikmyndasögunnar mun líta dagsins ljós með þessu heildarverki Peter Jackson. Ég hvet alla til að sjá Hringadróttinssögu og njóta þessarar mögnuðu sögu og sannkallaðra meistaratakta í kvikmyndagerð. Þessi mynd er svo sannarlega í úrvalsflokki.

The Bourne Identity er alveg merkilega góð spennumynd, og það er ekki síst Matt Damon að þakka. Hann hefur vit á því að nota þá leikhæfileika sem Guð gaf honum og skapar hér alvöru persónu í stað þess að taka auðveldari kostinn og sýna okkur einsleita hasarhetju. Í höndum hans verður Jason Bourne aldrei flöt persóna sem við skiljum ekki, heldur hræddur og ringlaður einstaklingur sem veit ekki af hverju hann kann allt þetta njósnadót þegar hann man ekki einu sinni hvað hann heitir. Franka Portente, sem flestir muna eftir úr Run Lola Run, stendur sig líka vel og nær að innblása meira lífi í aðalkvenpersónuna en títt er í svona myndum. Aðrir leikarar standa sig einnig vel, og fyndið er að sjá Julia Stiles í smáhlutverki í myndinni. Leikstjóri myndarinnar, Doug Liman, þrátt fyrir að hafa aðeins leikstýrt smærri myndum, kann að koma hasaratriðum upp á skjáinn, og keyrslan í myndinni er gríðarleg. Hvert atriði er í rökréttu framhaldi, og oft næst upp mikil spenna. Sígildir og nánast klisjukenndir hlutir sem sjaldnast eru gerðir vel, eins og bílaeltingaleikir, eru hér vel og fagmannlega af hendi leystir, og þrátt fyrir að endir myndarinnar sé örlítið hnökróttur, þá er hér engu að síður um fína spennumynd með þægilega evrópsku yfirbragði að ræða.

XXX tekur allar hefðir njósna/hasargeirans sem Bond myndirnar eru búnar að fastsetja, og kollvarpar þeim á grimman hátt. Enginn lítill martini drykkur, heldur heil vodkaflaska í þremur sopum. Enginn breskur hreimur í smóking, heldur massaður hrotti með húðflúr út um allan líkamann. Enginn Aston-Martin með eldflaug, heldur Fast And The Furious bíldreki með heilu vopnabúri innaní. Hér er ekki verið að tala um sérstaklega merkilega kvikmyndagerð, eða stórleikara í cameo-hlutverkum (lesist Goldmember), heldur Vin Diesel að sparka í rassgatið á öllum sem standa í vegi fyrir honum. Hann á alveg eftir að sanna sig sem einhver leikari (fyrir utan frábæra raddsetningu í Iron Giant), en hann er einstakur töffari og fer létt með að spýta út úr sér one-linerum og slátra vondu köllunum. Hann hefur óneitanlega mikla útgeislun, og eignar sér hlutverk Xander Cage. Samuel L. Jackson og Asia Argento standa upp úr meðal hinna leikaranna, en myndin snýst samt um stórar sprengingar og brjáluð áhættuatriði. Þar erum við ekki svikin, og keyrslan er geðveik með þungarokkinu í bakgrunninum. Rob Coen kann að búa til svona myndir, og þessi er ein af þeim bestu. Ég skemmti mér konunglega, og betur en á undanförnum tveimur Bond myndum samanlagt, sem segir kannski meira um Bond myndirnar en þessa mynd. Engu að síður er hér um skemmtilega hasarmynd að ræða, tvö orð sem ég var farin að halda að pössuðu ekki saman.

Mér hefur alltaf fundist Ben Affleck vera skemmtilegur leikari. Ég er þar í miklum minnihluta, ef ég les rétt úr öllu, en mér hefur alltaf fundist hann hafa ákveðinn sjarma og húmor fyrir sjálfum sér. Það þýðir reyndar ekki að mér finnist allar myndirnar hans vera góðar, eða að hann passi inn í þær allar, en svona er það nú samt. Mér fannst hann vera fínn í Sum Of All Fears. Varð einum of mikill töffari eftir því sem leið á myndina, en góður og ágætlega trúverðugur engu að síður. Morgan Freeman líka. Morgan Freeman gæti ekki verið ótrúverðugur sama hvað hann reyndi. Hann er einn af aðaltöffurum kvikmyndasögunnar, og einstakur leikari líka. Hinir leikarar myndarinnar, James Cromwell, Liev Schreiber o.fl. voru líka bara fínir. Það sem hins vegar gerir myndina fína er það hvað hún er nokkuð klisjulaus. Hún keyrir bara áfram, beint frá einum stað yfir á annan, án þess að flækja hlutina of mikið, nær að byggja upp spennu (með góðri hjálp frá Jerry Goldsmith sem gerir gríðarlega góða tónlist fyrir myndina) og endar síðan. Ekkert klassa eða meistarastykki, heldur solid og vel skrifuð spennumynd, og þær eru orðnar ferlega sjaldgæfar nú á dögum. Ég á í erfiðleikum með að mæla ekki með myndinni, og mæli því með henni.

Reign of Fire er á engan hátt góð kvikmynd í neinum skilningi orðsins, en hún á þó þolanlega spretti inn á milli. Það sem skemmir helst fyrir henni eru leiðinlegar aðalpersónur myndarinnar. Christian Bale finnst mér yfirleitt vera mjög skemmtilegur leikari, en í þessari mynd er hann afar litlaus og óspennandi og með versta breska hreim í heimi, sem er furðulegt miðað við það að hann er breskur. Matthew McConaughey er síðan svo óendanlega yfirdrifinn og asnalegur hér, að hann er eins og útblásin testósterónblaðra. Merkilegt að einhverjar konur í salnum hafi ekki orðið ófrískar bara við að horfa á hann. Ekki það að það hafi verið margar konur í salnum, enda er hér kyrfilega verið að róa á karlmannsmið. Þetta er ætluð sem ævintýra/hasarmynd fyrir unga karlmenn, og er að mörgu leyti ágæt sem slík. Það eru virkilega fínar brellur í myndinni, og drekarnir eru vel gerðir, sérstaklega ef haft er í huga að myndin var ekki það dýr. Hún þjáist hins vegar af því að vera of stefnulaus og út um allt, en ef menn eru að leita að heilalausri skemmtun í svo sem tvo tíma, má vissulega finna verri mynd en þessa. Algjört meðalmoð.

