What Lies Beneath (2000)

Þrusu góður sálfræðispennutryllir í anda Hitchcok. Þeim sem fannst the sixth sense góð verða alveg örugglega hrifnir að þessari.Harrison Ford og Michelle Pfeiffer fara með góðan leik í þessari snillar mynd frá Zemeckis(Cast Away,Forrest Gump,contact og Back to the future 1,2,3).

What Lies Beneath er ein allra besta hryllingsmynd sem ég hef séð í langan tíma. Hún tekur myndir eins og td. Stir of Eccos og The Sixth Sense ( sem var eiginlega ekkert scary ) og gjörsamlega pakkar þeim saman. Margir gangngrýnendur hafa oft sagt að Robert Zemeckis ( leikstjóri myndarinnar ) sé í What Lies Beneath að apa eftir einni bestu mynd Hitchcocks, Psycho. Í rauninni er smá Hitchcocks lygt af þessari mynd en ég segi það að bað atriðið sé ekkert líkt sturtuatriðinu í Psycho. Þessir gagngrýnendur sem segja það eru þá á því að það megi aldrei vera neitt atriði á svipuðum nótum og einhvað frægt atriði úr gamalli mynd. Þetta er bara rugl það sem þessir gagngrýnendur eru að segja, allavegna er ég alveg hættur að taka mark á þeim.

Sko ég sá þessa mynd í bíó og ég, ja ég var í sjokki eftir hana. í fyrsta sinn þá gáði ég undir rúmið mitt áður en ég fór að sofa til að fullvissa mig um að það væri ekkert þarna undir. Þessi mynd er mest brilliant mynd sem ég hef séð hún heldur þér við allan efnið allan tímann. Þetta er hrollvekja en samt ekki svona Scream hrollvekja heldur mjög vönduð og skemmtileg. Michelle Pfeiffer er mjög góð í sínu hlutverki sem eiginkona Harrison sem fer að taka eftir undarlegum hlutum í húsinu. Það má bara ekki segja meira um myndina, þú verður bara að sjá hana með þínum eigin augum...

Aðdáendur hryllingsmynda takið eftir: Biðin er á enda, loksins er komin kvikmynd sem fær hárin vikrilega til að rísa. What Lies Benieth er ein best heppnaða hrollvekja sem hefur rekið á fjörur okkar Íslendinga síðan Sixth Sense tryllti áhorfendur víðsvegar um heim. Kvikmyndin er nokkuð í anda eldri Hitchcock-mynda, s.s. Psycho og Rear Window, sem skemmir ekki fyrir því tilvísanir eru alls staðar, allt frá skemmtilegri speglanotkun til tónlistarinnar. Því miður virðast margir gagnrýnendur ekki hafa áttað sig á því að eitt helsta skemmtanagildi myndarinnar felst í þessum tilvísunum, enda er það megineinkenni hrollvekjunnar sem listforms að hún vísar alltaf í eldri hryllingskvikmyndir. Þau okkar sem vitum betur, höfum gaman af því að sjá Michelle Pfeieffer berjast um í baðkarinu líkt og Janet Leigh í Psycho eða Harrison Ford arka um eins og Norman Bates í vígahug (persónan hans heitir sama nafni, by the way). Við vitum að handritið, gagnstætt skoðun fáfróðra áhorfenda og gagnrýnenda, sækir einmitt styrk sinn í því að stela og stæla eldri myndir, ekki ósvipað og Scream sem lék sér með form dæmigerðra unglingahrollvekja (slasher) hér um árið og sló í gegn. Scream hleypti nýju blóði í hrollvekjuna sem hafði slappast nokkuð niður á undangegnum árum, ef frá eru talin meistaraverk á borð við Bram Stoker´s Dracula og Event Horizon. Þótt What Lies Beneath komi í kjölfar mynda eins og Sixth Sense og Stir of Echos heldur hún fána draugamynda svo sannarlega á lofti og Robert Zemicks ber sýnilega virðingu fyrir viðfangserfninu. Það er hvergi til sparað við góðar tæknibrellur (sem er stillt í hóf ólíkt og t.d. í hinni misheppnuðu tæknibrellumynd The Haunting með Catherine Zeta-Jones), snilldarlega töku og þar að auki eru tvær af skærustu stjörnum Hollywood saman í einum pakka undir styrkri leikstjórn margverðlaunaðs leikstjóra. Það veður að segjast eins og er að Claire er besta hlutverk Pfeiffer síðan hún lék í tveimur gæðamyndum árið 1992: Batman Returns og Age of Innocence. Sem Claire fær Pfeiffer tækifæri til að sýna hvað í henni býr, allt frá því að vera móðursjúkt fórnarlamb í það að vera andsetið tálkvendi. Vonandi er þetta vísbending um að Pfeiffer hafi lagt mömmuhlutverkin á hilluna, sbr. Deep End of the Ocean, One Fine Day og Story of Us, og snúi sér að krassandi hlutverkum á borð við þetta. What Lies Beneath er engu síður hvalsreki fyrir Ford en Pfeiffer, því hann hefur mun mátt muna fífil sinn fegurri. Myndir á borð við Six Days and Seven Nights og Air Force One hafa dregið feril hans nokkuð niður, en í What Lies Beneath hlýtur hann hreinlega uppreisnar æru sem eiginmaðurinn með eitthvað óhreint í pokahorninu. Svo virðist sem Zemicks hafi náð að laða það besta fram úr þessum stjörnum, sem bera myndina uppi með öguðum leik sínum ásamt söguþræði sem gefur sig ekki út fyrir að vera sérstaklega frumlegur en er í hæsta máta skemmtilegur og á köflum mjög dularfullur og villandi. Að minnsta kosti tókst Zemicks að rugla mig í ríminu þótt ég hafi séð veggspjaldið áður en ég horfði á myndina. En framleiðendur hefðu átt að hugsa sig betur um áður en textinn var settur á veggspjaldið, hann gefur of mikla vísbendingu um söguþráð myndarinnar og eyðileggur þ.a.l. nokkuð fyrri hluta hennar. Að lokum: Ef þið eigið eftir að sjá myndina, 1) varist veggspjaldið og 2) ekki fara einsömul í bíó, það gæti orðið vandræðalegt að grípa í einhvern ókunnugan þegar spennan er að gera út af við ykkur.

