Frailty (2001)

Frailty er mjög traustur spennutryllir og jafnframt frumraun leikarans Bill Paxtons í leikstjórastólnum, en hann fer einnig með stórt hlutverk í myndinni. Myndin fjallar í stuttu máli um einstæðan föður sem fær einn daginn ''köllun'' frá Guði um að byrja að drepa fólk og hvernig synir hans tveir taka þeim ósköpum. Það er greinilegt að Bill Paxton er nokkuð fjölhæfur náungi, hann verður reyndar seint kallaður einn af bestu leikurum samtímans en honum hefur hér tekist að skila af sér mjög vel gerðri kvikmynd sem er bæði óhugnaleg og spennandi. Handritið er einnig nokkuð traust þó að fléttan í endann mætti hafa verið útfærð á fíngerðari hátt ásamt því sem einni hugmynd er stolið beint úr myndinni Unbreakable. Myndin er líka sérstaklega vel leikin og tónlistin skapar rétta stemmingu. Miðað við þessa frumraun vona ég að Paxton fari að horfa í auknum mæli til leikstjórnar. Ég smelli þremur stjörnum á Frailty og mæli sterklega með henni.

Vandaður og metnaðargjarn þriller sem stundum færist kannski fullmikið í fang. Myndin er jafnframt leikstjórnarfrumraun leikarans skemmtilega Bill Paxton. Hann fer sjálfur með aðalhlutverk myndarinnar, og tekst honum ágætlega til bæði fyrir framan og aftan myndavél. Það er eitthvað svo innilega heilsteypt við manninn, sem gerir það að verkum að manni finnst í myndinni að hann hljóti að hafa rétt fyrir sér. Matthew McConaughey (fáránlega erfitt nafn að stafa) er hann sjálfur að vanda, en er samt sem áður ágætur. Báðir drengirnir sem leika bræðurna í myndinni koma ágætlega út. Vel er unnið með vafaatriðið um hvort atburðir myndarinnar eigi sér raunverulega stað eða ekki. Það er hægt að færa sannfærandi rök fyrir báðum möguleikum og er það kannski helsti kostur myndarinnar, hversu tvíræð hún er. Myndin er afar spennandi á köflum, og fellur Paxton ekki í þá gryfju að sýna of mikið. Mestallt ofbeldi og blóð gerist utan ramma, og gerir það að verkum að ímyndunaraflið fer á fullt. Myndin veit reyndar ekki alveg hvar hún á að enda. Hún heldur áfram aðeins of lengi en ekki þannig að það sé óþægilega klaufalegt. Einnig er kannski aðeins of auðvelt að sjá fyrir lokatwist myndarinnar og skiptingar á milli atriða eru stundum dálítið klaufalegar, en það breytir því ekki að hér er um að ræða gæðakvikmynd sem skilur þónokkuð eftir sig. Hún vekur mann að minnsta kosti til umhugsunar um ýmsa hluti, og maður veltir óneitanlega fyrir sér hinum ýmsu möguleikum sem lausn myndarinnar bíður upp á. Meira en segja má um flestar myndir í dag. Vel þess virði að kíkja á og töluvert fyrir ofan meðallag.

Frailty má eiga það að vera glæsileg í útliti og frábærlega leikin, en ekki mikið meira en það. Hún byrjar gífurlega vel og eftir svolitla stund er maður kominn í góðan, gamaldags horror-fíling, en þegar lengra líður á fellur hún flöt og verður eitthvað svo bitlaus. Myndin reynir líka of mikið að feta sig í fótspor Hitchcock-myndanna, og notar m.a.s. svipaðan frásagnarstíl. En hún er þó á köflum dálítið spooky og það er ýmislegt sem aðskilur hana við aðrar formúlukenndar nútíma hryllingsmyndir. Ofbeldi og blóð er t.d. í lágmarki (flestu morðin í myndinni sjást ekki einu sinni í ramma, þannig að Paxton (þ.e.a.s. sem leikstjóri) hefur ætlað sér að leyfa áhorfandanum að nota ímyndunaraflið til fulls) og hér er heldur ekkert verið að fylgjast með morðóðum brjálæðingi sem hleypur um og drepur allt og alla líkt og í slasher-myndum. Hugmyndin á bak við Frailty er góð, en eins og ég sagði, þá nær myndin bara ekki að halda henni á floti. Hér er samt um að ræða þrusugóðan leik, úr nánast öllum áttum. Bill Paxton stendur sig vel í bæði aðalhlutverkinu og í leikstjórasætinu. Matthew McConaughey sýnir á sér nýja og skuggalegri hlið en venjulega, og hún virkar, en leikur hans verður alltaf eins og hann nær ekki að sýna mikla fjölbreytni hér. Ef einhver leikari myndarinnar á skilið hrós, þá er það Matthew O'Leary (sem lék eldri strákinn), sem stelur hverri einustu senu og það er ekki oft þar sem við sjáum leikara á þessum aldri standa sig svona vel.Ég vissi þegar ég fór á myndina, að ég ætti eftir að sjá shock-endi, og það gerði ég, nema hann var bara alltof fyrirsjáanlegur og gjörsamlega ófrumlegur að mínu mati. Hefðu svona fléttur ekki komið í tísku eftir Fight Club og The Sixth Sense hefði ég líklega ekki búist við slíkri hérna, en einhvern veginn finnst manni út alla myndina að það sé eitthvað sem við fáum ekki að vita strax. En þegar litið er á heildina er þetta svosem ágætur hryllingsþriller, sem skilur samt ekki mikið eftir sig.6/10