Það væri synd að segja að Mike Myers rói á ný mið í þessari þriðju Austin Powers mynd. Hún er að allra mestu leyti bara hrein endurtekning úr fyrstu tveimur myndunum, en nær þó að kreista út nokkra bráðfyndna brandara úr erminni. Þeir eru hins vegar of fáir og of langt á milli til þess að myndin geti talist vera eitthvað klassa grínstykki, en kannski nóg til þess að það geti talist vera þess virði að kíkja á hana. Byrjunaratriðið í myndinni er hreint út sagt óborganlegt, og nær myndin sér aldrei á nógu mikið flug eftir það, þó að t.d. skuggamyndaatriðið með Mini-Me og atriðið með öryggisvörðunum við gosbrunninn séu bæði einstaklega fyndin. Mike Myers leikur að venju fjölmörg hlutverk í myndinni, og skapar nýjan og einstaklega ófyndinn karakter að nafni Goldmember. Þetta er eitthvert ófyndnasta sköpunarverk sem nokkurntíma hefur látið dagsins ljós, og er bara ógeðslegt. Ef einhverjum finnst Hollendingur með gulllim og slæman húðsjúkdóm sem snæðir sínar eigin húðflögur vera fyndinn, hefur sá hinn sami ekki sömu kímnigáfu og ég. Maður fær sterklega á tilfinninguna að Mike Myers sé að fá leið á þessu Austin Powers dæmi, og er kannski engin furða. Það voru ágætis sprettir í gangi í þessari þriðju mynd, en vonandi láta aðstandendur myndarinnar hér gott heita. Austin Powers 4 væri ekki góð hugmynd.

Lilo & Stitch er vönduð, en á engan hátt áberandi góð teiknimynd úr smiðju músahússins Disney. Henni er beint að yngri aldurshóp en undanförnum Disney myndum, og mætti kannski segja að hún henti helst 8-11 ára börnum, þó að sjálfsögðu geti allir haft gaman af henni eins og öllum Disney myndum. Stitch kvikindið er vel hannað, og er afskaplega skemmtilegt. Mennirnir í myndinni eru hins vegar frekar auðgleymanlegar persónur, og skila litlum hughrifum. Það er samt eitt sem myndin gerir afskaplega vel, og það er að hún er kyrfilega föst í raunveruleikanum, þ.e. þeir partar sem gerast á jörðinni. Systir Lilo á í erfiðleikum með að halda vinnu, þær búa í hálfgerðu hreysi, rífast mjög mikið o.s.frv. Myndin er sem sagt ekki of sæt eða fullkomin, heldur eiga þessar persónur við alvöru vandamál að stríða. Þetta er ágætis tilbreyting fyrir Disney, og önnur tilbreyting er að það eru engin dans/söngvaatriði enda hefðu þau aldrei passað inn í þessa mynd. Kóngurinn sjálfur, Elvis Presley, sér að mestu leyti um tónlistina í myndinni, og hentar hún vel við umhverfi myndarinnar en hún gerist að mestu leyti á Hawaii. Hafi menn á annað borð gaman af Disney myndum, er upplagt að kíkja á Lilo & Stitch, en hún er samt sem áður lítið annað en meðalmynd miðað við það besta sem Disney hefur látið frá sér.

Signs er alveg sérstaklega vönduð mynd úr smiðju M. Night Shyamlan, sem sýnir hér og sannar í eitt skipti fyrir öll að hann er einn albesti sögumaður Hollywood í dag. Hann treystir aldrei á tæknibrellur eða handritsklisjur til þess að koma hlutunum til skila, heldur treystir hann á leikara, sterka leikstjórn sína og styrk handritsins. Myndin er gríðarlega spennandi, nánast óbærilega á köflum, og eftirá að hyggja, þá skilur maður ekki alveg af hverju. Það er kannski ekkert sérstakt að gerast í myndinni, en samt uppgötvar maður skyndilega að maður heldur í sætisbrúnina og er allur á nálum. Leikarar standa sig allir með mikilli prýði, Mel Gibson passar afskaplega vel í hlutverk manns sem tapað hefur trúnni, og Joaquin Phoenix er með skemmtilegri ungum leikurum í Hollywood í dag. Shyamalan er einn af þeim leikstjórum sem er hvað bestur í að vinna með börnum, og standa báðir barnaleikararnir sig alveg sérstaklega vel. Myndin er alveg sérstaklega vel unnin tæknilega, og afskaplega falleg á að líta. Það er lítil, eða nánast engin tónlist í myndinni, og virkar það mjög vel við viðfangsefni myndarinnar. Það eru ákveðnir gallar sem hrjá myndina alveg í endann, og einnig finnst mér Shyamalan gera mistök í því að gefa sjálfum sér hlutverk í myndinni, meira að segja burðarhlutverk sem skiptir miklu máli, vegna þess að maður veit alltaf að maður er að horfa á leikstjórann en ekki persónu í myndinni. Það er allt í lagi að gefa sjálfum sér lítil hlutverk sem skiptir engu máli, en hann ætti að leyfa alvöru leikurum að sjá um þau hlutverk sem bera myndina uppi. Að því sögðu er hér um að ræða eina bestu mynd ársins hingað til, og öllum sönnum kvikmyndaaðdáendum er hér með ráðlagt að skella sér í bíó og upplifa Signs.

Eight Legged Freaks er prýðisgóð B-mynd, skemmtileg, tekur sjálfa sig mátulega alvarlega, og bráðfyndin í þokkabót. Hún er í anda Arachnaphobia og sérstaklega Tremors, aðrar snilldar B-myndir, og fylgir þeim nokkuð vel. Það eru sérstaklega góðar brellur í henni ef miðað er við framleiðslukostnaðinn sem var innan við 30 milljónir dollara, og kóngulærnar eru gerðar mjög skemmtilegar. Þær hafa ýmsa mannlega kosti, og er oft á tíðum óborganlegt að fylgjast með þeim. Leikarar skipta nánast engu máli í mynd eins og þessari, enda eru þeir að fara með grútþunnar línur í lapþunnu plotti. Allir skila sínu samt ágætlega, þó David Arquette sé reyndar arfaslakur leikari. Til þess að fá ánægju út úr myndinni er nauðsynlegt að skilja heilann eftir heima, því hér er um algjöra poppkornsmynd að ræða. Geri menn það, þá mega þeir eiga von á prýðisgóðri skemmtun.

