Hafþór Atli Hallmundsson

Mögnuð mynd til áhorfs þar sem saga Peter Parkers og Kóngulóarmannsins er rakinn nokkuð ítarlega og næstum nákvæmlega eins og upprunalega sagan er höfð í teiknimyndablöðum. Þeir sem að nenna ekki að lesa hasarblöðin hafa haft kost á því að horfa á teiknimyndir á stöð 2 (sem eru reyndar ekki sýndar núna) en þar er saga Spiderman rakin all nákvæmlega og skemmtilegir þættir þar á ferð. Það er þessari mynd semsagt til lukku hversu vel hún fylgir nákvæmlega hugmyndum Stan Lee um sköpun og þróun Spiderman. Sam Raimi er að leikstýra þessari mjög vel og virðist vita fyllilega hvað hann vill frá fram hjá leikurum og öðrum samstarfsmönnum sínum sem að myndinni koma. Það var víst voða mikið mál að fá Tobey Maguire til að safna á sig öllum þessum massa sem Kóngurlóarmannin príðir eftir bitið góða. Maguire er víst grænmetisæta en flestallir próteinkúrarnir eru búnir til úr dýraafurðum, en þar sýndi maðurinn einstakann vilja á verkefninu og púlaði og svitnaði sem aldrei áður (með því að neita bara grænmetis) og varð útkoman hreint út sagt mögnuð og vel heppnuð. Einnig er líka hægt að hæla góðu vali á Maguire í hlutverk Peters Parkers þar sem hans rólega fas og glaðlyndi passar vel saman við''nerðings''-legan karakter Parkers. Þessi rólega framkoma Maguire kom fram þar sem hann lék í Cider House Rules, og hefur það hlutverk vafalaust hjálpað honum að komast á lista sem hugsanlegur Peter Parker. Kirsten Dunst passar líka einstaklega vel í hlutver MJ og er það sérstaklega vegna rauða hársins (sem getur vel ein hafa verið litað) og kynþokkafulls útlits sem á víst að einkenna MJ. Samt nær hún ekki að toppa í þessari magnaðan leik sem hún sýndi ung í Interview with the Wampire. Besta leik á vonda kallinum í nokkurri kvikmynd sér maður hjá snillingnum Williem Dafoe þar sem maður sér hann leika tvíklofinn persónuleika sem að tekur tæknina sér í nyt og gerir almennilegan usla út um allan bæ, svona eins og alvöru illmenni eiga að gera, ekki eiða tímanum í spjall og vitleysu. Reyndar hefur mér aldrei fundist þessi Goblin-náungi vera neitt sérstaklega skemmtilegur en framkoma Dafoe sem hann er það góð þannig að það sleppur. En besta leik á án efa frænka Peters Parkers sem er víst leikin af Rosemary Harris. Einnig er gamana fyrir glögga menn að sjá Stan Lee bregða aðeins fyrir í einni senu þar sem hann verður næstum því undir grjóthnullungi. Allar tæknibrellur eru til fyrirmyndar og ef einhverjir eru að eyða tíma sínum í að góna á galla á því sviði þá eru þeir sömu að missa að sjálfri myndinni. Einnig eru búningar vel gerðir og á ég þá sérstaklega við búniga tveggja höfuðandstæðinga myndarinnar. Sam Reimi er nokkuð marktækur leikstjóri sem er vel eftirtektarverður og hefur gert flestallar myndir sínar nokkuð vel. En þessi er ein sú besta sem frá honum hefur komið og tekst honum að skjóta fram einlægri framsögn leikara á skemmtilegum karakterum, sem styðja sig við gott handrit og sögu sem er trú uppruna sínum. Semsagt þá er þetta mynd sem er vel áhorfandi og mæli ég eindregið með henni handa þeim sem hafa gaman af Comicbook-myndum, eða/og þá vel gerðum myndum yfir höfuð.