Frábær spennutryllir um litla Texasfjölskyldu þar sem faðirinn (Bill Paxton) segir synum sínum að guð hafi ráðið hann í að bjarga heiminum gegn djöflum sem væru að yfirgnæfa jörðina. Hann fær lista af djöflum sem hann á að drepa en þessir djöflar eru í mönnum og gerir hann þetta og kemur synum sínum í það. Ekki ætla ég að segja frá öllu það gæti eyðilagt fyrir þér myndina en í staðinn get ég sagt að mest myndin gerist árið 1979 þegar Matthew McGonoughey er að segja hvað hafi gerst. Myndiner frumleg á mestu leyti og kemur manni í frábærri spennu og hugsuði um hvort að rétt væri að framkvæma guðs verk með drápum eða ekki. Myndin kemur sífellt á óvart og hefur svona hugsunar ógéð í sér. Frailty er einhver mesta snilld af sínum flokk af kvikmyndum. Leikurinn er hreinlega hinn besti sem hægt er að fá og plottið líka. Sjáðu Frailty.

Frailty fjallar um Dad Meiks (Bill Paxton) og syni hans tvo, Fenton (Matthew O'Leary) og Adam (Jeremy Sumpter). Saga þeirra er sögð af Fenton þegar hann er fullorðinn (Matthew McConaughey) og er kominn til að uppljóstra hryllilegu leyndarmáli þeirra þriggja í FBI-manninn Wesley Doyle (Powers Boothe) sem er að eltast við fjöldamorðingja sem kallar sig hendi Guðs. Sagan byrjar á því að eina nóttina, meðan Fenton og Adam eru litlir fær pabbi þeirra vitjun frá engli sem segir honum að djöflar lifi í mannslíki á jörðinni, heimsendir sé að koma og það sé heilög skylda hans og sona hans að stoppa djöflana. Adam sem er sá yngri hlýðir pabba sínum í blindni en Fenton sér að pabbi sinn er orðinn snargeggjaður og reynir að stoppa hann. En þá byrja morðin.

Þessi virkilega óþægilega og hálf andstyggilega mynd verður sífellt brenglaðri eftir því sem líður á hana. Ætli helsti galli hennar sé ekki sá hvað hún er fyrirsjáanleg. Maður veit að það kemur einhver flétta í ljós og maður veit líka hver fléttan verður eftir fyrstu 10 mínúturnar. Eftir þessar 10 mínútur gerði ég í rauninni ekkert annað heldur en að bíða eftir því sem ég vissi að myndi gerast. Það er slæmt mál fyrir mynd sem vill vera þriller. Annað slæmt mál er það hvað þessi mynd er stefnulaus. Hún virðist ekki geta ákveðið sig að hvaða niðurstöðu hún vill komast svo hún ákveður að reyna að taka allar hugsanlegar niðurstöður með í endinn. Það gerir það að verkum að þetta verður því miður samhengislaust bull í endann. Ég segi því miður af því að það er auðséð að þessi mynd var gerð með metnaði.

Það er oft afar erfitt að horfa á þessa mynd vegna þess að fólkið í henni er gott og á ekki skilið að lenda í þessu. Dad Meiks er ekki vondur maður, aðeins veikur, og þetta bitnar að sjálfsögðu á sonum hans sem hljóta óbætanlegan skaða af. Ég veit að svona hlutir gerast í alvörunni og þess vegna er þetta ekki beinlínis exploitive (hræðileg sletta ég veit en hey klukkan er 1:16 núna) en þess vegna er ég mjög ósáttur við endinn sem mér finnst gera lítið úr þjáningum mannsins og strákanna hans.

Ætli leikurinn sé ekki það skásta við myndina. Paxton er mjög góður sem hinn sjúki fjölskyldufaðir en McConaughey illþolanlegur að vanda sem hinn fullorðni Fenton. Powers Boothe leikur eins og hann leikur alltaf en strákarnir tveir, Matthew O'Leary og Jeremy Sumpter eru ágætir. Sérstaklega er Matthew O'Leary fínn sem eldri strákurinn.

Þessi mynd er mjög vel gerð í alla staði og metnaður var greinilega fyrir hendi en með bilað handrit er lítið sem hægt er að gera. Myndin er samhengislaus, sundurlaus og afskaplega óþægileg á að horfa. Ég get ekki mælt með henni, því miður.