Chicago (2002)

Ég get því miður ekki verið sammála öllu því fólki sem hefur skrifað hér á þessa síðu og gefið þessari mynd 3-4 stjörnur, ég er alveg viss um að því hefur verið mútað fyrir það. Chicago er einfaldlega ein sú leiðinlegasta mynd sem ég hef á ævi minni séð, hvert söngatriðið tekur við af öðru. Maður bíður í örvæntingu eftir því að einhvert leiðindar söngatriðið endi en um leið og það endar þá tekur bara það næsta við. Það er ekki nóg með að þessi söngatriði séu langdregin heldur eru lögin alveg hrillilega leiðinleg. Ég myndi frekar fleygja peningunum út um gluggan en að eyða honum í þessa mynd.

Þessi mynd er algjört augnakonfekt, hún er mjög skemmtilegt en er svolítið leikhúsleg sem mér finnst alveg fínt. Það eru mörg atriði skemmtileg og vel leikin. ég mæli hiklaust með því að þeir sjái hana sem hafa gaman af góðri tónlist og vel leikinni mynd

Mögnuð kvikmynd sem hittir beint í mark. Skemmtilegur söngleikur sem sannar að gullaldartími söngleikjanna er kominn á ný eftir nokkuð mörg mögur ár. Í fyrra var Moulin Rouge einn af smellum ársins og nú fylgir Chicago í kjölfarið. Tilnefnd til alls 13 óskarsverðlauna 2002; þ.á.m. sem kvikmynd ársins, fyrir leikstjórn, leik í aðalhlutverki (Renée Zellweger) og aukahlutverkum (Queen Latifah, John C. Reilly og Catharine Zeta-Jones). Hér segir af Roxie Hart (Renée Zellweger), óttalega fáfróðri Chicago-mær sem á þann draum heitastan að verða dans- og söngstjarna. Í kjölfar þess að hún skýtur til bana ástmann sinn sem hafði svikið loforð um að tryggja henni frægð og frama, endar hún í fangelsi. Þar er fyrir átrúnaðargoð hennar, Velma Kelly (Catherine Zeta-Jones) en hún var dæmd til lífláts fyrir að drepa manninn sinn og systur sína er hún kom að þeim í rúminu. Til þess að sleppa við dauðadóminn leitar Roxie á náðir Billy Flynn (Richard Gere) sem er einn besti lögmaðurinn í Chicago, eftir ábendingar Mama Morton (Queen Latifah). Eiginmaður Roxie, Amos Hart (John C. Reilly), reynir að safna nægu fé til að ráða Flynn og á meðan plotta þær stöllur um það hvernig þær geta eiginlega sloppið út úr fangelsinu. Framundan er spennandi atburðarás sem enginn ætti að missa af. Það ætti enginn að verða svikin af frábærum söng- og dansatriðum og í heildina er myndin vel úr garði gerð og bráðskemmtileg. Þetta er (ótrúlegt en satt) fyrsta kvikmyndin sem Rob Marshall gerir en hann leikstýrir af miklum krafti og spinnur saman glæsilegt heildarverk úr góðri tónlist, veikburða handrit og frábærum leik. Leikararnir eiga allir stjörnuleik. Renée Zellweger hefur aldrei gert betur og er frábær í hlutverki Roxie og hlaut Golden Globe fyrir leik sinn og á góða möguleika á að hljóta Óskarinn í marsmánuði. Catharine Zeta-Jones er stórfengleg sem skassið Velma og hlaut fyrir leik sinn t.d. BAFTA-verðlaunin, kom mér mjög á óvart hversu góður dansari hún er. John C. Reilly er óborgarnlegur í hlutverki Amos og Queen Latifah blómstrar í hlutverki Mama Morton. Richard Gere hefur aldrei leikið betur á sínum ferli og fer á kostum í hlutverki lögfræðingsins Billy Flynn, kom mjög á óvart að hann skyldi ekki hljóta óskarsverðlaunatilnefningu fyrir magnaðan leik sinn. Semsagt; enginn má missa af þessari mögnuðu mynd, hiklaust ein af bestu kvikmyndum ársins 2002. Sannkölluð eðalmynd sem ætti að koma öllum í gott skap.

