The Mothman Prophecies (2002)

Mothman Prophecies er ein vel heppnaðasti spennutryliir seinustu ára sem er hrollvekjandi, spennandi og afskaplega dularfull. Sérstaklega þegar maður hugsar að hún er byggð á sönnum atburðum. Mothman Prophecies er traust hrollvekja og ekki fyrir hjartaveika.

Vel unnin mynd um afskaplega margútjaskað efni. Fyrirboðar og andatrú er snar þáttur í engilsaxnesku menningarlífi í mörghundruð ár, meira að segja Shakespear notar þetta. Ég verð að viðurkennna að mér hundleiddist þessi mynd. Undanfarið hefur maður verið að sjá aðhandanmyndir, með svolítið nýjum blæ, en þessi er ótrúlega þunn í roðinu. Einkennilegt má það vera að jafn jafn geðslegur leikari og Richard Gera skuli aldrei leika í mjög djúpum myndum, hann er kanski ekki mjög djúpur sjálfur?

Ég hef séð margar hryllingsmyndir og spennumyndir og aðrar myndir sem gerðar voru til að skelfa fólk, en þessi verð ég að segja er sú besta. Hún hélt hnút í maganum allan tíman, jafnvel þótt ekki mjög mörg atriði hafi verið gerð til að bregða manni. Richard Gere fellur vel inn í hlutverk sitt sem maður sem hefur misst ástvin. Missirinn leiðir hann síðan inn í lítin bæ þar sem undarleg vofa hryllir bæjarbúa. Ég mæli eindregið með þessarri mynd fyrir þá sem hafa gaman af spennu og draugasögum.

Það vinnur allt saman í þessari mynd: handrit, leikstjórn, kvikmyndataka, klipping, tónlist og leikur, til þess að gera hana sem mest creepy og það gengur vel upp, tónlistin er þung og drungaleg, leikararnir gerðir dularfullir og leysa hlutverk sín allir mjög vel, myndin er frumleg og kílir mikið á taugarnar og hún minnir helst á Fallen hvað varðar spennu og drungalegheit.

Myndin er ein allrabesta hrollvekja/spennutrillir sem að ég hef séð í langan tíma og hún fær mann til þess að kveikja ljósið þegar maður fer að sofa.

Ríkharður Gír stendur sig mjög vel í aðalhlutverkinu sem eiginmaðurinn sem missir konuna sína og áttar sig síðar á því að ekki sé allt með felldu.

Þessi mynd er bara algert must og mæli ég eindregið með því að fólk sjái hana í bíó því að það sér enginn eftir því.

Ég bjóst við miklu eftir lýsingar frá öðrum gagnrýnendum hér en hún kom mér samt á óvart og var mun betri en ég bjóst við.

Fjórar stjörnur !?! -kannski fullmikið en samt . . Hvað vill maður fá út úr bíóferðinni ? Vinkona mín kláraði 4 neglur, ég hætti að telja eftir fjórðu gæsarhúðarárásina og ég sofnaði ekki fyrr en fjórum tímum eftir að ég fór upp í rúm !?! Það má ALLTAF finna eitthvað að ÖLLUM myndum ( meira að segja Das Boot !?!), jú einn aðal karakterinn er uppspuni frá rótum, ekki beint vænlegt fyrir sannsögulega mynd en . . eigum við að búast við öðru frá Hollywood ? Þeir eru nú ekki beint þekktir fyrir að fara rétt með staðreyndir í sannsögulegum kvikmyndum. Sérlega er það að vísu pínlegt þegar kemur að myndum um stórátök í sögunni, þar sem BNA-menn eru jafnvel skrifaðir inn í hetjudáðir annarra þjóða ! En hérna er ekkert slíkt til að pirra sig á , Mothman Prophecies er ekki að fegra ímynd BNA heldur að framkalla magnaða spennu með fanta góðum leik, kvikmyndatöku, hljóði og fáséðri fagmennsku í leikstjórn sem nær miklu út úr príðilegu handriti upp úr enn betri bók.