Einhver skemmtilegasta mynd snillingsins Jim Carreys þar sem að hann er ekki að leika dramatískt hlutverk heldur grínkarakter sem er út úr kortinu. Baileygates er þjóðvegalögga sem að hefur alla tíð leift fólki að valsa yfir sig og er hann góð sál sem að byrgir allt inni. Þangað til dag einn þegar hann klikkast og eignast annan persónuleika sem er alger andstæða Baileygates. Þetta finnst mér langbesti kafli myndarinnar, þegar inngangurinn er og persónusköpun og kynning á sér stað, en svo fer hún að dala og missir aðeins flugið. En samt má allstaðar hlæja vel að myndinni og hafa gaman af. Nefni ég þar á meðal mótel atriðið þar sem að verri helmingur Charlies gabbar Irene (Zellweger) til að sofa hjá sér.

Það var bara einn karakter sem að ég gjörsamlega ÞOLDI ekki í myndinni, en það var svarti dvergurinn sem að stal konunni af Charlie í byrjun myndarinnar. Það var bara eitthvað við hann sem að fór svona líka svakalega á taugarnar á mér. Atburðirnir sem eiga sér stað í þessari mynd eru skemmtilegir og finnur maður á stundum til með Charlie Baileygates þar sem hann er að lenda í hverri leiðindar uppákomunni á fætur annari. Þessi er að mínu mati langtum betri heldur en There is something about Mary sem mér finnst ömurleg og ofmetin vitleysa með leiðindardelanum Ben Stiller.

Þarna fer snillingurinn Jim Carrey að kostum sem jólaspillirin græni. Skemmtilegir búningar og flott gerfi hjálpa til með að gera þessa mynd alveg undarlega skemmtilega.

Handritið er einfalt og sterkt, enda er ekki farið ýkja langt frá upprunalegri sögu Dr. Seuss þó að það komi fram einstaka onlinerar sem alltaf er verið að skjóta inn í svona myndir til að gera þær, ja, ég veit ekki... til að gera þær auðskiljanlegri fyrir nútíma almúgan kannski. Það er alveg augljóst að Carrey er gefið eitthvað eftir svo að hann geti spunnið aðeins og er það til að gera myndina aðeins meira skemmtilegri, húmorískari og lifandi. Þetta tekst Ron Howard bara ágætlega en hefði alls ekki mátt láta þetta fara skrefinu lengra, þá væri myndin handónýt. Ég er samt ekki að segja að hún sé gallalaus, en mér finnst samt erfitt að koma auga á þá.

Einn af þeim er til dæmis sá að maður sér stundum alveg ekta Jim Carrey í gegnum gerfið þar sem hann er að ofleika (þetta er nú aðallega barnamynd þannig að það er í lagi) á stundum og þá hættir manni að finnast gaman. En það varir ekki lengi því að það er það mikið um að vera þannig að maður er fljótur að gleyma smáu mistökum Carreys. Það var sniðugt (reyndar nauðsynlegt) að hafa sögumann á bakvið allar gjörðir Grinch því að þar skín frásögn DR. Seuss betur í gegn og það er einnig farið beint með textan og rullur úr bókinni. Eins og sagt var þá eru búningar og gerfin ágætlega vel unnin og umhverfið nokkuð gott þó að ekki væri verið að hafa of mikið fyrir því að hafa það of ekta að sjá. Þannig að þetta er að mínu mati alveg ágætis jólaafþreying og ekki síst fyrir aðdáendur Jim Carrey.

Barasti hin fínasta mynd þar sem að hin gömlu gildi eru í hávegum höfð og sagan er þétt og skemmtileg. Sean Connery er að sýna fína takta sem rödd drekans og koma fínar tölvuteikningar þar vel ofaná. Dennis Quaid er ágætur og er ansi afslappaður en þó hálf grófur og óheflaður sem riddari gamalla tíma. Fínasta afþreying sem fangar menn vel og lætur hugan reika.