Chicago er mynd sem ég hugsa að sé erfitt að vera hrifinn af nema þú sért hrifinn af dans og söngvamyndum yfirhöfuð. Ég er einn af þeim, og verð því að segja að þessi mynd er með þeim betri. Ég veit ekki alveg hvort hún á skilið allar þessar óskarstilnefningar, en vissulega er verið að ræða um afar vel gerða, leikna, dansaða og sungna stórmynd upp á gamla mátann. Myndin er í anda gömlu Busby Berkley söngleikjanna, og skartar þremur frábærum frammistöðum í aðalhlutverkum. Catherine Zeta-Jones fær loksins að sýna hvað í henni býr, og eignar sér hlutverkið. Hún var áður í söngleikjum, og það sést, því hún er öruggust af þeim þremur og í raun hreint út sagt frábær. Renee Zellweger er einnig frábær í sínu hlutverki, því þó hún sé ekki eins góð söngkona, þá gefur hún persónu sinni góða vikt og viðhorf. Sá sem kemur hins vegar mest á óvart er gamli refurinn Richard Gere. Ég hef aldrei verið hrifinn af þeim leikara, en hann er meiriháttar í þessari mynd. Hann er reyndar lélegasti söngvarinn, en bætir það upp með æðislegum ofleik og frábæru stepdans atriði sem er hrein unun að sjá. Ég hreinlega öðlaðist nýja virðingu fyrir manninum eftir þessa frammistöðu. Sá sem stelur hins vegar senunni í þessari mynd í mínum huga, eins og mér finnst hann gera í nánast hverri mynd sem hann er í, er John C. Reilly. Maður fær svo mikla samúð með honum í hlutverki eiginmanns Zellweger, að maður gleymir næstum því að taka eftir hversu frábær söngvari hann er. Hann er hreint út sagt frábær í myndinni. Tæknilega séð er myndin mjög vel gerð. Allir búningar, hönnun, kvikmyndataka og annað slíkt er mjög vel leyst, sem og tónlist myndarinnar sem er frábær. Þó að myndin hafi ekki hrifið mig með sér á sama hátt og Moulin Rouge gerði, þá get ég ekki annað en dáðst að því hversu mikið sjónarspil myndin er, og þó hún skilji lítið eftir sig, þá er hér um að ræða einhverja smekklegustu og best gerðu mynd ársins.

Já, það má svo sannarlega segja að söngleikurinn er kominn aftur svo um munar í kvikmyndirnar. Hann ruddist inn með hinni frábæru Moulin Rouge! og nú siglir Chicago í kjölfarið. Chicago er söngleikur sem lengi hefur verið sýndur í leikhúsi og er að mörgu leyti allt öðruvísi en Moulin Rouge! Chicago kemst hvergi nálægt þeirri mynd í gæðum en ég mæli samt eindregið með henni sem einni af skemmtilegustu myndum ársins.

Sagan er heldur þunnildisleg oft á tíðum en hún fjallar um Roxie Hart (Renée Zellweger), frekar treggáfaða Chicago-mær sem dreymir um að verða dans- og söngstjarna á sviðinu. Eftir að hún skýtur til bana ástmann sinn sem hafði lofað henni frægð og frama en sveik það allt saman er hún send í fangelsið þar sem hún bíður lífláts. Þar hittir hún fyrir átrúnaðargoð sitt, Velmu Kelly (Catherine Zeta-Jones) sem bíður einnig lífláts fyrir að hafa myrt eiginmann sinn og systur sína þegar hún kom að þeim í rúminu. Velma reynist vera hið mesta skass og vill ekkert með Roxie hafa. Fangelsisstjórinn, Mama Morton (Queen Latifah) segir Roxie að ef hún vill sleppa við dauðadóminn verði hún að ná í Billy Flynn (Richard Gere) besta lögfræðing borgarinnar. En hann kostar sitt og ráð Mömmu Morton eru heldur ekki svo sem ókeypis svo nú eru góð ráð dýr. Á meðan hinn uppburðarlitli eiginmaður Roxie, Amos Hart (John C. Reilly) reynir að safna fé leggja Roxie og Velma á ráðinn um það hvernig þær geti báðar sloppið út. En hlutirnir breytast þegar Billy ákveður að taka mál Roxie að sér. Roxie er blásin svo mjög út af fjölmiðlunum að Velma fellur alveg í skuggann af henni. Afbrýðissemi vaknar og allt stefnir í meiriháttar árekstur á millri allra aðila.