Farðu og sjáðu þessa í bíó . . peningana virði :)

The Mothman Prophecies er með betri hrollvekjum sem ég hef séð undanfarin ár. Hún nær því takmarki sínu með því að falla ekki í tvær gryfjur sem svo margar hrollvekjur falla í. Sú fyrri er að sýna of mikið. The Mothman Prophecies gefur allt í skyn, en sýnir nánast ekki neitt, þannig að ímyndunarafl áhorfandans er virkjað til hins ýtrasta. Við fáum aldrei alveg að sjá Fiðrildamanninn, en hann lifir engu að síður heilbrigðu lífi í hausnum á mér. Sú seinni er að svíkja ekki áhorfandann þegar búið er að byggja upp spennu. Allar unglingahrollvekjur og hryllingsmyndir undanfarinna ára eru sífellt að reyna að byggja upp spennu og magna upp hrylling, en á endanum er áhorfandinn sífellt svikinn á ódýran hátt (það var bara kötturinn, það var bara besta vinkonan inni í fataskáp, það var bara síminn að hringja o.s.frv. ). Ég persónulega þoli ekki þetta bragð, og sem betur fer er þetta aldrei notað í þessari mynd. Þess í stað treystir leikstjóri myndarinnar, Mark Pellington, áhorfandanum til þess að halda athyglinni án þess að sífellt sé verið að bregða honum til einskis, og þegar manni bregður og hryllingurinn sýnir sig, þá er búið að vinna fyrir honum og óhugnaðurinn situr eftir í manni löngu eftir að myndinni er lokið. Aðalleikarar myndarinnar, þau Richard Gere og Laura Linney, standa sig mjög vel, og er gaman að sjá silfurrefinn svona frískan. Tónlist, kvikmyndataka og önnur tæknileg atriði eru virkilega til fyrirmyndar, og ef myndin væri ekki svona eins og 20-25 mínútum of löng, og ef nokkrir plottpunktar væri ekki skildir eftir opnir, þá myndi ég segja að myndin væri á góðri leið með að teljast vera einstök. Þess í stað segi ég að hér sé á ferðinni frábær hrollvekja, sem öllum kvikmyndaáhugamönnum er bent á að sjá í bíó.

Þessi er vel þess virði að sjá. Eiginlega a must see. Ég ætla ekkert að fara í söguþráðinn enda finnst mér of mikið gert af því í umfjöllunum. Þessi mynd jaðrar við að vera fjögurra stjörnu mynd en það vantar bara pínulítið upp á að geta sett hana á stall með The Green Mile, Mulholland Drive og fleiri góðum. Myndin heldur manni spenntum allan tímann, og jafnvel hræddum, því hún er er einhvers staðar á mörkunum á því að vera spennu/vísindatryllir og hrollvekja. Og gerir það vel. Myndatakan er mjög góð, stundum óþægilega close en er það einmitt til þess að vekja þess óþægindatilfinningu sem togar mann í bíó. Endilega sjáið þessa, hún mun koma ykkur á óvart þrátt fyrir lestur umsagnanna. Góð ... mjög góð.

The Mothman Prophecies fjallar um blaðamanninn John Klein (Richard Gere) sem er hamingjusamlega giftur Mary (Debra Messing úr leiðindaþáttunum Will & Grace). Þau eru nýbúin að kaupa sér hús og allt í lukkunnar velstandi. En eina dimma nótt sér Mary eitthvað hryllilegt á bílglugganum hjá sér og keyrir út af. Í ljós kemur að hún er með heilaæxli og deyr nokkru síðar. John er að vonum niðurbrotinn maður eftir þetta. Talsvert seinna er John sendur til Virginíu út af frétt um pólitískt framboð. En John veit ekki betur fyrr en hann er allt í einu kominn til Point Pleasant í Vestur-Virginíu. Það hefði átt að taka hann 9 tíma en í staðinn er hann kominn þangað á einum og hálfum. Og eftir það fara alls konar skrýtnir hlutir að gera vart við sig. Hann er ásakaður um að vera að ofsækja hjón sem hann hefur aldrei séð áður, hann fer að fá undarlegar símhringingar og heyrir raddir upp úr vaskinum. Er John að verða geðveikur eða er eitthvert dularfullt afl þarna úti sem er að reyna að nálgast hann. Ef svo er hvað vill það og er það valdur að slysinu sem konan hans heitin lenti í? Hann byrjar að rannsaka málið með lögreglustjóra bæjarins, Connie Mills (Laura Linney).