Ég hef alla tíð verið haldinn Michelle Pfeiffer-óþoli af verstu gerð og fór því fullur fordóma á þessa mynd. Ég hef svo sem ekki skipt um skoðun en þó komst Pfeiffer vel frá sínu, sem og Ford sem hér er aldrei þessu vant ekki í hlutverki hetjunnar. Handritið er snilldar-Hitchcock bræðingur, eins og aðrir gagnrýnendur á kvikmyndir.is hafa komist að, og ég myndi selja ömmu mína til að sjá mynd á borð við þessa í hans höndum. Auk þess þóttist ég greina áhrif frá Kubrick heitnum sem og skírskotun í myndina Stir of Echos, sem eins og þessi kom á óvart. Þó finnst mér ósanngjarnt að bera þær saman. Myndatakan er á köflum rakin snilld en í það heila dulítið vélræn. Þrátt furir hnökra þar og hér er langt síðan ég hef límst eins við tjaldið í bíó og er þá tilgangnum ekki náð? Í tveimur orðum sagt: Fyrirtaks mynd!

Bregðuatriðin eru það besta við þessa mynd. Maður hreinlega fær hjartaáfall í sumum þeirra. Það var mikið öskrað í salnum á meðan á myndinni stóð! Hinsvegar er endirinn frekar fyrirsjáanlegur og handritið ekkert snilldarverk þó það sleppi. En vegna þess hvað maður er gagntekinn og skíthræddur og taugaveiklaður á meðan maður er að horfa, tekur maður takmarkað eftir því hvort handritið sé gott eða vont, eða í rauninni neinu öðru en því að horfa á Michelle Pfeiffer ganga í gegnum hvern lífsháskann á eftir öðrum. Reyndar varð ég ekki vör við neina svefnerfiðleika eftir myndina, hún risti mig ekki sérlega djúpt. Hinsvegar er þessi mynd ekki fyrir fólk sem á yfirleitt erfitt með svefn eða er taugaveiklað á einhvern hátt! Það getur haft skelfilegar afleiðingar í fyrrnefndum bregðuatriðum...

Brilliant "must see" mynd! Hún fær þessar fjórar stjörnur mest fyrir að halda manni spenntum allan tíman og vera alveg meiriháttar hrollvekja. Það er kannski hægt að finna ýmsar gloppur í myndinni en þær eru fljótt unnar upp með öllum plúsunum sem hún fær fyrir leik og alvöru spennu. Það eina sem mætti kannski bæta við er að taka það skýrt fram að myndin sé ekki fyrir viðkvæma... en þið hin, ekki missa af þessari!

