The Tuxedo (2002)

The Tuxedo fjallar um leigubílstjórann Jimmy Tong sem þekktur er fyrir að keyra of hratt. Það vekur athygli njósnarans Clarks Devlin og hann fær Tong til að vera einkabílsjóri sinn. Devlin er alltaf mjög fínn í tauinu og töffari af guðs náð en Tong er misheppnaður og einkar óheppinn. Tong lítur því upp til Devlins. Devlin lendir í slysi og Jimmy Tong prófar að máta smókingin hans og þá er voðinn vís því þessi smókingur býr yfir þeim mætti að geta breytt þeim sem klæðist hann í nokkurskonar ofurhetju. Jimmy Tong þvælist inn í heim alþjóðanjósa og þarf að redda málunum. Þessi mynd er hvorki fugl né fiskur. Hún er með eindæmum vitlaus. Handritshöfundur hefur ekki vitað hvort hann ætlaði að gera spennumynd, gamanmynd, ævintýramynd eða ástarmynd, því hann blandar þessu öllu saman með fáránlegri útkomu. Leikararnir eru hverjum öðrum leiðinlegri og þá sérstaklega Jackie Chan. Hvers vegna er maðurinn að leika? Forðist þessa.

Enn á ég erfitt með að trúa hvað Jackie Chan hefur gert af sér hérna. Ekki bara stígur hann eitt gífurlega stórt og vandræðalegt skref niður fyrir feril sinn, heldur er hann að byrða með sér eina hallærislegustu og fíflalegustu hasar-grínmynd ársins. Svona verkefni á bara ekkert við manninn. Hann hefur nú verið í misheppnuðum myndum í tonnatali, en yfirleitt bjargast þær af ásamt frábærum slagsmálasenum. The Tuxedo er einmitt ein svoleiðis mynd, nema bara án frábæru slagsmálasenanna. Hér er allt gert með tæknibrellum og vírum, og eins og rústaði undanförnum myndum Jet Li, þá er það bara ekkert flott þegar það er gert þannig, sérstaklega þegar fagmann eins og Jackie Chan er um að ræða. Jackie er maður sem manni langar engan veginn til að sjá berjast með hjálp brellna. Maður vill sjá hann berjast eins og hann kann í raun og veru, því maður veit vel hversu góður hann er. Myndir Chans eru flestar reyndar þekktar fyrir að vera með bjánalegt þunnt í flestum tilfellum og afar heimskulegt plott, en þessi gengur alveg langt yfir strikið í þeirri deild. Plottið er ekki bara þunnt, heldur fjandi leiðinlegt og dapurt. Það er líka bara svo hryllilega hallærislegt að það er bara drepfyndið að hugsa út í það. Jennifer Love Hewitt gerir svo lítið sem ekkert hérna og lætur brjóstin á sér sjá um hlutverkið fyrir hana (ekki að ég hafi eitthvað á móti því). Fáeinir ágætir brandarar standa að vísu uppúr, þótt það hafi aðallega verið þeir sem voru í endanum meðan kreditarnir rúlluðu. En 2-3 miðlungs brandarar komast engan veginn nálægt því að vinna upp í aðgangseyrinn. Sem betur fer er hann væntanlegur í Shanghai Knights og maður getur bara vonast til að hann standi sig betur þar.3/10

Jackie Chan er einhver skemmtilegasti, ég hika við að segja leikari, segjum frekar skemmtikraftur í heiminum í dag. Myndir hans eru flestar fullar af ótrúlegum áhættuatriðum og bardagaatriðum þar sem Jackie fer á kostum. Maðurinn er algjör apaköttur og það sem hann getur gert, og hvernig hann gerir það vekur sífellt hjá mér undrun, gleði og hlátur. Ég held alveg afskaplega mikið upp á margar myndir sem hann hefur gert, en þetta er því miður ekki ein af hans betri. Í fyrsta lagi notar hann víra. Jackie Chan á aldrei að nota víra, ekki frekar en Jet Li. Þetta eru menn sem geta gert þetta í alvöru, og því finnst mér asnalegt þegar þeir nota víra. Fyrst að Drew Barrymore virkaði eins og hún kynni Kung Fu í Charlies Angels, þá er ennþá mikilvægara að þeir sem kunna þetta í alvöru sýni hvernig þetta á að vera gert. Í öðru lagi gleymdist alveg að leyfa honum að gera einhver svöl áhættuatriði. Maður veit að maður er ekki að horfa á alvöru Jackie Chan mynd þegar maður sér í endann að það sem misheppnaðist voru bara talatriði en engin áhættuatriði, þá var maður ekki að horfa á Jackie Chan mynd eins og þær eiga að vera. Þetta var bara ósköp venjuleg hasargrínmynd, og hefði getað verið með hverjum sem er. Það var ekkert einkennandi við hana á neinn hátt. Það vantaði allan Jackie í myndina. Endaafurðin er algjört miðjumoð, og greinilega enginn metnaður í að gera neitt sérstakt. Engin furða að Jackie Chan hatar allar bandarísku myndirnar sem hann hefur gert. Jackie Chan í vírum. Ég hef aldrei heyrt annað eins.

Ég er ekki mikill Jackie Chan aðdáandi en hafði bara mjög gaman að myndinni kom út í léttu bíóstuði. Lauflétt grín um hvað það er sem þarf til að vera mesti töffarinn og ofurnjósnari, það hlaut að vera einhver svona græja. Ég var ekkert svo spennt að fara á hana fannst trailerinn frekar yfirgenginlegur en kannski var ég í réttu skapi eða þetta náði bara að vera hæfileg blanda af vitleysugríni og hasar til að halda athyglinni og brosinu út myndina.

Jackie Chan bregst ekki, frekar en fyrri daginn, það er alltaf hægt að treysta á að fá góða skemmtun þegar að hann er annarsvegar.

Myndin segir frá því þegar að leigubílstjóra er boðið að vera einkabílstjóri fyrir leyniþjónustumann, sem og hann gerir, hann lendir hinsvegar í því að enda í sporum leyniþjónustumannsins og notar fína smókinginn hans með ófyrirsjáanlegum afleiðingum, smókinginn er nefnilega gæddur ýmsum hæfileikum.

Sniðug og skemmtileg mynd sem gerir stólpagrín af tækjum og tólum njósnaranna.

Mæli með henni fyrir alla sem hafa gaman af Jackie Chan, þó ekki nærri því jafn góð og Rush hour 1 og 2