Leikstjóri þessarar myndar er Mark Pellington en ég persónulega var stórhrifinn af síðustu mynd hans, Arlington Road. Myndir hans hafa drungalegt, ofsóknarkennt yfirbragð og fjalla báður um venjulega menn sem eru fastir í aðstæðum sem þeir skilja ekki og ráða ekki við. Mér fannst The Mothman Prophecies líka hin fínasta ræma. Helstu veikleikarnir eru að myndin er einum of löng (hefði alveg mátt stytta hana um svona 20 mínútur) og endirinn fannst mér dálítið veikur miðað við það sem hafði gengið á áður. En Pellington tekst að búa til verulega óhugnanlegt andrúmsloft í anda The Twilight Zone og dálítið líkt David Lynch einnig þó að myndin fari ekki út í súrrealisma. Partur af velgengni myndarinnar til að hræða er frábær kvikmyndataka Fred Murphy og sú viturlega ákvörðun sem Pellington tekur að sýna The Mothman ekki einum of mikið. Maður finnur meira návist hans allt um kring en maður sér hann. Það sem maður getur ekki séð er það sem hræðir mann.

Frammistöður leikaranna eru almennt fínar. Richard Gere er að mínu mati afar mistækur leikari. Hann getur verið glimrandi góður og líka alveg hundlélegur. Hann hefur ekki verið jafn góður í háa herrans tíð eins og í þessari mynd og túlkar afar vel örvinglaðan mann sem veit ekki hvort hann er að ganga af göflunum eða eitthvert dularfullt afl er að ofsækja hann. Laura Linney gerir sitt vel sem lögreglustjórinn en rullan býður ekki upp á mikið og er þessari fyrirtaks leikkonu hálf sóað að því er mér finnst. Will Patton er mjög fínn sem maður að nafni Gordon sem hefur einnig séð The Mothman og síðan bregður breska stórleikaranum Alan Bates fyrir í hlutverki sérfræðings um dularfull öfl.

Fyrst og fremst er þetta hreint ágætis spennuhrollur og er hún hreint ansi óþægileg á köflum.

P.s. Það segir að myndin sé byggð á sönnum atburðum sem er sniðugt bragð til þess að nota en mig grunar að það sé svona álíka mikið byggt á sönnum atburðum í þessu eins og í X-Files þætti.

Ég fór inn á The Mothman Prophecies með litlar væntingar - ég hafði ekki einu sinni góða hugmynd um hvað myndin var. Í raun voru aðeins tvær ástæður sem fengu mig til að sjá myndina: Laura Linney (sem er á góðri leið með að verða uppáhaldsleikkonan mín) og Mark Pellington sem gerði hina óvæntu Arlington Road fyrir nokkrum árum. Hvað er þetta með hann Pellington að gera myndir sem hljóma óspennandi en eru síðan hreinræktuð meistaraverk? The Mothman Prophecies, þrátt fyrir alveg skelfilega óspennandi titil, er með bestu hrollvekjum sem ég hef séð. Ég ætla meira að segja að ganga svo langt að segja að ég hafi aldrei á ævinni orðið jafn hræddur og á þessari mynd. Frá fyrstu mínútunum og allt að enda var ég með óstöðvandi gæsahúð og þegar ég kom heim passaði ég mig á því að horfa ekki í spegla og kíkti meira að segja undir rúmið mitt - eitthvað sem ég hef aldrei gert áður! Ég fullyrði það að The Mothman Prophecies sé áhrifamesta hrollvekja sem komið hefur út í langan tíma og nær hún því takmarki með því að spila á ímyndunaraflið. Að segja að hún sé besta hryllingsmynd síðari ára er kannski of mikið af hinu góða (hún er alls ekki gallalaus) en ég hef a.m.k. ekki séð neina mynd sem er jafn ógnvekjandi! Ég segi þetta vegna þess að það virðist vera komið í tísku hjá nýlegum draugamyndum og hrollvekjum að enda á ljúfum nótum; myndir eins og The Sixth Sense og The Others gera of lítið úr mætti sínum þegar persónurnar komast að því að ótti þeirra byggðist á misskilningi og því er auðveldara fyrir þær (og okkur sem áhorfendur) að líða betur þegar sögunni er lokið. Ég tel þessa þróun ekki góða - bestu hrollvekjurnar senda mann heim óttasleginn; hið illa er ennþá til staðar. Þess vegna deyja vondu kallarnir aldrei í hryllingsmyndum - svo að við getum ennþá verið hrædd við þá þegar myndin er búin. Þó svo Mothman leggist aldrei svo lágt að hafa vondan kall í söguþræðinum, þá líkur hún sér af á virkilega óræðum nótum - og svo er hún líka byggð á sönnum atburðum (eins og Pellington endurtekur í lokin til þess að vera viss um að áhorfandinn muni eftir því þegar hann fer að sofa seinna um kvöldið) og allt það sem við getum ímyndað okkur að komi fyrir okkur er virkilega creepy. Ég get ekki mælt nægilega mikið með The Mothman Prophecies.