Það vantar svo sem ekki að Minority Report sé ekki vönduð mynd. Hún er það vissulega, og reyndar er Spielberg að komast ískyggilega nálægt því að gera tæknilega fullkomnar myndir. Það vantar heldur ekki að hún veki ekki upp áleitnar, frumspekilegar spurningar um hvaða áhrif það myndi hafa á þjóðfélagið ef glæpi mætti koma í veg fyrir áður en þeir væru framdir, og hvort raunverulega væri hægt að sakfella fólk fyrir hluti sem það hefur ekki enn gert. Það vantar heldur ekki að leikararnir allir með tölu standi sig með afskaplegri prýði, enginn þó betri en Samantha Morton sem sjáandinn Agatha. Það er ekkert sem vantar í myndina, heldur þveröfugt, það er of mikið. Hún er of löng, hún útskýrir of mikið, og hún missir marks með lokafléttu sinni. Það er einnig galli að það er ekki nóg fyrir Spielberg að hafa hamingjusamlega endi, heldur verður endirinn að vera svo yfirgengilega gifturíkur og heilladrjúgur fyrir allar persónur myndarinnar, að filman nánast bráðnar undan vellunni. Hann hefur alltaf verið gjarn á þetta, og það hefur alltaf verið í lagi meðan hann hefur verið að gera hlýjar, fjölskylduvænar myndir. Hins vegar er þetta eins og út úr kú í þeirri kuldalegu og hráu veröld sem hann og kvikmyndatökumaðurinn Janusz Kaminski kalla upp fyrir okkur í myndinni. Þegar fléttan kemur síðan í ljós passar Spielberg að við, hinn heimski áhorfandi, skilji alveg örugglega allt sem búið er að gerast. Ekkert er óljóst, heldur er allt tuggið ofan í okkur. Lokafléttan var síðan svo fyrirsjáanleg að það hálfa væri feikinóg. Mjög margir hafa verið að segja að þetta sé besta mynd sem Spielberg hefur gert síðan Raiders Of The Lost Arc, en ég er ekki sammála því. Þetta er góð, vönduð og vitræn kvikmynd, spor í rétta átt fyrir kvikmyndagerðarmann sem er að reyna að fara í nýjar áttir, en engu að síður spor sem nær ekki alla leið.

Stórfengleg og vel leikin kvikmynd um ævi stærðfræðisnillingsins John Forbes Nash. Tilnefnd til 8 Óskarsverðlauna 2001 en hlaut fern; sem besta kvikmynd ársins, fyrir leikstjórn Ron Howard, leikkonu í aukahlutverki (Jennifer Connelly) og handrit byggt á áður útgefnu efni. Einnig tilnefnd fyrir leikara í aðalhlutverki (Russell Crowe), kvikmyndatónlist, förðun og kvikmyndaklippingu. Hér er rakin saga nóbelsverðlaunahafans og stærðfræðisnillingsins Nash (Crowe) sem hlaut nóbelsverðlaunin í hagfræði árið 1994, eftir einstakan feril. Sagan hefst árið 1947 þar sem hann er við nám í Princeton. Strax er ljóst að hann er ekki eins og venjulegt fólk á að sér að vera, er bæði sérvitur og einkar ómannblendinn. Í náminu kynnist hann Charles Herman (Paul Bettany) og er vinátta að því er virðist einstök og ósvikin. Eftir námið fær Nash prófessorsstöðu við virtan háskóla og svo virðist sem hann muni feta hinn beina og greiða veg, þegar hann kynnist nemanda sínum Aliciu (Connelly) og verður hrifin af henni. Það breytist þó allt þegar í ljós kemur að stærðfræðisnillingurinn er geðklofi. Mögnuð úrvalsmynd á allan hátt. Ron Howard hlaut verðskuldaðan óskar fyrir leikstjórn sína, einnig er tónlist James Horner stórfengleg, handrit Akiva Goldsman er vandað og kvikmyndatakan stórgóð. Leikur aðalleikaranna er þó aðall myndarinnar. Óskarsverðlaunaleikarinn Russell Crowe (Gladiator) fer hreinlega á kostum í hlutverki stærðfræðisnillingsins og túlkar persónu hans og andlega erfiðleika óaðfinnanlega og vinnur sannkallaðan leiksigur í mögnuðu hlutverki, hann hlaut Golden Globe-verðlaunin fyrir leik sinn í þessari mögnuðu mynd, og hefði átt að hljóta Óskarinn einnig fyrir túlkun sína, en tapaði þeim slag fyrir Denzel Washington. Þetta er besta leikframmistaða hans að mínu mati. Jennifer Connelly er stórfengleg í hlutverki Aliciu Nash og vinnur leiksigur með sannfærandi leik sínum og átti Óskarinn svo sannarlega skilið. Einnig eru Ed Harris, Paul Bettany, Adam Goldberg og Christopher Plummer góðir í sínum hlutverkum. Þetta er kvikmynd sem enginn sannur kvikmyndaunnandi má láta fram hjá sér fara. Eðalmynd eins og þær gerast bestar.

Vönduð og snilldarvel leikin úrvalsmynd Todd Field. Tilnefnd til fimm óskarsverðlauna 2001; sem besta kvikmynd ársins, fyrir leikkonu í aðalhlutverki (Sissy Spacek), leikara í aðalhlutverki (Tom Wilkinson), leikkonu í aukahlutverki (Marisa Tomei) og handrit byggt á áður útgefnu efni. Hjónin Dr. Matt Fowler (Wilkinson) og eiginkona hans Ruth (Spacek) búa í smábæ í Maine ásamt syni sínum Frank (Nick Stahl), en hann hyggur á háskólanám. Líf þeirra er í senn venjulegt og áhyggjulaust. Það breytist allt þegar Frank verður ástfanginn af Natalie Strout (Tomei). Hún er eldri en Frank og er fráskilin tveggja barna móðir. Ástarsamband þeirra verður til þess að fyrrum eiginmaður hennar verður æfur. Það sem fylgir í kjölfarið verður til þess að líf fjölskyldunnar og parsins verður aldrei samt aftur. Þessi mynd er frábær í alla staði og hittir beint í mark. Frábær kvikmynd sem skartar mögnuðum leikframmistöðum sannkallaðra leiksnillinga. Óskarsverðlaunaleikkonan Sissy Spacek fer algjörlega á kostum í hlutverki Ruth Fowler og hefði átt að hljóta Óskarinn fyrir leik sinn, mun frekar en Halle Berry. Hún hlaut Óskarsverðlaunin 1980 fyrir túlkun sína á söngkonunni Lorettu Lynn í The Coal Miner´s Daughter. Einnig er Tom Wilkinson frábær í hlutverki fjölskylduföðurins og verðskuldaði tilnefninguna svo sannarlega fyrir magnaða túlkun á manni í andlegri krísu. Marisa Tomei hlaut Óskarinn 1992 fyrir leik sinn í My Cousin Vinny og er góð í hlutverki Natalie. Einnig er Nick Stahl eftirminnilegur í hlutverki Frank Fowler. Ég hvet alla kvikmyndaunnendur til að sjá þessa mögnuðu mynd. Þeir sem vilja sjá alvöru drama með trúverðugu ívafi mega ekki missa af henni. Skylduáhorf fyrir þá sem vilja sjá sannkallaðar úrvalsmyndir