Jack Nicholson klikkar aldrei, og Þá náttúrulega ekki í þessari heldur. Það er óþarfi að tala um gang myndarinnar þannig að ég vind mér beint í frammistöðu allra sem að myndinni komu. Eins og áður segir þá klikkar kallinn aldrei og hægt að skemmta sér yfir öllum hans myndum, en það er aðallega vegna þess hversu góður hann er að bregða sér í ''allra kvikinda líki''. Hann er eins og kamelljón og aðlagast aðstæðum sem að henta hverju hlutverki nánast fullkomlega. Það á vel við þessa mynd þar sem hann er að leika ansi sérlundaðann mann sem ekkert er heilagt og finnst honum að veröldin ætti að snúast um sig, þótt að Það sé ains fjarstæðukennt og hugsast getur. Maður gjörsamlega gleymir að maður sé að horfa á kvikmynd og fer að finna til með kallinum og skemmtir sér vel yfir öllum hans uppátækjum. Helen Hunt er líka mjög góð sem útivinnandi mamma sem á veikan strák, og það versta sem hún gerir í vinnuni er að umgangast Jack. En manngæskan skín frá Hunt og kemur það einnig vel út þegar hún þarf að skamma kallinn fyrir tillitsleysi. Greg Kinnear leikur homman af mikilli sannfæringu og virðist það fara honum vel að vera svona kveif sem að þarf svo að umgangast rudda eins og Nicholson er. Cuba Gooding jr er að smellpassa í sitt litla hlutverk (enda held ég að hann sé laumuhommi) og fer maður að hata hann meira efir að hafa séð þessa mynd. Það eru skemmtilegar fléttur í myndinni sem að gera hana áhugaverða og skemmtilega með eindæmum þannig að það er hiklaust hægt að mæla með henni ef að fólk er fyrir svolítið af dramatík í bland við slatta af húmor ásamt fantagóðum leik sem er byggður ofaná áhugavert handrit.

Kevin Spacey er góður og skemmtilegur leikari sem að aldrei klikkar og kemur flottur út í þessari mynd sem geimvera frá plánetuni K-Pax. Leggst inn á hæli og fer í meðferð hjá Jeff Bridges sem að leikur sálara. Þar kemur hann öllum á óvart með skringilegheitum og furðuhressum anda sem að virðist bara vera hægt að ná fram hjá Spacey í svona gæða ræmu. Maðurinn er hreint ótrúlegur og gerir vel það sem honum er sagt að gera og gott betur en það. Eins og til dæmis að bíta í banana með hýðinu og öllu og tyggja hann nokkrum sinnum og njóta þess í botn. Ekki er handritið nein snilld, en þar kemur á móti magnaður leikur og ansi sterk leikstjórn sem að gerir þetta að fallegri og skemmtilegri mynd. Þar að auki er minnst á Ísland í myndinni; þegar að Spacey hverfur sporlaust í nokkra daga og kemur svo aftur, þá segist hann hafa skroppið til Íslands til að slappa af. Mæli eindregið með þessari og hika ekki við það.

Algjör eftirbátur fyrri myndarinnar hvað varðar spennu og einfaldleika í söguþræði. Virkar samt mun nútímalegri og hátæknivæddari en þó svo sé þurftu menn að stæla hina og nefni ég þar á meðal ofnot á grímum og atriðið þar sem að Anderton brýst inn til að stela veirunni. Þó að það sé ekki bannað að ræna úr mynd og setja það í framhaldsmynd, þá er það ekki falleg iðn, nema þó að það tengi þær saman á söguþræðinum. Þessi er ekki illa gerð og alls ekki leiðinlegt að horfa á hana en þá þarf maður að hafa sig allan við.

Þetta er algjörlega stefnulaus þvæla og innihaldslaust bull sem að ber alls enga virðingu fyrir virðuleika vampíra eins magnaður og hann nú er. Framleiðendur og leikstjóri eru greynilega að halda að flottar umbúðir nái að fela það sem er að varðandi þessa rugl mynd. Ekki er ég nú að tala um leikinn eða leikstjórn í sjálfu sér, þó að bæði hafi verið hörmung, heldur er ég að meina að handritið var svo slappt að maður náði aldrei að verða heillaður og hugfanginn. Það koma ekki fram neinar sniðugar útfærslur eða framfarir eins og maður fær að sjá í Blade(þá er ég að meina fyrstu myndina) og það skemmir myndina alveg. Samt þraukaði ég og beið í ofvæni eftir því að eitthvað spennandi mundi gerast sem að mundi gera mann hugfanginn. Mér er sama þó að myndin hafi fjallað um það sem hún fjallaði um; vampírur að berjast við varúlfa. En mér er ekki sama þó að lélegt handrit sé afbakað með lélegri leikstjórn þar sem að ekkert í myndinni gengur upp. Sá eini sem stóð sig vel var Bill Nighy sem afgamall vampíruleiðtogi og hann var í flottu gerfi, en það er það eina. Ég afsaka bara að ég nái ekki að koma því betur frá mér hvað mér finnst um myndina. Mér fannst hún einfaldlega léleg og leiðinleg.