The Mothman Prophecies er án efa einn frumlegasti, vandaðasti og best heppnaði spennutryllir sem ég hef séð undanfarna mánuði. Ég vissi ekki mikið um hana áður en ég sá hana, en allavega varð ég fyrir skemmtilegri og vægast sagt óvæntri upplifun eftirá. Myndin er glæsileg í útliti og leikurinn er fyrsta flokks. Richard Gere er þar fremstur í flokki og ég hika ekki við að segja að þetta sé líklega besta frammistaðan hjá honum síðan hann lék í Primal Fear. Laura Linney er líka mjög trúverðug í sínu hlutverki, sömuleiðis með þau sem fara með helstu aukahlutverkin. Svo er mikil áhersla lögð á kvikmyndatökuna, klippingarnar og hljóðbrellurnar (sem eru í einu orði sagt magnaðar). Söguþráður myndarinnar er einnig frábærlega dularfullur, og hann nær vel að halda athygli manns frá upphafi til enda, ásamt því að vera ansi ógnvekjandi á köflum.Mark Pellington nær að skapa svipaða stemmningu hér og í fyrri mynd sinni, hinni þrælfínu Arlington Road, þar sem atburðarásin er frekar hæg, og spennan byggist upp hægt og rólega milli persónanna. Stíll leikstjórans er einnig mjög skuggalegur og óhugnanlegur og tónlistin er líka alveg meiriháttar og passar dúndur vel við andrúmsloftið. Að mínu mati er The Mothman Prophecies með þeim óvæntari myndum ársins hingað til, og ég mæli eindregið með henni fyrir alla sem fíla ''öðruvísi'' hrollvekjur.7/10

The Mothman Prophecies er yfirnáttúrulegur spennutryllir sem er sagður vera byggður á sannsögulegum atburðum sem gerðust í Bandaríkjunum á 8. áratugnum. Eftir að hafa séð trailerinn á sínum tíma vaknaði töluverður áhugi hjá mér því myndin virtist vera mjög ''creepy'' og skartar góðum leikurum á borð við Richard Gere og Lauru Linney (sem síðast deildu hvíta tjaldinu í Primal Fear). Ekki varð ég fyrir vonbrigðum þegar ég sá loks myndina. Í stuttu máli er hér um að ræða rafmagnaða upplifun sem minnir helst á góða hrollvekju, nema hvað að myndin hefur virkilega traustan söguþráð sem er ekki minna grípandi fyrir það að vera byggður (að hluta til a.m.k.) á sannsögulegum atburðum. Öflug beiting á hljóði, myndatöku og klippingu gera líka mikið til þess að skapa rétta andrúmsloftið. Niðurstaðan er því þrjár og hálf stjarna.

Mothman Prophecies sá ég án þess að vita nokkuð um hvað myndin var. Ég ætla ekki að fara í söguþráðin af ótta við að skemma fyrir þeim sem ætla sér að sjá myndina. Hinsvegar þá fer þessi mynd í hluti sem margir ættu erfitt með að auglýsa og er í þokkabót byggð á sannsögulegum atburðum. Hún er þrususpennandi frá upphafi til enda, sannfærandi leikur, athyglisverð myndtaka og góð leisktjórn. Ég reyndar hef sjálfur talsverðan áhuga á því ótúskýrða svo það kannski spilar eitthvað inn í stjörnugjöfina en þetta er einhver besta mynd sem ég hef séð í langan tíma.