13 Óskarstilnefningar??? Þar með besta myndin, besti leikstjóri og BESTA HANDRIT????? Ojæja, maður hefði svo sem getað búist við þessu. Akademían er söm við sig, myndin sem er auðveldast að horfa á, býður ekki upp á nein frumlegheit (nema í útsetningum) og kemur engum í opna skjöldu fær flestar tilnefningar.

Jæja, þá er ég búinn að ausa úr skálum reiði minnar yfir hana. En það er í rauninni alls óviðkomandi myndinni. Þetta er nefnilega prýðismynd, alltaf skemmtileg, dregst aldrei á langinn og sum atriðin, þá sérstaklega söng- og dansatriðin, eru hrein unun á að horfa. Verst er að partarnir eru betri en heildarmyndin.

Allt í lagi, yfir í það sem er gott. Myndin lítur virkilega vel út, þá hún hafi kannski ekki sama stórfenglega litabrjálæði og Moulin Rouge. Söngatriðin eru öll listilega vel gerð og grípa mann flest öll um leið án þess endilega að vera eitthvað sérstaklega eftirminnileg þegar þau eru búin. Allir leikarar standa sig með stakri prýði, þó að rullurnar séu oft æði þunnar. Auk þess er myndin virkilega sexý, sennilega mest sexý mynd það sem af er af árinu.

Og yfir í það sem er slæmt. Eins og ég sagði áðan, þetta er heldur þunnildislegt froðuhandrit (eftir Bill Condon sem gerði hið frábæra handrit að myndinni Gods and Monsters og vann Óskarinn fyrir) og persónurnar fá því oft ekki að mótast til fulls. Sérstaklega á það við um aukapersónurnar. Örugg leikstjórn Rob Marshall bætir þetta að vísu upp að talsverðu leiti.

Leikararnir: Standa sig allir mjög vel. Queen Latifah er frábær söngvari. Og það sem kom mér skemmtilega á óvart: Catherine Zeta-Jones er frábær dansari. Báðar standa þær sig mjög vel, þá sérstaklega Zeta-Jones sem er holdgervingur femme fatale. Hún gerir Velmu Kelly að gjörsamlega samviskulausum, en þó jafnframt bráðskemmtilegum karakter. Auk þess hefur hún talsvert öfluga söngrödd svo hennar atriði eru öll í hæsta gæðaflokki. John C. Reilly, sá frábæri leikari, stendur sig mjög vel þó að hlutverkið sé ekki stórt og á eitt mjög skemmtilegt dansatriði. Renée Zellweger gerir breytingunni frá treggáfaðri, óöruggri ljósku yfir í lævíst og svikult klækjakvendi frábærlega vel skil. Að horfa á hana er eins og að horfa á illa tvíburasystur Marilyn Monroe. Renée Zellweger er einhver besta gamanleikkona sem er að vinna í dag en myndin gefur henni ekki mikinn stuðning. Söngatriðin hennar eru af einhverjum óskiljanlegum ástæðum með þeim veikustu (fyrir utan lokaatriðið, sem er magnað) og, þar sem hún hefur auk þess ekki jafn góða söngrödd eins og Zeta-Jones að ég nefni nú ekki Latifah fellur hún oft dálítið í skuggann af þeim. Fyrir utan þessa smá vankanta stendur hún sig einnig frábærlega.