Þessi finnst mér vel gerð. Þá á ég við tæknibrellur og leikstjórn,- sérstaklega leikstjórn. Stephen Sommers sýndi með Mummy og sannaði með Mummy Returns að hann er bara fantagóður að stýra myndum inn á eitthvað form sem er að virka en erfitt að koma orðum að því. Hann leggur greynilega mikinn metnað í að fá bestu fáanlegu fagmennina til að hjálpa sér og er útkoman merkjanlega góð. Þessi er slök að því leiti að hún er ekki byggð á neinum atburðum heldur koma goðsagnir eingöngu til sögu og eru flestar þeirra illa leiknar. Hugh Jackmann er svosem ágætur og skilar sínu nokkuð vel og nær að halda sínu striki út all myndina. Besta túlkunin fannst mér þó hjá Richard Roxburgh sem Dracula. Sjaldan hef ég séð eins látlausa og rétta túlkun á honum. Allir aðrir leikarar eru rétt svo að hanga með hausin upp úr vatninu, til að fá sína launaávísun. En eins og með Mummy myndirnar þá er allur frágangur mjög góður og ekki hægt að kvarta yfir neinu þar(fór reyndar ekki á hana í bio), mér fannst meira að segja að varúlfurinn sem að Van Helsing varð að ansi líkur honum(hvernig sem ég fer nú að því). Sagan baftur á móti er að brjóta allt of mörg ''lög'' innan kvikmyndabransans og reynir Sommers að fella alla karakterana saman með skrítnum ástæðum Dracula um að ætla sér að koma lífi í afkæmi sín með tækjum Dr. Frankensteins. En þar sem að þetta er mú bara saklaus skemmtun, þá sleppur hún með að verða rökkuð niður af mér. Allavega eitthvað.

Ekki skil ég hvað fólk er að lofsama leikarana í þessari mynd, þar sem að hún er of leiðinleg og löng til að ég náði að horfa á hana af heilum hug, og get þar af leiðandi ekki séð hvað var svona gott við leikarana. Daniel Day Lewis er einn ofmetnaðasti leikari sinnar kynslóðar og er engin mynd með honum sem að ég get klárað að horfa á. Hann er bara svo leiðinlegur. Sagan á bakvið þessa sögu er ekki heillandi eins og hún hefði átt að vera til að ná að fanga fólk, en aftur á móti er ansi lítið um amerískan þjóðrembing eða sjálflof sem er nýtt í mynd sem fjallar um sögu Norður-Ameríku. Umhverfið og búningarnir er svo sem vel gert en það er bara ekki nóg því það var á stundun eins og að leikararnir væru að bíða eftir sínum Q-um, það er þegar þeir eru í ramma og eiga að fara með sína rullu. (allt of mikið hik) Samhengislausar persónur og framkoma þeirra í myndinn er leiðinleg og ég náði bara ekki að verða heillaður. Ekki fannst mér ógeðslegt þegar menn stungu hvern annan í skrokkinn með sveðjum og álíka tólum, enda Þarf ansi mikið til hjá mér. Það sem ég er að reyna að segja er að það lýtur einna helst út fyrir að tólf ára krakki hafi samið handritið að þessu leiðindabulli sem að ekkert er verið í.