Stórfengleg kvikmynd snillingsins Roberts Altman sem skartar sönnum úrvalsleikurum í hverju einasta hlutverki. Tilnefnd til sex óskarsverðlauna 2001; sem besta kvikmynd ársins, fyrir leikstjórn, bestu leikkonur í aukahlutverki (Maggie Smith og Helen Mirren), bestu listrænu leikstjórn og bestu búningahönnun. Hlaut óskarinn fyrir besta frumsamda kvikmyndahandritið. Sögusviðið er breskt hefðarsetur á hinu herrans ári 1932, þar sem McCordle-fjölskyldan bíður vinum og ættingjum til helgardvalar og skotveiða. Sagan snýst að mestu um húsbóndann á hefðarsetrinu, William McCordle. Í gegnum árin hefur William orðið fjárhagslegur bakhjarl margra skyldmenna sinna og vina. Eftir því sem helgin líður eru leyndarmál afhjúpuð og svo virðist sem allir gestirnir eigi eftir að gera upp sakir við William. Spurningin er bara hversu langt munu gestirnir ganga. Stórfengleg mynd á allan hátt. Leikstjórn Altmans er góð og öll umgjörð myndarinnar er stórglæsileg. Aðall hennar er þó leikur þeirra leiksnillinga sem hér fara á kostum. Senuþjófur myndarinnar er Óskarsverðlaunaleikkonan Dame Maggie Smith, hún fer á kostum í hverju einasta atriði. Hún hefur tvívegis hreppt Óskarinn; 1969 fyrir leik sinn í The Prime of Miss Jean Brodie og árið 1978 fyrir California Suite. Einnig fer Helen Mirren vel með hlutverk ráðskonunnar Frú Wilson og túlkar hana á magnaðan hátt. Mirren og Smith hlutu báðar verðskuldaðar tilnefningar til Óskarsverðlaunanna og Golden Globe fyrir leik sinn. Einnig fara hér á kostum; Michael Gambon, Kristin Scott Thomas, Emily Watson, Alan Bates, Stephen Fry og Derek Jacobi. Góð og vönduð mynd sem allir sannir kvikmyndaáhugamenn hafa gaman af. Skylduáhorf fyrir aðdáendur breskra úrvalsmynda

Men In Black II er eins auðgleymanleg kvikmynd og ég hef nokkurntímann séð. Þegar ég hugsa um hana þá get ég varla munað eitt einasta atriði sem gerðist í myndinni. Ég vil reyndar taka það fram að ég var aldrei neitt sérstaklega hrifinn af fyrri myndinni, en fannst hún reyndar vera allt í lagi sumarskemmtun. Hún var að minnsta kosti lifandi, og eitthvað var að gerast í henni, en í þessu framhaldi virka allir eins og þeim hundleiðist og þeir séu bara að gera þetta fyrir peninga. Mig grunar nefnilega að þannig liggi í málinu, að peningar og haugur af þeim séu eina ástæðan fyrir því að aðstandandur og leikarar fyrri myndarinnar hafi haft fyrir því að koma saman aftur og reyna að endurtaka leikinn. Staðreyndin er engu að síður sú að ef enginn metnaður er fyrir hendi, og ekki er reynt að finna nýjan flöt á gömlu efni, þá endarðu ekki með góða kvikmynd í höndunum. Það er einmitt það sem gerðist í þetta sinn, sama gamla formúlan reynd aftur, ekkert nýtt kemur í ljós í sambandi við persónurnar, og enginn virkar eins og hann langi til þess að vera þarna. Myndin er örstutt, rétt rúmar 80 mínútur, en þegar enginn söguþráður er til staðar, þá virkar hún frekar langdregin. Heilu plottþræðirnir hverfa út í veður og vind, og vill einhver útskýra fyrir mér afhverju Johnny Knoxville hvarf þegar kannski klukkutími var liðinn af myndinni og sást ekki aftur. Persónur sem voru fyndnar í litlum atriðum í fyrri myndinni, eru alls ekki fyndnar þegar þær fá stærri hlutverk í þessari. Talandi hundurinn var orðinn pirrandi eftir tvær setningar, og Tony Shalhoub var ekki skemmtilegur í sínu hlutverki (eins og ég elska nú manninn, hann er t.d. óborganlegur í Galaxy Quest). Sá eini sem er virkilega fyndinn í myndinni er Rip Torn, og á hann einnig fyndnasta atriði myndarinnar. Ég lýsi hér með frati á framhöld, ef engan langar til að gera þau án þess að fá borgað fimm sinnum meira en fyrir fyrstu myndina. Það þýðir bara eitt, þig langaði ekki til, en dollararnir voru of freistandi. Ekki gott.

The Mothman Prophecies er með betri hrollvekjum sem ég hef séð undanfarin ár. Hún nær því takmarki sínu með því að falla ekki í tvær gryfjur sem svo margar hrollvekjur falla í. Sú fyrri er að sýna of mikið. The Mothman Prophecies gefur allt í skyn, en sýnir nánast ekki neitt, þannig að ímyndunarafl áhorfandans er virkjað til hins ýtrasta. Við fáum aldrei alveg að sjá Fiðrildamanninn, en hann lifir engu að síður heilbrigðu lífi í hausnum á mér. Sú seinni er að svíkja ekki áhorfandann þegar búið er að byggja upp spennu. Allar unglingahrollvekjur og hryllingsmyndir undanfarinna ára eru sífellt að reyna að byggja upp spennu og magna upp hrylling, en á endanum er áhorfandinn sífellt svikinn á ódýran hátt (það var bara kötturinn, það var bara besta vinkonan inni í fataskáp, það var bara síminn að hringja o.s.frv. ). Ég persónulega þoli ekki þetta bragð, og sem betur fer er þetta aldrei notað í þessari mynd. Þess í stað treystir leikstjóri myndarinnar, Mark Pellington, áhorfandanum til þess að halda athyglinni án þess að sífellt sé verið að bregða honum til einskis, og þegar manni bregður og hryllingurinn sýnir sig, þá er búið að vinna fyrir honum og óhugnaðurinn situr eftir í manni löngu eftir að myndinni er lokið. Aðalleikarar myndarinnar, þau Richard Gere og Laura Linney, standa sig mjög vel, og er gaman að sjá silfurrefinn svona frískan. Tónlist, kvikmyndataka og önnur tæknileg atriði eru virkilega til fyrirmyndar, og ef myndin væri ekki svona eins og 20-25 mínútum of löng, og ef nokkrir plottpunktar væri ekki skildir eftir opnir, þá myndi ég segja að myndin væri á góðri leið með að teljast vera einstök. Þess í stað segi ég að hér sé á ferðinni frábær hrollvekja, sem öllum kvikmyndaáhugamönnum er bent á að sjá í bíó.

