Stella í framboði (2002)

Engan veginn samanburðarhæft við fyrri myndina, þar sem hún var alveg þrælgóð og mjög fyndin.

Þessi er alveg öfugt við hana.

Ég segi kanski ekki að hún sé leiðinleg en ég myndi frekar horfa á Stellu í orlofi tvisvar sinnum í röð heldur en þessa aftur.

Misheppnað framhald, hér hefði átt að gera betur.

Ég geri yfirleitt ekki miklar væntingar til framhaldsmynda, en Stella í framboði var undir mínum væntingum. Í þessari mynd kemur megnið af sömu leikurum og í fyrri mynd fram, m.a. aukaleikarar. Ég var nokkuð ánægður með það, þar sem ég held mikið uppá fyrri myndina og hef séð hana oftar en einu sinni og oftar en tvisvar. Það vantaði mikið uppá að þessi mynd kæmist með tærnar þar sem Stella í orlofi hafði hælana. Myndatökurnar voru nú ekki til að kvarta undan og leikararnir voru góðir, sérstaklega Laddi. Örfáum óþarfa persónum var bætt inní sem hefði mátt sleppa og gerðu myndina verri. Húmorinn var nánast enginn, handritið ekki gott og myndinni tókst að vera frekar langdregin þrátt fyrir að vera aðeins um 80 mínútur. Hún fer innum annað eyrað og útum hitt.

Á níunda áratugnum gerði Þórhildur Þorleifsdóttir kvikmyndina Stella í orlofi. Fantagóða gamanmynd sem hefur fest sig rækilega í sessi í íslenskri þjóðarvitund. Oft er vitnað í þá frasa sem voru viðhafðir í þeirri mynd (,,Frekar hætti ég að drekka heldur en að fara í meðferð). Árið 2002 sendir Guðný Halldórsdóttur frá sér framhald þeirrar myndar sem ber heitið Stella í framboði. Myndin kom á þeim tíma þegar kosningabaráttan fyrir Alþingiskosningarnar var að hefjast. Hugmyndin er góð, auðvitað er tilvalið að gera framhald með hinni geysivinsælu Stellu Löve í broddi fylkingar. En skipið sökk áður en það lagði úr höfn. Þessi kvikmynd er afskaplega slöpp og nánast ófyndin. Söguþráðurinn er ruglingslegur og í raun samansafn atriða sem tengjast illa við hvort annað. Í stuttu máli fjallar myndin um það hvernig Stella flækist inn í framboð hjá Centrumlistanum. Á meðan Stella er að vasast í því er Salómon uppi í Hvalfirði að skoða landssvæði sem Anton flugstjóri hyggst kaupa. Inn í þetta blandast margar afskaplega óspennandi persónur. Í raun leit út eins og allir leikarar sem eru starfandi á Íslandi vildu fá að taka þátt í þessari mynd og þeim var holað niður hér og þar. Það var vandræðanlegt að horfa á myndina á köflum því leikararnir virtust flækjast fyrir hvor öðrum. Laddi á ágæta spretti á köflum en það dugar engan vegin til að halda uppi þessari mynd. Stella í framboði er því miður slöpp kvikmynd sem hefði átt að vinna miklu betur með.

Í gær fór ég á Stellu í framboði. Ég er mjög þakklát fyrir að hafa ekki þurft að borga mig sjálf inn á þessa mynd, það þýðir að vísu að einhver annar þurfti að blæða. Hvílíkt rusl, og svo var ekki einusinni veittur öryrkjaafsláttur svo að öryrkjarnir mínir þrír þurftu að borga þúsundkall hver, svei og skömm. Sagan fjallar ekki um neitt. Laddi fer á fyllirí og endar með því að finna olíu. Gísli Rúnar rekur fluggrillskála í Hvalfirði (í tengslum við áætlunarflugið??) með uppáklæddri flugfreyju og missir af því að kaupa jörðina þar sem olían finnst. Edda Björgvins býr í tjaldi í stofunni hjá sér og fer í framboð án þess að fatta það. Siggi Sigurjóns fer að veiða lax og rekur til hafs. Rúrik er gamall maður á síðum nærbuxum sem kann ekki að keyra bíl en getur passað börn. Steinn Ármann og Stefán Karl eru tveir leppalúðar sem dansa skottís með útvarpinu og þvælast um sveitina á ónýtum saab station. Einn þunglyndur einstæður faðir sem kemst ekki með Lionsklúbbnum Kidda því að hann vantar pössun, þar kemur Rúrik til skjalanna. Og flokkarnir tveir sem voru í framboði, samansafn af gamanleikurum að leika sínar þekktustu persónur úr öðrum verkum s.s. Fóstbræðrum, Spaugstofunni, Kaffibrúsakörlunum o.fl. Allt stolið, illa leikið og illa tekið. Og söguþráðurinn, hann gleymdist. Algert rusl!