Ágætis mynd þar sem Tom Cruise er að slíta barnsskónum í kvikmyndaleik og stendur sig ansi vel að vanda. Þetta er náttúrulega bara ''venjuleg'' orustumynd þar sem að farið er aðeins meira í léttu nóturnar og flugmönnunum eru gerð meiri skil. Dramatíkin er ekki of mikil en það er stutt í hana á köflum og bregða menn þá á það ráð að hoppa upp í vélarnar og metast hver framan við annan í vel gerðum flugatriðum. Söguþráðurinn er ekki flókinn, þar sem að myndin gerist í flugskóla þar sem að þeir bestu eru sigtaðir frá, og er það bara hið besta mál. Menn eru ekki að flækja söguna um of með einhverju striðsívafi, en það eina sem þeir gera er að skjóta þeir nokkrum MIG-þotum fram á sjónarsviðið og dúndra þær í tætlur, annað er það ekki hvað viðkemur bardögum í myndinni.(sem er nokkuð gott) Restin af tíma flugnemana er að læra herkænsku og að forðast að koma sér í vandræði. Anthony Edwards er ágætur og vont að sjá á eftir hans karakter á meðan persóna Val Kilmer er ekki alveg að meika það. Kelly McGillis er allt í lagi þó að hún sé ekki að gera nein kraftaverk. Vel frekar að horfa á Cocktail fram yfir þessa (þar sem að ég hélt á sínum tíma að hún væri sjálfstætt framhald af þessari, haha.)

Geggjuð mynd og frábær í alla staði eins og hún leggur sig. Þetta er barasta þrælfyndin mynd og ekkert múður með það!!!Þeir félagar Jim Carrey og Jeff Daniels eru hér að brillera svo aldeilis um munar og flæðir bullið og vitleysan úr hverri rifu þeirra Farrelly manna. Þessa þarf maður bara að spara til að missa sig ekki yfir henni, horfa á hana aftur og aftur, og fá svo leið á henni. (þó að það gerist aldrei) Þetta er klassa dæmi um menn sem að eru það vitlausir að geta ekki fattað einföldustu hluti sem að eru ekki að vefjast fyrir venjulegu fólki; Þar nefni ég til að mynda að selja blindum dreng dauðan samanlímdan fugl, Keyra um á hundabíl og skifta honum svo út fyrir skellinöðru, reyna við ríka uppagellu sem að er í fríi á Aspen og er búin að borga lausnargjaldi til mannræningja, hvað þá að troða piparkornum í hamborgara hjá morðglöðum missindismanni sem ætlar að drepan mann-OG GEFA HONUM SVO ROTTUEYTUR Í STAÐ HJARTALYFJA. Þetta eru bara fáein dæmi um hvað það er sem að gerist í þessari fyndnustu ræmu kvikmyndasögunnar í langann tíma. Það er ekki hægt að toppa þessa, og ef menn ætla að gera það þá er eins gott að vera alls ekki feiminn og láta ALLT flakka.

Óvenjuleg mynd hvað varðar söguþráðinn (hann var svo ferskur á sínum tíma) og tímamótaverk þar sem að hún bæði skaut fram þróaðri tölvutæknibrellum og engum öðrum en snillingnum Jim Carrey, ásamt Cameron Diaz, á snjörnuhimininn. Mér fannst þessi alveg mögnuð á sínum tíma en sá hana um daginn, og sá Þá hvað ég er að verða gamall. Þó að menn hafi komið með þessar líka flottu brellur af Grímufígúrunni þá er ekki nóg af þeim og sýnir það bara að menn réðu greynilega ekki við allt það sem snillingarnir þessum bransa búa við í dag. Ég á einfaldlega við að hún þykir ekki merkileg í dag innan um allar tölvuteyknimyndirnar sem að fram hafa komið á eftir þessari. Einnig missir handritið soldið af sínum virðuleika þar sem að menn halda að brellurnar bjargi öllu. En það má vel hlæja af henni og er það Carrey sem að sér til þess að manni leiðist aldrei þegar hann verður grænn í framan. Hef heyrt að menn þarna fyrir vestan ætli að fara að gera framhaldsmynd og á sú víst að heita ''Son of Mask'' eða eitthvað svoleiðis. Vonandi verður hún jafn mögnuð og þessi.