Jerry Bruckheimer og Joel Schumacher saman, tvö nöfn sem eru nóg til þess að hræða líftóruna úr kvikmyndaunnandanum, snúa hér bökum saman til þess að búa til einhverja misheppnuðustu buddy/cop mynd sem sögur fara af. Myndin er gott dæmi um það sem ég álít að sé að eyðileggja Hollywood. Það er þegar þú færð ofurframleiðandann + formúluleikstjórann, nærð þér í ofvirkan svartan grínista + virtan skapgerðarleikara sem leikur einmana löggu, blandar saman slöppum one-liner bröndurum + byssuhasar, rússneskum glæpamönnum + kjarnorkusprengju = sumarsmell ársins. Það að búa til kvikmynd eftir formúlu, án þess að neinn aðili sem kemur að myndinni hafi metnað í að gera eitthvað sem eitthvað vit er í, getur aldrei skilað af sér neinu nema sálarlausri vitleysu. Myndin er gjörsamlega ofunnin, stefnulaus, lapþunn, vitlaus og hávær. Chris Rock verður sífellt meira óþolandi, Anthony Hopkins á margfalt betra skilið og nennir varla að vera með, og aðrir leikarar sem eru ekkert annað en andlit. Enginn annar nær að vera persóna í myndinni, og því veltur allt á þessum tveimur. Annar er hávær og þreytandi, hinn er eins og svefngengill með dollaramerki í augunum. Allt þetta er ekki ávísun á góða mynd, og því brást ekki að hér er um einhverja misheppnuðustu sumarmynd allra tíma að ræða. Bruckheimer skilur þetta ekki, fólk á skilið að fá gæði og eitthvað með innihaldi, ekki formúlur með tómahljóði.

Þetta verður nú varla lélegra en þetta. Scooby Doo er ein af þessum myndum sem maður skilur engan veginn hvers vegna var gerð. Fyrirfram hefði ég aldrei trúað því að framleiðendur hefðu verið tilbúnir til þess að kasta 84 milljónum dollara í svona arfaslakt handrit, en það sýnir bara hversu vitlaus ég og afgangurinn af heiminum er. Myndin er nefnilega margbúin að borga sig og það er framhald á leiðinni. Það er ekki neitt sem er í lagi hérna nema Matthew Lillard. Ég hefði aldrei trúað sjálfum mér til þess að segja að hinn slappi Lillard væri það besta við einhverja mynd, en það er engu að síður satt í þetta sinn. Hann er sá eini sem gerir eitthvað af viti hér. Freddie Prinze Jr. ætti bara að vera rekinn úr Hollywood, enda er hann hæfileikalausasti maður sem sögur fara af. Sarah Michelle Gellar er úti á þekju (og ég held mikið upp á Buffy), og hefði bara átt að sleppa þessu. Hinir leikararnir eru sömuleiðis eins og hálf týndir í allri vitleysunni, og enginn stendur upp úr. Söguþráðurinn er mæta heimskulegur, myndin er merkilega illa gerð miðað við allt fjármagnið og ofan á allt, þá er hún alveg grútleiðinleg. Ég skal viðurkenna að ég hef aldrei haft gaman af teiknimyndaþáttunum, enda fannst mér þeir alltaf vera eins. Hins vegar get ég ekki séð að aðdáendur þáttanna fái nokkuð fyrir sinn snúð. Myndin er einfaldlega ein stór mistök frá byrjun til enda, og öllum með greindarvísitölu yfir stofuhita er bent á að sleppa því að sjá þessa mynd.

About A Boy er fyndin, skemmtileg og umfram allt hlý og manneskjuleg gamanmynd. Maður getur ekki annað en hlegið yfir óförum Hugh Grants í myndinni og innantómri, sjálfselskri tilveru hans. Ég hef aldrei verið hrifinn af honum sem gamanleikara, en hann á hér fínan leik og hefur líklega aldrei verið betri. Hann fellur þó í skuggann af hinum unga Nicholas Hoult, sem fer á kostum í hlutverki drengsins sem ákveður að taka Hugh Grant upp á sína arma. Maður hefur ekki séð betri barnastjörnu frá því að maður sá Haley Joel Osment í fyrsta skipti. Þetta er ein af þessum fáu gamanmyndum þar sem maður hlær vegna þess að manni þykir vænt um persónurnar, frekar en af því að þær séu svo afkáralegar eins og vaninn er í bandarískum gamanmyndum. Það er eiginlega merkilegt að myndinni skuli vera leikstýrt af sömu könunum og leikstýrðu American Pie, vegna þess að þeir sýna bæði skilning á persónusköpun, aðstæðum og skilning á breskum veruleika. Bretar virðast núorðið eiginlega hafa einkarétt á því að búa til góðar gamanmyndir, og þessi er enginn undantekning. Öllum er hér með ráðlagt að skella sér í bíó og sjá þessa mynd, því hún kemur verulega á óvart.

Hvers konar mynd er Donnie Darko? Hún er vísindaskáldsaga, hún fjallar um tímaflakk, hún veltir fyrir sér mörkunum milli geðheilsu og geðveiki, hún rannsakar fjölskyldutengsl, hún er persónustúdía, og þar fyrir utan er hún svo margt annað. Það sem hún er meira en nokkuð annað, er frábær. Hún er alveg sérstaklega vel leikin af aðalleikurum myndarinnar, Jake Gyllenhaal og Jena Malone. Aðrir leikarar, svo sem Drew Barrymore, Patrick Swayze og Noah Wyle koma skemmtilega á óvart í minni hlutverkum. Hún er vel gerð tæknilega, allar brellur eru fínar og þá sérstaklega ef tekið er með í reikninginn hversu lítið fjármagn var til staðar. Hún inniheldur ýmis ógleymanleg atriði, og einhvern magnaðasta endi á kvikmynd sem ég hef séð, og frábæra notkun á tónlist. Það er með ólíkindum að þetta skuli vera fyrsta mynd leikstjórans Richard Kelly, og sýnir hann sérstaklega góð tök á myndmáli, litasamsetningu, staðsetningu myndavélar og hvernig eigi að skapa persónur á hvíta tjaldinu. Þetta er skylduáhorf fyrir alla sanna kvikmyndaunnendur.

Þessi nýjasta kvikmynd Richard Linklaters er svo einstaklega frumleg, reynir svo á heilabúið, er svo falleg áferðar, að hún fór að sjálfsögðu framhjá öllum nema gagnrýnendum. Waking Life er allt annað en sama gamla formúlan. Hún er kvikmynduð á stafrænar myndavélar, og teiknað ofaní eftirá. Þetta gefur myndinni draumkennda og sérstaklega lifandi áferð. Maður er sífellt að uppgötva eitthvað nýtt í því hvernig myndin er gerð. Enginn hefðbundinn söguþráður er í myndinni, heldur fjallar hún um strák einn, sem flakkar um í draumheimum og verður vitni að ýmsum heimsspekilegum samræðum á milli fólks, á í nokkrum sjálfur, og þó nokkrar eiga sér stað án þess að hann sé viðstaddur. Spurningin er síðan sú, hvern er að dreyma drauminn, og hversu mikið af þessu öllu er draumur. Samræðurnar/tilgáturnar eru misáhugaverðar, en allar nógu áhugaverðar til þess að vekja upp spurningar og samræður á milli þeirra sem á horfa. Þær sem eru áhugaverðastar opna síðan fyrir manni nýjan heim og nýja sýn á lífið. Myndin er sérstaklega heillandi og grípur mann sterkt, og þar fyrir utan hefur hún þann eiginleika að maður getur horft á hana aftur og aftur, og uppgötvað eitthvað nýtt í hugmyndum myndarinnar í hvert sinn. Þetta er ekki svo mikið kvikmynd í hinum klassíska skilningi orðsins, heldur frekar sjálfstætt listaverk sem neitar að falla í einhvern ákveðinn flokk. Hún er hins vegar yfirburða snilld, og ein af þeim myndum sem maður er viss um að maður muni aldrei gleyma.