En bestur allra er Richard Gere. Ég verð að játa það að Gere kom mér gjörsamlega í opna skjöldu. Hann er mistækastur allra leikara en þetta held ég að sé hans besta hlutverk fyrr og síðar. Túlkun hans á þessum gjörspillta lögfræðingi er í einu orði sagt delicious (afsakið slettuna). Auk þess hefur hann bestu söngatriðin þá hann hafi ekki bestu röddina. Atriðið þar sem hann lýsir því hvernig hann blekkir kviðdóminn, Give'em the old razzle-dazzle er hreinasta snilld og maður getur ekki annað en hvatt hann áfram. Af hverju í veröldinni skelltu þeir ekki einni tilnefningu á hann fyrst þeir voru að tilnefna alla á aðra borð??? Það er ofar mínum skilningi.

Smá galli gæti verið að maður hefur ekki samúð með einum einasta karakter í verkinu fyrir utan aumingja sakleysingjann Amos. Allir aðrir eru samviskulausir glæponar eða gjörspilltir peningaplokkarar. Sérstaklega koma þær stöllur Zeta-Jones og Zellweger illa út. Gere og Latifah eru skárri að þessu leitinu af því að alla vega vita þau hvað þau eru og eru ekki stöðugt að blekkja sjálf sig. En það skiptir kannski ekki öllu máli. Þetta á nú ekki að vera mjög djúpt.

Þetta er engan veginn ein af bestu myndum ársins en hún er ein af þeim skemmtilegustu.

Chicago er mjög vönduð og flott kvikmynd, um það er engin spurning. Mikið hefur verið lagt í kvikmyndaútgáfuna af þessu gamaldags söngleik og er myndin vel heppnuð á alla kanta. Richard Gere, Rene Zellweger og Catherine Zeta-Jones ásamt fleiri aukaleikurum syngja og dansa af miklum krafti og er greinilegt að mikil æfing liggur að baki frammistöðum þeirra. Að þurfa að gefa þessari mynd einkunn er dálítið snúið fyrir mig því þó að ég þekki gæðamynd þegar ég sé hana þýðir það ekki að mér finnist hún skemmtileg. Ég er ekki mikið fyrir söngleiki nema þeir séu í rokkaðri kantinum (The Wall kemur til hugar) og það verður því aldrei sagt að Chigaco höfði sérstaklega til mín. Ef litið er til allra Óskarstilnefninganna sem hún hefur fengið mætti halda að hér væri um eina af bestu myndum allra tíma að ræða, en það er langt frá því. Tilnefningar fyrir búninga og hljóð eru skiljanlegar, en ég er frekar undrandi á öllum hinum. Þeir sem hafa gaman af söngleikjum af þessari gerð munu hafa elska Chicago en ég myndi ekki kalla þetta neitt skylduáhorf fyrir aðra.

Eins og þið eflaust vitið er Chicago myndin sem hefur hlotið flestar óskarsverðlaunatilnefningar í ár þ.e.a.s. árið 2003. Og þær eru ekki meira né minna en 13 tilefningar. Að mínu mati á hún þessar tilnefningar skilið því hún er vægast sagt frábær!

Myndin er byggð á samnefndum söngleik sem hefur gert það gott á Broadway hér um árin. Þann söngleik hef ég því miður ekki séð en get ég ekki annað ímyndað mér að hann sé mjög góður. Ég sé alla vega að söguþráður söngleiksins er mjög góður.

Rob Marshall leikstjóri myndarinn hafði sem sagt mjög góðan efnivið til að búa til frábæra mynd. Það er ekki spurning að hér er hæfileikamaður á ferð því að hann nær að gera frumraun sína þrælgóða. Leikaravalið er mjög gott og er ekki annað hægt annað en að sjá þessar stórstjörnur dansa og syngja.

Húsmóðurin Roxie Hart (Renée Zellweger) hefur stóra drauma um að verða stórstjarna á söngsviðinu. Hún er tilbúinn til að gera ALLT fyrir frægðina. Viðhaldið hennar hefur lofað henni um að koma henni á framfæri hjá umboðsmönnum sem gætu komið henni langt í stjörnuheiminum. Þegar viðhaldið segir Roxie að hann hafi verið að ljúga að henni til að getað sængað hjá henni skýtur hún hann.