Rat Race er réttnefni á þessa mynd, ekki vegna þess að hún er léleg, heldur útaf megin atburðarrás hennar. Það er bara einn leikari sem að á hér topp leik miðað við svona mynd. Það er að sjálfsögðu John Cleese. En það er reyndar oflof því að enginn hinna leikaranna er góður leikari yfir höfuð og þurfa eingöngu að styðja sig á bakvið fíflalæti og asnalegar uppákomur, líka Cleese. Ég á einfaldlega við að þessi mynd gengur útá fíflalæti og eins klaufalegar og vandræðalegar uppákomur og að handritshöfundum hefur mögulega dottið í hug. Virðist þessi hrærigrautur ganga upp og er myndin af þeim sökum alveg þrælfyndin og hvergi er slakað á hláturtauginni. Mér fannst reyndar endirinn alveg útúr kú, og hefði mátt vera öðru vísi, en hefði það valdið einhverju fólki (höfundum) höfuðverk og heilablæðingum. Ágætis dæmi umm hvernig topp mynd getur einfaldlega verið topp mynd og haldið sínu skemmtanagildi án þess að vera pökkuð af ofbeldi og yfirfull af dramatík.

Það ætti bara að banna Cuba Gooding Jr að leika í kvikmyndum. Hann er einfaldlega svo mikið að leika þannig karaktera sem maður reynir að forðast í raunveruleikanum; ovirka og hávaðasama leiðindaseggi. Það getur verið að hans karakter sé svona skrifaður, en þá er þetta ekki heppilegur ''leikari'' í það hlutverk. Tom Cruise er ekki að geran neina merkilega hluti heldur, en Það er bara slöppu handriti að kenna. Reyndar fattaði ég ekki alveg hvað myndin fjallaði um, sérstaklega þar sem að hún er svo róleg og hálfsvæfandi.

Þarna höfum við blöndu af hinum ýmsu hráefnum sem að öll blandast vel saman og gera mynd sem að heldur manni við tækið. Tónlistin hafði sinn þátt í að gera þessa mynd eins vinsæla (og þar af leiðandi svona umfjallaða) óg hún varð. Kynningarmyndböndum var kynnt undir með þessu líka magnaða stefi sem að einmitt á sinn þátt í hvað myndin verður spennandi þegar hvað allra mest er um að vera. Einfaldur grunnur þar sem að söguhetjan þarf að sanna sitt sakleysi með flestallt í fangið, og þá kunnáttu og vitneskju sem hún er með í hausnum. Þessi er bara að gera það vel og er margt sem að kemur manni á óvart; eins og grímurnar og raddbreytinga-dótið. Tom Criuse er náttúrulega mjög góður leikari og stingur engu undan þar sem að hann þarf að leika blásaklausann leyniþjónustumann sem að er að reyna að sanna sitt dýrmæta sakleysi. Myndin virðist hafa einmitt það sem að svona mynd þarf að hafa til að geta virkað. Þar er einmitt hæfilegt magn af tólum og tækjum, raunvirkur hasar og tæknibrellur sem að engann svíkja ásamt útpældu handriti sem að kemur með þetta þétta sögusvið.

M. Night Shyamalan er alveg greynilega (að reyna) að skapa sér eigin stíl og hefur því skotið fram nokkrum myndum sem að byggja allar á því sama í grunnin: einhverju skuggalegu, dökku, óhugnanlegu og með rólegum hasar. Þetta er svosem að ganga upp hjá honum, sem er lofsvert útaf fyrir sig, en verður svolítið þreytt Þar sem að flestar þessar mynda eru ansi líkar, sama hversu mikið þær eru togaðar og teygðar hver frá annari. Þær eru samt allar fanta vel gerðar og metnaðurinn greynilegur hjá honum sem leikstjóra og dettur mér í hug að honum hefur allt frá unga aldri dreymt um að gera myndir af þessum toga. Þar sem að ég er mikill Bruce Willis fan þá varð ég að gefa þessari séns og hún er bara nokkuð góð. Hann er búinnn að taka að sér nokkur rólegri hlutverk í gegnum tíðina og er þessi ein sú rólegasta fram til þessa. Söguþráður þessarar myndar er svosem ekki magnaður í sjálfum sér en frásagnaratíllinn er þannig að manni er ekki að leiðast. Samuel L Jackson er hér séður frá nýju sjónarhorni og tekst honum með ágætum að koma því frá sér, en er þó ekki að slá neina leiksigra. Ég spái því að eftir nokkra tugi ára verður Shyamalan kominn með alltof margar svona létt-draugamyndir, nema þá að hann breiti aðeins um stíl, -en þá verður hann að passa sig á að stíga ekki í fjölfarnar gildrur.