Það er því miður ósköp fátt til þess að mæla með í þessari útþynntu nauðgun á annars fínum bókum Anne Rice. Það er í raun varla hægt að segja að þessi mynd sé á nokkurn hátt byggð á bókunum hennar, enda er nánast öllum persónum og atburðum breytt svo mikið að óþekkjanlegir verða. Þess utan þá virkar þessi kvikmynd alls ekki. Stuart Townsend er fínn leikari, og mun betri en hann nær að sýna í þessari mynd. Þess vegna er synd að sjá hvað hann virkar hallærislegur, en hann er svo sem ekki einn um það. Allir leikarar í myndinni, og sérstaklega Aalyah heitin, eru gjörsamlega úti á þekju. Það sem er nefnilega svo hættulegt við það að kvikmynda svona Gothic skáldsögur, er að það er alltaf hætta á því að þær verði svona einum of eitthvað. Það er einmitt það sem gerist í þessari mynd, en náðist svo vel að forðast í Interview With The Vampire. Maður flissar frekar en eitthvað annað, þegar leikararnir standa þarna með lélegar vampírutennur, í leikrænum búningum, að reyna að fara með mishallærislegar línur. Myndin nær engan vegin þeim epíska fíling sem Interview náði. Önnur stór mistök eru notkunin á þungarokkinu í myndinni. Tónlistin dregur myndina niður úr því að vera Gothic yfir í að vera Goth, sem er alls ekki sami hluturinn og passar engann veginn við í þessu tilviki. Hvað varð um hina mikilfenglegu tónlist sem var í Interview og afhverju er þungarokkshljómsveitin Korn komin í staðinn? Myndin þjáist einnig fyrir það að vera gerð fyrir of lítinn pening, enda sést það greinilega á allri tæknivinnu sem er langt fyrir neðan meðallag. Það eina sem stendur í raun upp úr, er hvað mörg settin í myndinni eru smekklega valin og falleg. Því miður er afgangurinn af myndinni verulega lélegt fóður og er fólk hérmeð varað við því að eyða 800 krónum í þessa mynd.

Þetta er ein af þessum myndum sem maður skilur ekki alveg hvers vegna var gerð. Hún hefði bara átt að vera áfram tölvuleikur og vera sátt við sitt hlutskipti í lífinu. Óþarfa metnaður þegar maður hefur ekkert að spila úr kemur manni bara í koll. Söguþráður myndarinnar er arfaslappur og lapþunnur. Persónusköpun kallar á tvær tegundir manneskja, harðjaxlanna og taugaveikluðu harðjaxlanna. Fyrri tegundin er Milla Jojovich og Michelle Rodriguez, sem eru báðar harðjaxlar dauðans, hræðast ekki neitt og geta ekki leikið. Seinni tegundin eru einhverjir aulaleikarar sem svitna mikið og eru taugaveiklaðir, en þrátt fyrir það standa þeir sig í stykkinu þegar á hólminn er komið. Þeir geta heldur ekki leikið. Myndin er samansafn af slæmum klisjum, óviðeigandi tónlist, lélegri tölvugrafík, einhverjum versta leikstjóra sem starfar í Hollywood í dag, asnalegu (og eldfimu) endaskrímsli sem virkar nákvæmlega eins og svona End Of Level Boss (svo maður sletti). Það er einnig í myndinni ótrúlegt magn af gervibregði. Það er þegar myndavélin fer alveg ofan í andlitið á leikaranum þannig að maður sér ekkert hver eða hvað er að læðast að honum. Síðan magnast smám saman tónlistin þangað til allar stelpur í salnum eru farnar að hrína af spenningi og síðan nær þetta hámarki þegar okkur er reynt að láta bregða við það að þetta var bara köttur/besti vinurinn/hurð að opnast/síminn að hringja/o.s.frv. Miðað við viðbrögð fólksins í myndinni mætti halda að það hefði aldrei heyrt símann hringja áður. Myndin endar síðan á skoti sem undirbýr óhjákvæmlegt framhald sem ég persónulega ætla ekki að sjá. Þessa mynd má líta á sem tímasóun og peningasóun en ekki hæfileikasóun. Það var nefnilega ekkert hæfileikaríkt fólk sem vann við þessa mynd, og sem betur fer. Forðist fyrir alla muni.

Það má segja að ég hafi beðið þessarar myndar með einkonar blöndu af eftirvæntingu og kvíða. Ég er gamall Star Wars aðdáandi og hef séð allar gömlu myndirnar oftar en hollt getur talist. Þrátt fyrir að hafa upphaflega fundist Phanton Menace vera frábær (finnst hún ennþá hafa verið óþarflega dregin í svaðið), þá hefur smám saman komið upp í mér sú tilfinning að hún hafi ekki verið raunverulegur kafli í Star Wars sögunni. Eftir að hafa séð Attack Of The Clones hinsvegar, þá get ég sagt að hér er um að ræða alvöru Star Wars mynd, og einstaklega góðan kafla í sögunni. Mín persónulega tilfinning er að AOTC sé líklega næst besta myndin hingað til, næst á eftir Empire Strikes Back. Hér fellur meira og minna allt saman eins og flís við rass. Hún er þétt skrifuð og engir óþarfa kaflar sem ekkert gera fyrir söguna eru til staðar. Sagan sjálf er ákaflega spennandi og veit maður aldrei hvert hún ætlar næst. Ástarsambandið á milli Anakin og Padme er miklu betur af hendi leyst en við hefði verið að búast. Hún er að sjálfsögðu nánast óaðfinnanleg tæknilega, og flestir leikarar standa sig með prýði. Hayden Christiansen stendur sig afskaplega vel sem Anakin, mun betur en trailerinn gefur til kynna. Natalie Portman er góð, og báðir þeir Ewan McGregor og sérstaklega Christopher Lee (nánast í guðatölu hjá mér eftir LOTR:FOTR) fara báðir á kostum. Sá sem eignar sér myndina hins vegar, er Yoda karlinn. Það er búinn að byggjast upp sá fílingur frá því 1983 þegar hann birtist fyrst í Empire, að við yrðum einhverntímann að fá að sjá hvað það er sem gerir hann svona öflugan Jedi meistara. Það fáum við að sjá í þessari mynd, og Yoda er stórfenglegur í einu orði. Ég hef sjaldan fengið jafngóðan fíling eins og þegar hann dregur upp geislasverðið og býr sig undir að sýna okkur hvers vegna göngustafurinn hans er bara til sýnis. AOTC er samt ekki gallalaus. George Lucas virðist enn ekki hafa náð tökum á því að skrifa samtöl sem hljóma raunveruleg. Það koma einnig stöku atriði þar sem leikararnir virka hálf vandræðalegir, enda eru þeir yfirleitt að tala við bolta í snæri fyrir framan Bluescreen. Slíkt er yfirleitt alltaf hægt að skella á leikstjórann, enda virðist Lucas oft hafa meiri áhuga á tæknilegri hlið mála heldur en að draga fram stjörnuleik úr leikaraliði sínu. Þau eru hins vegar öll fagmenn, og geta að mestu leyti bjargað sér sjálf og þar sem engin born eru í myndinni, þ.e. einstaklingar sem þurfa á mikilli leikstjórn að halda, kemur þetta minna við mann heldur en í Phantom Menace. Þegar í heildina litið geta Star Wars aðdáendur tekið gleði sína á ný því hér er um alvöru Star Wars mynd að ræða. Og Yoda er með geislasverð.