Halló Halló! ég fór á þessa mynd með háar vonir og borgaði heilan þúsund kall á hana... og hvað fékk ég í staðinn? skað brunnið popp :) mynd með engum söguþráð og þá meina ég ALLS ENGUM, sem virtist bara vera ca. 70 í lengd og hvað get ég eiginlega sagt! I WANT MY MONEY BACK! :( ég er mjög svekktur yfir þessum hlut sem þeir kjósa að kalla kvikmynd


Takk fyrir.

Ég er mikið til sammála því sem ritað hefur hér fyrir ofan; söguþráður? Var söguþráður? Ég vil þó bæta við að myndatakan var með því verra sem maður sér í íslenskri kvikmynd. Mörg atriði voru ekki í fókus og pirraði það mig afskaplega mikið. Sömuleiðis fanst mér heildar lookið á myndinni afar slæmt; svolítið eins og myndin hafi verið gerð '82! Lýsingu var ábótavant í mörgum útiatriðum (reyndar nokkrum innitökum líka þar sem notast var við dagsbirtu inn um glugga) og verður útlit ræmunar ekki gott þegar þarf að lýsa upp atriði í eftirvinnslunni; allt gróft að viðbættu fókusleysinu! Ég fékk svipaða upplifun á annari nýlegri mynd: Maður eins og ég - gróft og leiðinlegt look í bíó. Það vill nútíma bíógesturinn ekki sjá! Að þessu gefnu, um myndgæði myndarinnar, mæli ég með að þeir sem vilja sjá myndina taki hana á vídeóspólu þegar hún kemur út. Munar miklu að sjá myndina á litlum sjónvarpsskjá, þar sem hann sýnir ekki á jafn ófyrirgefanlega þessa stóru galla myndarinnar.

Afskaplega var þetta nú ónauðsynlegt framhald. Stella í orlofi var nú aldrei nema svona meðalfyndin grínmynd, aðallega fræg fyrir að vera fyrsta alvöru gamanmyndin sem við Íslendingar gerðum. Við höfum nú komið langt síðan þá, og þetta framhald sýnir það hvað best. Myndin er hreinlega alls ekki vel gerð. Hún er hvorki fyndin né sniðug, og reyndar er húmorinn í henni einhvernveginn svo gamall og þreyttur að manni finnst hálfskrítið að þetta sé ný mynd. Það er reynt að koma bara með sömu gömlu brandarana og voru í gömlu myndinni, en hún er orðin 15 ára gömul og því eru þeir orðnir þreyttir allir. Einnig er myndin svo illa skrifuð, að maður skilur engan veginn hvers vegna persónur myndarinnar haga sér eins og þær gera, enda fær maður aldrei að vita hvað er að gerast í hausnum á þeim. Þetta er stór galli, vegna þess að ef maður skilur ekki persónurnar, þá getur maður varla haldið með þeim, og þá er manni einhvernveginn alveg sama hvað gerist í myndinni. Þessi mynd er tímaskekkja, og með verri íslenskum myndum sem ég hef séð undanfarin ár.

Framhaldið sem aldrei hefði átt að koma.

Fyndnir kaflar en eitthvernveginn of mikið efni sem ekki var nægilega vel unnið úr.

Óhætt er að bíða eftir videoinu, það er forvitnilegt að sjá hana og hún er ekki það leiðinleg áhorfs að maður ætti að sleppa því að sjá hana.

Ég held að það hefði átt að kalla hana öðru nafni en Stella, vegna væntinganna sem gerðar voru til hennar finst manni hún sjálfsagt lélegri en hún er í raun.

Harðir aðdáendur sígildu gamanmyndarinnar Stella í Orlofi munu væntanlega hafa gaman af

þessu framhaldi en óvíst er með aðra. Persónurnar úr fyrri myndinni snúa hér flestar aftur,

þar sem þær höfðu unnið sig inn í hug og hjörtu landans í fyrri myndinni þykir greinilega

óþarfi að þær reyni neitt slíkt hér. Þetta gerir fyrri myndina að nauðsynlegum undanfara því

þeim sem ekki hafa séð hana mun þykja þetta mjög þunnur þrettándi. Söguþráðurinn er í hnotskurn

sá að Stella lendir fyrir mistök í framboði fyrir stjórnmálaflokk en satt að segja fær áfengisbrölt

Salómons (sem er leikinn af Ladda) í Hvalfirði mest af skjátíma. Að blanda stjórnmálum inn í heim

Stellu Löwe er að mínu mati frekar afleit hugmynd, mörg atriðin sem tengjast

framboði hennar minna á Spaugstofuþátt nema hvað hér er allt miklu meira absúrd.

Edda Björgvins stendur sig vel í hlutverki Stellu og leikur hana hérna sem alvarlegri karakter er í fyrri myndinni.