Þessi mynd er snilld. Hún er betri en Halloween, Nightmare on Elm Street og Scream 1, 2 og 3 lagðar saman. Ég hef ekki séð jafngóða frammistöðu hjá Harrison Ford né hjá Michelle Pfeiffer í langan tíma. Þessi mynd kom mér mjög á óvart vegna þess að ég hélt að myndin væri allt öðruvísi. Ef þið ætlið að taka einhverja hrollvekjubíómynd, takið þá þessa, ég mæli með henni. 100% SKEMMTUN.

FRÁBÆR, í einu orði sagt. Besta spenumynd sumarsins og besta mynd FORD í nokkurn tíma. Meira að segja PFEIFFER fær þokkalega að njóta sín og hefur hún ekki verið betri síðan BATMAN RETURNS. Myndin er í HITCHCOCK stíl og kemur óvart hvað á eftir annað, minnir stundum á STIR OF ECHOES en er bara mun betri en hún. Ef þú ert viðkvæmur EKKI fara á þessa. Enn ein stórmyndin hjá besta leikara 20 aldarinnar: HARRISON FORD.

Vá vá vá. Ég þori varla að líta í spegil eftir að hafa verið lengi í sturtu að kvöldi til. Ég fór á myndina í bíó með vinkonu minni, því ég þori eki á hryllingsmyndir ein, það gæti verið óþægilegt fyrir sessunaut minn. Vinkona mín sleppti ekki takinu af handleggnum á mér seinni helming myndarinnar og ég var marin á handleggnum eftir myndina (það er ekki djók). Ég hélt ég myndi fá hjartaáfall í magnaðasta bregðuatriði sem ég hef séð í bíó, mér brá svo að ég tók eiginlega ekki eftir afgangnum, en hann var reyndar ekki sérlega merkilegur. Þegar ég vaar komin heim gerði ég dálítið sem ég geri MJÖG sjaldan, ég rannsakaði húsið (undir rúmin, bak við sturtuhengið(brr), bak við gardínurnar, tékkaði á því hvort litlu systkinin önduðu ekki alveg örugglega o.s.frv.) og það sýnir bara hversu scary þetta var. Pfeiffer er þarna í sínu fyrsta góða hlutverki eftir að hún lék Sukie í Nornunum frá Eastwick og Harrison Ford er brilljant leikari eins og hann hefur alltaf verið. Sjáið hana, það er algjört must.

Hvað myndi Alfred Hitchcock gera ef hann væri enn á lífi í dag og gæti notfært sér þá tækni sem er til staðar fyrir kvikmyndagerðarmenn núorðið? Það kæmi mér ekki á óvart þó hann fengi svipaða hugmynd og hér er á ferðinni, en hann myndi sennilega leita eftir betra handriti áður en hann færi af stað. What Lies Beneath er sæmilegasti þriller, svona nokkurs konar Diet Hitchcock. Það er mikið um drungalega lýsingu, hrollvekjandi tónlist (Alan Silvestri stóð sig vel hér) og snilldarlega óhuggulega myndatöku. Og það er mikið um tilvísanir í meistara Hitchcock; leikstjórinn Robert Zemeckis notar baðkarið mikið sem uppsprettu hrollsins. Í einu atriðinu minna aðfarir Michelle Pfeiffer verulega á Janet Leigh í frægasta atriði kvikmyndasögunnar. Í stuttu máli leika Pfeiffer og Harrison Ford (í þokkalegu góðu formi fyrir sextugan mann) hjónin Claire og Norman Spencer. Eftir formála þar sem dóttirin flytur að heiman til að fara í háskóla uppgötvar Claire að ekki er allt með felldu. Fyrst fær hún undarlega hegðun nágrannans á heilann en áður en langt um líður verður hún sannfærð um að það sé draugur í húsinu. Það væri ósanngjarnt að segja meira; best að fólk njóti allra óvæntu atburðanna eftir það. Pfeiffer ferst sitt hlutverk vel úr hendi. Hún skiptir vel á milli móðurinnar, taugaveiklaða fórnarlambsins, og feminísku hetjunnar. Hún fékk a.m.k. konurnar í salnum til að veina af velþóknun. Ford er í óvenjulegu hlutverki og er í rauninni til hliðar í sögunni. Zemeckis heldur ágætlega á spöðunum og heldur manni oft á sætisbrúninni í óþægilegri spennu. Þetta gengur allt vel upp þar til í lokaatriðinu, þar sem manni finnst eins og maður hafi séð þetta allt saman áður. Ef handritshöfundurinn hefði skrifað sér aðra leið út úr flækjunni hefði myndin orðið betri. Samt sem áður er What Lies Beneath fínasta skemmtun, og hún kemur óneitanlega stundum á óvart. Mér var sagt að trailerinn eyðileggði spennuna, en ég verð að vera ósammála því þar sem ég sá ekki alltaf fyrir hvað myndi gerast. Sumarpoppkornsglaðningur út í gegn. Og hvað er að því svona endrum og sinnum?