Vandaður og metnaðargjarn þriller sem stundum færist kannski fullmikið í fang. Myndin er jafnframt leikstjórnarfrumraun leikarans skemmtilega Bill Paxton. Hann fer sjálfur með aðalhlutverk myndarinnar, og tekst honum ágætlega til bæði fyrir framan og aftan myndavél. Það er eitthvað svo innilega heilsteypt við manninn, sem gerir það að verkum að manni finnst í myndinni að hann hljóti að hafa rétt fyrir sér. Matthew McConaughey (fáránlega erfitt nafn að stafa) er hann sjálfur að vanda, en er samt sem áður ágætur. Báðir drengirnir sem leika bræðurna í myndinni koma ágætlega út. Vel er unnið með vafaatriðið um hvort atburðir myndarinnar eigi sér raunverulega stað eða ekki. Það er hægt að færa sannfærandi rök fyrir báðum möguleikum og er það kannski helsti kostur myndarinnar, hversu tvíræð hún er. Myndin er afar spennandi á köflum, og fellur Paxton ekki í þá gryfju að sýna of mikið. Mestallt ofbeldi og blóð gerist utan ramma, og gerir það að verkum að ímyndunaraflið fer á fullt. Myndin veit reyndar ekki alveg hvar hún á að enda. Hún heldur áfram aðeins of lengi en ekki þannig að það sé óþægilega klaufalegt. Einnig er kannski aðeins of auðvelt að sjá fyrir lokatwist myndarinnar og skiptingar á milli atriða eru stundum dálítið klaufalegar, en það breytir því ekki að hér er um að ræða gæðakvikmynd sem skilur þónokkuð eftir sig. Hún vekur mann að minnsta kosti til umhugsunar um ýmsa hluti, og maður veltir óneitanlega fyrir sér hinum ýmsu möguleikum sem lausn myndarinnar bíður upp á. Meira en segja má um flestar myndir í dag. Vel þess virði að kíkja á og töluvert fyrir ofan meðallag.

Hér er um að ræða afar trausta og vel gerða spennumynd úr smiðju David Fincher, sem fært hefur okkur slíkar gæðamyndir sem Fight Club og Se7en. Aðalsmerki hans sem kvikmyndagerðarmanns eru fagmannleg vinnubrögð, góð senuuppbygging og stílfærð atriði. Allt þetta er í miklum mæli í myndinni, og eru fáar feilnótur slegnar. Jodie Foster sýnir hér og sannar enn einu sinni hversu mikil yfirburðaleikkona hún er, og færir okkur enn einn stjörnuleikinn. Stúlkan sem leikur dóttur hennar er einnig afar sannfærandi og er sjaldgæft að svo ung leikkona búi yfir slíkri breidd. Forest Whitaker er traustur sem endranær í frekar vanþakklátu hlutverki, en Jared Leto er öllu síðri. Sá sem kemur hins vegar mest á óvart er sveitavargurinn Dwight Yoakam sem leikur verstu manneskjuna í myndinni, og er ótrúlegt hversu miklu hann nær að koma til skila þrátt fyrir að allt andlit hans sé þakið lambhúshettu næstum alla myndina. Það eina sem má setja út á í myndinni er skortur á uppbyggingu og karaktergrunni. Næstum því engin persónusköpun á sér stað í handritinu sjálfu, en því er reyndar að mestu bjargað með góðum leik þeirra sem að komu. Einnig líða ekki nema nokkrar mínútur frá því að myndin hefst og þangað til hasarinn byrjar. Fyrir suma er það kannski plús, en persónulega vill ég kynnast karakterum mynda vel áður en þeim er steypt í einhverjar ógöngur því ég á erfitt með að halda með einhverjum sem ég þekki ekki. Reyndar fann ég fyrir því allan tímann að ég hélt í raun og veru alveg eins með illmennum sögunnar eins og hetjunum. David Fincher með aðstoð sinna færu kvikmyndatökumanna og tækniliðs, færir okkur myndavélahreyfingar sem er ekki hægt að framkvæma í raunveruleikanum, en gerir það svo vel að maður sér hvergi skil milli raunverulegrar töku og þegar brelluvinna hefst. Þetta veldur því að manni finnst húsið sjálft vera einn af karakterum myndarinnar og á Finhcer hrós skilið. Einnig skilur Fincher það sem margir aðrir virðast ekki skilja, og það er það að spenna byggist yfirleitt upp þegar ekki er hávaði og hasar á skjánum, heldur þegar þögn ríkir á undan og maður veit ekki alveg hvað er að fara að gerast. Mörg atriði myndarinnar eru kennslubókardæmi um það hvernig maður byggir upp atriði þannig að sem mest adrenalínflæði náist út úr því. Howard Shore, nýkominn úr Lord Of The Rings, mætir hér til leiks og færir okkur topp kvikmyndatónlist sem á sérlega vel við og ýtir undir spennu frekar en að kalla athygli að sér og enn og aftur sést að hann er einhver sá besti í bransanum. Hér er um að ræða verulega þéttan og vel gerðan trylli sem ætti ekki að valda neinum vonbrigðum. Einhvern neista vantaði til þess að lyfta myndinni upp á næsta plan, en engu að síður er sérlega vel hægt að mæla með því að fólk skelli sér í kvikmyndahúsið.