Á þessa SNILLDARMYND á spólu og er búinna að horfa svo oft á hana að ég þurfti að taka mér pásu í smá tíma. Anne Rice er sjálf að skrifa handritið að þessari dásemd og gerir það fantavel, enda er þetta hennar saga og hún veit hvað hún vill á skjáinn. Umhverfi og sviðsmynd er alveg ofboðslega skemmtilegt og tekur maður ekki eftir neinum villum í upppsetningu á því (þó að ég sé ekki neinn sérfræðingur í þeim efnum). Búningar eru flottir og greynilegt að þar hefur engu verið til sparað og allt verið gert af fremstu fagmönnum. Ég er búinn að sjá MARGAR vampírumyndir og hef gaman af viðfangsefninu, Þó að ég sé enginn ofstækismaður í þeim efnum. Flestar, ef ekki allar þessar nýjustu vampírumynda er bölvað sorp, og er þar leikurinn á aftasta bekk. Aftur á móti er allur leikur í þessari mjööög góður og skemmtilegt að fylgjast með persónum, en ekki leikendum. Það hepnast ekki svona vel bara af því að leikaravalið er magnað; heldur útaf frábæru handriti og fínni tilsögn leikstjóra. Þeir hafa tekið sér langann tíma í að fá það besta úr hverjum karakter og fínslípa svo allt saman. Þar koma fínar tennur vampíranna sterkar inn, því að það er ekkert eins pirrandi og vampírumynd þar sem að allt er eyðilagt með ónýtum vígtönnum. Brad Pitt er að leika sitt hlutverk ógeðslega vel, er engin furða að hann hafi verið fenginn í að leika Louy. Vampírur eiga víst að vera ólýsanlega fallegar. Það er Pitt í þessari mynd (ekki misskilja), og reyndar allir aðrir sem að vampírur leika. Reyndar eru flestir aukaleikararnir minna unnir hvað það varðar, en enginn þeirra er í mikilli nærmynd. Tom Cruise er flottur sem Lestat og nær að fanga hans illa eðli óaðfinnanlega (sem var svo gjörsamlega eyðilagt í Queen of the Damned) og var manni frekar illa við hann en samt ekki. Var lengi að sjá hver það var sem að lék hina ungu Claudiu þar sem að hún er svona ung, en áttaði mig þó á endanum. Þar er magnaður leikur hinnar ungu Kirsten Dunst...ja, alveg magnaður. Eini leikarinn sem að mér finnst ekki standa sig í stykkinu er Steaphan Rea, en það er bara af því að hann er svo leiðinlegur, sama hversu mikið hann leggur sig fram. Tæknibrellurnar eru flottar og mjög vel gerðar miðað við þennan tíma sem myndin er gerð. Þar kemur líka sá leikur hjá handritshöfundi og leikstjóra sterkur inn að ekki eru vampírurnar látnar gera einhverja fáránlega hluti í gífurlegu magni, eins og að fljúga um (sem vampírur) eða að breytast í aðrar skelfilegar skeppnur. Reyndar eru sumar þeyrra látnar lesa hugsanir og einhverjir geta svifið um og enn aðrir geta dáleitt fólk með augnaráðinu einu saman. En þetta eru allt saman hlutir sem að er nauðsynlegt að vera fær um til að geta veitt í matinn. Myndin er þannig kaflaskift að hún verður hálf leiðinleg þegar að Claudia og Louy hitta leikhúsvampírurnar, en sá kafli er eiginlega nauðsynlegur til að sína tilfinningatengsl þeirra tveggja og koma smá fjölbreyttni í allt saman. Skemmtilegastur finnst mér endirinn, þar sem að Lestat er kominn á kreik (efir að hafa verið skorinn á háls og kviknað í honum 150 árum áður) og hefur aldrei verið hressari. Svo bíður hann blaðamanninum val á eilífu lífi- eða dauða.