Það er mjög langt síðan ég hef séð svona frábæra hrollvekju! Ég sá forsýningu á What Lies Beneath, salurinn var troðfullur. Eins og alltaf þá voru einhverjir "fyndnir" hálfvitar að fíflast svolítið og fólk talaði saman ásamt því að slökkva ekki á gsm-símunum sínum. Eftir u.þ.b. hálftíma var algjör þögn í salnum og hélst sú þögn út alla myndina - þ.e. þegar fólk var ekki að öskra hástöfum. Athugið einnig að fólk á öllum aldri var viðstatt sýninguna. Þessi mynd náði tökum á öllum. Robert Zemeckis hefur hér gert ótrúlega flottan og vel gerðan þriller í anda Hitchcock (með tilheyrandi Herrmannískri tónlist eftir Alan Silvestri) sem er sannkölluð rússíbanareið af spennu, dulúð og ótrúlegum uppákomum. Svona á bíó að vera! Nú þegar sumarið er senn á enda verður það bara að segjast að það voru fáar - ef einhverjar - verulega góðar myndir sýndar á þessum þremur mánuðum sem yfirleitt færa okkur a.m.k. 2-3 skemmtilega smelli. Það er kannski of seint fyrir What Lies Beneath að kalla sig sumarmynd hér á landi, en hún var það í Bandaríkjunum og er hún án efa besta sumarmyndin til þessa. (Munið að við eigum samt eftir að sjá Chicken Run og The Cell, sem báðar verða alveg örugglega brilliant!). Myndin segir frá hjónakornunum Claire og Norman Spencer sem virðast eiga fullkomið líf. Eftir að dóttir þeirra fer að heiman byrjar Claire að heyra og sjá ýmislegt óhugnalegt í nýja húsinu sínu og þegar hún reynir að komast að því hvað er að gerast kemst hún að leyndarmálum sem eru svo flókin að það tæki of langan tíma að telja þau upp hér. Michelle Pfeiffer er frábær og Harrison Ford góður í mun minna, en alveg jafn mikilvægu hlutverki. En það er Zemeckis sem er stjarna verksins þar sem hann leikur sér með myndavélina, handritið og óteljandi villandi vísbendingar og hefur greinilega ofsalega gaman af því að leika sitt hlutverk, þ.e. Alfred Hitchcock, þar sem hann treður inn í myndina fullt af tilvísunum í myndir meistarans. Það er ekki hægt að kalla What Lies Beneath neitt snilldarverk (t.d eru 20 mínúturnar fyrir lokaatriðið ofsalega langdregnar) en hún skemmtir svo frábærlega vel á meðan hún er í gangi að það er erfitt að hrífast ekki með. Hún inniheldur líka eitt atriði þar sem mér brá svo mikið að ég hélt ég fengi hjartaáfall; reyndar er hægt að segja að allur lokahluti myndarinnar sé stanslaus spenna út í eitt! Zemeckis er bara svo mikill snillingur þegar kemur að tæknilegu hliðinni að allir gallar handritsins verða ósýnilegir og aðalleikararnir tveir hafa nógu mikla persónutöfra til að halda hverri manneskju við skjáinn í tvo klukkutíma. Ég viðurkenni það fúslega að What Lies Beneath á alls ekki skilið fjórar stjörnur; þrjár eða þrjár og hálf eiga betur við, en ég hef bara ekki upplifað aðra eins adrenalínkeyrlsu síðan ég sá The Matrix! Þið bara verðið að sjá What Lies Beneath!