Mig langar afskaplega mikið til þess að gefa myndinni fjórar stjörnur, einfaldlega vegna þess að ég er gamall aðdáandi og fanboy og mér fannst myndin alveg æðislega skemmtileg. Hins vegar verður maður að reyna að vera nokkuð hlutlaus í gagnrýni, og til þess að vera sanngjarn, þá er hér um að ræða þriggja stjörnu mynd. Tobey Maguire er afskaplega góður í myndinni, og það er eftir á að hyggja, erfitt að ímynda sér einhvern annan í hlutverki lúðans Peter Parker. Willem Dafoe skilar af sér afskaplega góðri frammistöðu og nær hann að gera karakter Green Goblin, sem á blaði hefði getað verið flatur og hlægilegur, að einhverju sem maður getur óttast. Brotinn maður með brotna sál, en afskaplega sterkur og með mikla hefniþörf. Hættuleg blanda og Dafoe skilar öllu þessu með sínu frábæra andliti og rödd. Kirsten Dunst fær lítið að gera sem Mary Jane, en hún kemur líklega til með að fá fleiri línur í framhöldunum (og þau verða gerð), en hún gerir engu að síður ágæta hluti með það litla sem hún hefur úr að moða. Aðrir leikarar myndarinnar komast ágætlega frá sínu og litlu er yfir að kvarta í þeirri deild. Handrit myndarinnar bíður upp á frábærar fyrstu 45 mínútur, dálítið sundurlausar næstu 45 mínútur, og sterkan síðasta hálftíma. Allt í allt, þá hefði mátt vinna örlítið meira með handritið og hefði þá kannski þéttari mynd orðið til. Leikstjórn Sam Raimi er afskaplega hentug fyrir þennan karakter. Ef einhverntímann hefur verið nauðsynlegt að maður finni nánast fyrir vindinum í andlitinu, þá er það núna. Sjónrænn og hreyfanlegur leikstjórnarstíll Raimi er einmitt það sem þurfti, og ást hans á persónunum skín alls staðar í gegn. Hann hefur staðið sig með prýði með þessa mynd, og vonandi verður honum haldið sem leikstjóra fyrir framhöldin. Brellurnar eru að mínu mati frábærar. Auðvitað getur maður séð að þær séu brellur, og maður getur séð að Spiderman er tölvuteiknaður þar sem hann sveiflar sér um borgina, en hins vegar er ekki hægt að gera þetta betur í dag og sérstaklega ekki fyrir þann pening sem var til staðar. Það má ekki gleyma því að mannsaugað og mannsheilinn eru með háþróað skyn sem segir okkur hvenær við erum að horfa á mannveru hreyfa sig og hvenær ekki, og tölvubrellur eru ekki ennþá nógu háþróaðar til þess að blekkja. Fólk verður bara að nota ímyndunaraflið, og þá er ekki hægt að kvarta yfir neinu, enda eru brellurnar gríðarlega vel af hendi leystar. Í heildina litið er hér um að ræða hágæða sumarmynd. Hún er fyndin, vel gerð, vel leikin og afskaplega skemmtileg. Hvað meira getur maður beðið um?

Ég vil taka það fram strax í byrjun að þeir sem eru að leita sér að kvikmynd þar sem hvert atriði er rökrétt framhald af því sem kom á undan, og leiðir mann smám saman að einhverjum fyrirfram ákveðnum endi, ættu að róa á önnur mið. Þeir sem aftur á móti eru hrifnir af kvikmyndum sem listformi frekar en afþreyingu finna hér nóg af safaríku efni sem nærir bæði hug og hjarta. Mulholland Drive er kvikmynd sem gengur næstum því fullkomlega upp, hún er sett upp sem hálfsannleikur og hálfdraumur og liggur raunveruleikinn einhversstaðar þar á milli. Maður dáleiðist smám saman af sterku myndmálinu og vali á þemum og samsetningu, og enn og aftur sannar David Lynch það að hann er einn af örfáum kvikmyndagerðarmönnum í heiminum í dag sem getur státað af því að vera að gera eitthvað sem er fullkomlega frumlegt á allan hátt. Hann virðist einnig hafa sérstakt lag á því að fá stórkostlegan leik út úr leikurum sínum og er einn af þeim sem skapar hvað bestu kvenhlutverkin í Hollywood í dag. Naomi Watts, leikkona sem ég hef ekki séð áður, stendur upp úr í myndinni og er leikur hennar einhver sá besti sem ég hef séð í áraraðir. Aðrir leikarar skila sínu einnig með prýði þó hlutverk þeirra bjóði kannski ekki upp á sömu tilþrif. Í heildina litið má segja að þetta sé eitt heilsteyptasta verk sem Lynch hefur látið frá sér, og linnulaus leit hans að innri sannleika sem finnst aðeins í gegnum drauma og hálfráðnar gátur verður einnig að okkar leit. Það eina sem við þurfum að gera er að slaka örlítið á og leyfa honum að leiða okkur í gegnum undirheima þess hugarheims sem hann hefur skapað með óendanlegu ímyndunarafli sínu. Kvikmynd fyrir þá sem þora að hugsa sjálfstætt.

Það er ekki hægt að neita því að The Royal Tenenbaums olli mér mjög miklum vonbrigðum. Ég átti von á mjög miklu, þar sem í myndinni er bæði einvalalið leikara, og eru þetta sömu aðilar og færðu okkur hina frábæru Rushmore. Þessi mynd er töluvert slakari en hún og allan damp vantar í myndina. Hún er nokkuð skemmtilega skrifuð, en persónur myndarinnar eru eins og þær séu hannaðar til þess að vera skrítnar, frekar en að þeim sé leyft að vera skrítnar af sjálfu sér. Það er kannski erfitt að útskýra muninn, en maður finnur hann strax og maður sér myndina. Hún er einnig frekar ójöfn í byggingu, og fullmargar persónur eru til staðar fyrir mynd sem er ekki lengri en þetta. Það veldur því að hver og ein fær ekki nógan tíma til þess að þróast, og verða þær því of grófar og óljósar fyrir vikið. Það veldur því að samúð manns með þeim er ekki eins mikil og hefði annars kannski verið. Þetta er afar slæmt, því allur grunnur myndarinnar byggist á því að manni sé ekki sama um þessa furðulegu Tenenbaum fjölskyldu. Hins vegar eru ljósir punktar inni á milli. Allir leikarar standa sig með prýði, enda varla annað hægt því þeir eru hver öðrum betri. Góð og fyndin augnablik koma á stundum, en þau eru því miður of fá og langt á milli þeirra. Það er varla hægt að mæla með þessari kvikmynd nema fyrir harða Wes Anderson/Owen Wilson aðdáendur en víst er að þessi mynd stendur bæði Rushmore og Bottle Rocket langt að baki hvað varðar frumlegheit og handritasköpun.