Þegar hún lendir í fangelsi hittir hún enga aðra en “idol” sitt Velma Kelly (Catherine Zeta Jones) sem var þar inni fyrir að drepa systur og mann sinn þegar hún kom þeim á óvart þegar þau voru í ákveðnni “dans” stellingu. Þær eru náttúrulega ekki í góðum málum ef þeir verða dæmdar og leita báðar til lögfræðingsins sem aldrei hefur tapað máli Billy Flynn (Richard Gere).

Renée Zellweger (Jerry Maguire, Bridget Jones's Diary) sem leikur “saklausu” stúlkuna sem vill gera allt til þess að gera fræg. Hún leikur hana frábærlega og syngur mjög vel.

Catherine Zeta- Jones smellpassar í hlutverk fallegu, hættulegu og snobbuðu Velma Kelly og syngur best af þeim þremur í aðalhlutverkum.

Richard Gere sýnist mér líka kominn aftur á réttu brautina eftir að hafa leikið í ruglmyndum eins og Dr. T and the Woman. Hann nær siðblindaða lögfræðingnum (týpiska lögfræðingnum;) frábærlega og sannast líka að hann kunna að steppa og ágætlega að syngja.

Í öðrum hlutverkum eru Queen Latifah, John C. Reilly, Taye Diggs og Lucy Liu.

Queen Latifah er frábær í hlutverki fangelsistjórans sem vill láta kalla sig “Momma”. John C. Reilly er að mínu mati með bestu frammistöðuna af leikurunum í myndinni en hann leikur trygga og hálftrega eiginmann Roxie.

Ég kemst ekki hjá því að líkja þessari við áhrifavald sinn Moulin Rouge. Mér finnst þessi mikið skemmtilegri og betri. Tónlistin sem er náttúrulega meginatriðið í þessum myndin er að mínu mati miklu skemmtilegri í Chicago og einnig finnst mér “plottið” miklu skemmtilegri en í Moulin Rouge.

Ég mæli eindregið með Chicago og er hún algjört SKYLDU áhorf fyrir alla kvikmyndaráhugamenn.

Ég hvet alla til að skella sér á þess í bíó því ég held að hún er svona ekta “bíómynd”. Sem sagt allir í bíó 24. febrúar (þ.e.a.s. þegar bíóverkfallið er búið).

Chicago er mynd sem maður verður að sjá! þ.e ef þér þykir gaman að rífast við fólk sem segir að hún sé góð. Hún virtist vera um 600 mín. sem hefði verið hægt að stytta niður í 20 mín ef maður hefði getað hraðspólað filmuna. Skemmtanagildi myndarinnar er nákvæmlega ekki neitt. Útlitið er flott enda þarftu að vera frekar slæmur tökumaður/leikstjóri til að ná að klúðra því á svona budgeti. Frekar tæki ég leið númer 5 frá mjódd niðrí vesturbæ 10 sinnum heldur en að sjá hana aftur. ps. ef þú hefur ekki gaman af því að rífast við fólk þá skaltu ekki einu sinni taka hana á video.