Aðrir sem gera hér góða hluti eru Helga Braga og Gísli Rúnar, Laddi er líka ágætur en hann er ekki beinlínis að gera

neitt nýtt. Ólafía Hrönn heldur greinilega að hún sé að leika í áramótaskaupi og er frammistaða hennar eftir

því. Björn Jörundur sem hefur oft áður sýnd góð tilþrif gerir nákvæmlega ekkert við sitt hlutverk.

Það er langt frá því að hér sé um alslæma mynd að ræða, en þegar allt er tekið með í reikninginn vega gallarnir

þyngra en kostnirnir. Stefnulaust og ójafnt handrit er helsti veikleiki myndarinnar en reynist

áhrifaríkur. Það liggja engin sannfærandi sönnunargögn fyrir því til stuðnings að Guðný Halldórsdóttir eigi að vera látin koma

nálægt gerð gamanefnis og þessi mynd breytir þar engu. Maður verður að efast um kímnigáfu manneskju

sem heldur að það sé ennþá fyndið að gera grín af ''punktur-is æðinu''.

Það tók meira en 15 ár fyrir framhald af Stellu í Orlofi að líta dagsins ljós, ef það var svona sniðugt

að gera framhaldsmynd, hvers vegna gerði enginn hana fyrr? Nú vitum við svarið...

Það sem var skemmtilegt við Stellu í orlofi er ekki til staðar í framhaldinu. Allt liðið í fyrri myndinni var skemmtilega klikkað en myndin fór samt aldrei yfir strikið. Þessi fer yfir strikið svo um munar. Hún er meira skrítin en fyndin.

Söguþráðurinn, sem þó er ansi þunnur, gengur út á það að Stella (Edda Björgvinsdóttir) óafvitandi býðst til þess að verða maður á lista fyrir lítinn óskipulagðan flokk sem á í stökustu vandræðum og virðist vera að tapa gjörsamlega fyrir Miðflokkinum, ófyrirleitnum flokki með ýmislegt misjafn á prjónunum. Á meðan er greyið Salómon (Þórhallur Sigurðsson) að halda fram landakröfum Stellu á sumarbústaðnum hennar við Anton (Gísli Rúnar Jónsson), ófyrirleitinn flugmaður sem einnig er kandídat fyrir Miðflokkinn. Eftir stutta stund er Salómon dottinn í það en hann hefur ekki snert dropa í 17 ár, meðflokksmann Stellu hefur rekið á haf út og til að toppa það allt þá hefur pabbi Stellu (Rúrik Haraldsson) boðist til að sjá um börnin á meðan hún er í framboðsstússi og aldrei gott að vita hverju afi gamli tekur upp á.

Mér fannst eins og það væri ekkert handrit að þessari mynd á köflum. Það var eins og að leikurunum hefði verið sagt að fara inn í rammmann á myndavélinni og láta öllum illum látum. Fyrir utan kolbilaða persónusköpunina er sagan sjálf óttalega þunn og ótrúverðug og Guðný Halldórsdóttir virðist hreinlega ekki hafa stjórn á sinni eigin mynd. Hún (myndin) er öll út um hvippinn og hvappinn.

Hún er samt ekki alvond. Hinn óborganlegi Svíi Ladda fær mann þó nokkrum sinnum til að hlæja t.d. þegar hann mætir blindfullur á svið og fer að syngja hástöfum Hvem skal silja forutan vind. Hrein snilld. Einnig er kostulegt oft að sjá afann, sérstaklega í hreint mögnuðum bíltúr. Og Gísli Rúnar er fínn sem gjörspilltur athafnamaður.

Þetta eru nú eiginlega góðu punktarnir. Helsti gallinn er að persónurnar eru svo ofurýktar að þær verða eiginlega ekkert fyndnar fyrir vikið. Til að mynda allt fólkið í flokkunum tveim. Það virðist allt meira og minna hafa verið vistmenn á Kleppi. Það eru þessar ofurýktu persónur sem gera myndina skrítna en ekki fyndna. Fyrri myndin hneigðist að vísu í þessa átt líka en hún kunni sér hóf. Önnur mistök eru sú að aðskilja Ladda og Eddu Björgvins meirihluta myndarinnar. Þau mynduðu frábært par á sínum tíma en nú er það ekki fyrir hendi.

Það er þó ekki eins og leikararnir reini. Myndin skartar rjóma leikarastéttarinnar á Íslandi og öll reyna þau sitt besta. Edda Björgvins er streit manneskjan í þessu að vanda og gerir það svo sem ágætlega fyrir utan að karakterinn hennar finnst mér ekki fá jafn mikið að gera og í fyrri myndinni. Og eins og ég sagði áðan, Laddi og Gísli Rúnar standa sig ágætlega. Aðrar persónur myndarinnar staldra of stutt við eru eru einum of ýktar af hinu sundurlausa handriti til að leikararnir fái rönd við reist.

Eina persónan sem er trúverðug er persóna afa leikinn vel að vanda af Rúrik Haraldssyni.

Stella í framboði fremur þann verknað sem engar gamanmyndir mega láta standa sig af, hún er ekkert svo fyndin.