Chicago er ein af þeim myndum sem sýnir hvernig hægt er að gera kvikmynd í líkingu við líflega leikhúsupplifun. Ég skal samt játa að ég var ekkert of spenntur fyrir myndinni fyrirfram og ástæðan fyrir því að ég sá hana var sú að ég er mikill aðdáandi Moulin Rouge og óhætt er að fullyrða að ég bjóst við einhverju svipuðu hér. Afraksturinn var ekki þannig, en það þarf alls ekki að vera slæmt, því satt að segja var Chicago ennþá betri mynd en ég átti von á. Útlitið og tæknivinnslan jafnast kannski ekki á við Moulin Rouge og lögin ekki eins fjölbreytt en skemmtanagildið er ekkert verra þrátt fyrir það. Myndin er alveg stútfull af skemmtilegum lögum (Cell Block Tango stóð mest upp úr að mínu mati), vel skipulögðum dansatriðum (aftur - Cell Block Tango) og frábærum uppákomum, og hún flæðir alveg yndislega í gegn án þess að detta nokkurn tímann út í óþörf leiðindi eða óbærilega dramatík (eitthvað sem söngleikir gera oft - hvað er málið með það??). Unnið er bráðvel úr afar einfaldri sögu og ásamt stórfenglegri leikstjórn og prýðisgóðum leik hittir myndin beint í mark. Catherine Zeta-Jones og Renée Zellweger leysa hlutverk sín vel af hendi og sýna að þær hafa prýðisgóða söngrödd eftir allt saman. Þær fóru báðar að fara dálítið í mínar fínustu þegar lengra leið á myndina, aðallega vegna þess að persónur þeirra eru fullgóðar með sig, en ég býst við að það hafi verið ætlunin. Mest sannfærandi fannst mér þeir John C. Reilly og Richard Gere, og það var alveg sérstaklega gaman að fá að sjá þá syngja í myndinni. Og bara það að sjá Gere steppdansa og taka nokkur lög alveg einn og sér er næg ástæða til að fara og sjá myndina. Queen Latifah hefur sömuleiðis afar öfluga nærveru þrátt fyrir að gera ósköp lítið. Ég hvet þó sem flesta til að kíkja á Chicago, þ.e.a.s. ef þið vitið hvað þið eruð að fara að sjá. Ef þið eruð með óþol gagnvart söngleikjum þá efast ég um að þessi mynd breyti því eitthvað. Gott að vita það fyrirfram...8/10

Chicago er það sem maður kallar almennileg kvikmynd. Gamaldags stjörnufans með frábærri tónlist, seiðandi sviðsmyndum, draumkenndum atriðum og fyrsta flokks leik. Maður hefur eiginlega ekki séð svona síðan í... Moulin Rouge. Já, sú mynd hefur aldeilis opnað flóðgáttirnar hvað varðar kvikmyndaða söngleiki. Chicago er einn best þekkti söngleikur síðari ára og hefur gengið á Broadway áratugum saman, enda var Bob Fosse snillingur á sínu sviði. Frá fyrstu senu myndarinnar, þar sem Velma Kelly (Catherine Zeta-Jones) syngur All That Jazz á meðan Roxie Hart (Renée Zellweger) horfir á með stjörnurnar í augunum, er maður gjörsamlega forfallinn sem áhorfandi. Sagan er líka glettilega meinfýsin: Tvær söngkonur eru báðar handteknar fyrir morð og sendar í fangelsi en keppast svo um hylli almennings fyrir tilstilli hins útsmogna Billy Flynn (Richard Gere), besta lögfræðings Chicago-borgar. Það er óneitanlega gaman að horfa á svona vel gerðar bíómyndir, þar sem öll smáatriði eru úthugsuð. Leikstjórinn Rob Marshall á lof skilið fyrir frammistöðu sína, og leikaravalið er sömuleiðis fyrsta flokks. Zeta-Jones kemur mikið á óvart hér; manneskjan getur aldeilis sungið og dansað. Gere er líka flottur, þó söngurinn sé kannski ekki fullkominn. Einna helst er það Zellweger sem passar verst, en hún gerir sitt besta samt sem áður. Ég hafði nú eiginlega mest gaman að þeim Queen Latifah og John C. Reilly, sem bæði fá eitt frábært söngatriði og standa sig frábærlega. Minni hlutverk eru líka vel skipuð, þ.á m. Christine Baranski, Lucy Liu og Taye Diggs. Chicago er gamaldags bíómynd á margan hátt. Mikið er lagt upp úr útliti og yfirbragði, þó innihaldið sé síður en svo vanrækt. Myndin er vel komin að Golden Globe-tilnefningunum sem hún hlaut, og Óskarstilnefningar hljóta eiginlega að fylgja í kjölfarið. Yfirmenn Miramax hafa sagt að ef Chicago gengur vel muni þeir óhikað framleiða fleiri söngleikjamyndir. Næst á dagskrá hjá þeim: Rent. Ég hvet fólk til að sjá Chicago, það ætti engum að leiðast yfir henni þessari.