Þó að boðskapurinn hér sé ansi augljós, þá er ekki annað en hægt að lofsama þessa ræmu. Sagan á bak við handritið er ekki merkileg en leikurinn og leikstjórnin vegur það vel upp. Þessi ''klassíski'' bragur sem felst í því að láta aðalsöguhetjuna enda hjá óvini þeirra sem að hann er að hjálpa. Það virðist ætla að ganga upp að láta persónu Tom Cruise vingast við fangara sína og snúast þeim til aðstoðar á erfiðum tímum. Leikurinn er ansi magnaður og umhverfi og búningar mjög flottir. Slagsmálaatriðin eru mögnuð og vel út færð, enda er sagt af samleikurum Cruise í gegnum tíðina, að hann sé fagmannlegur með einsdæmum. Flott fannst mér þegar hann stóð einn andspænis þremur mönnum og tók þá alla í karphúsið með nýfenginni kunnáttu sinni. Mæli hiklaust með þessari, jafnvel fyrir þá/þær sem að eru ekki hrifin af hardcore hasarmyndum, því að þessi hefur allt.

McClaine kemur sterkur inn sem útbrunnin lögga og fær Jezus með sér til að stoppa einhvern bandillann hriðjuverkamann sem að er svo bara að gabba. Er ég mikill Bruce Willis fan og er hann hér að brillera undir styrkri hönd McTiernen sem að var nú líka með Willis í Die Hard, þannig að þeir kunna þetta alveg báðir tveir. Byrjunin er besti parturinn og nær minni óskiftu athygli, enda er ég mjög svo hrifinn af svona feluleiks- myndum. Hasarinn og spennan er svona miðlungs og er bara gott að hún verður ekki meiri. Annars væri það aðeins of mikið. Atriðið þar sem að þeir tengja Dodge-inn við skipið er bara til að sína hversu mikið hörkutól McClaine virkilega er. Góðir skammtar af húmor og allt í Die Hard stílnum, sem að erfitt er að stæla. Gaman verður að sjá hvernig fjórða myndin kemur út.

Flott mynd í flesta staði þar sem að upphaf gömlu trilogiunar er gerð frekari skil. Skil ekki af hverju menn eru að rakka þessa niður þar sem að þarna er allt vandað og miklir peningar eru látnir vinna með kvikmyndagerðarfólkinu, -en ekki fyrir það. Sagan inniheldur náttúrulega aðeins of mikið af pólitík en það er reyndar uppistaða alls sem að myndirnar byggja á. Vert er að benda á að Ingvar E. Sigurðsson (kaldaljós) var sendur út í viðtal við, stóru stráka þessarar myndar, vegna möguleika í hlutverk Darth-Maul(er það ekki rétt nafn?) Það gekk ekki eftir, en hann fékk að hitta George Lucas. Ég er alls enginn sérfræðingur um StarWars (finnst þær hálfpartinn leiðinlegar) en þessi er alvega að komast með tærnar þar sem að hinar hafa skilið eftir sig fótspor.

Tímamótamynd á sínum tíma og héldu menn að þeir gætu haldið áfram á sömu nótum, en það var ekki rétt. Vakti þessi mynd einskonar áhuga á risaeðlum í um það bil eitt ár, en svo ekki meir. Sniðugar hugmyndir á lausn ýmissa vandamála og flottar risaeðlur sem að gera mann vel skelkaðann. Það má horfa á þessa svona tvisvar sinnum en ekki meira.

Þessi er verri heldur en númer eitt. Það var tvennt gott við hana: Þegar ég tóka hana úr tækinu og lét hugann reika um hvað það væri gott að henda henni í ruslið og kveikja í spólunni. Samræðurnar eru ekki einu sinni svertingjum sæmandi (oft erfitt að skilja þá) og á Martin Lawrence vinninginn í þeim efnum eins og endra nær. Maður skilur bar ekki hvað maðurinn er að segja, og í þau fáu skifti sem að það gerist þá virðist ekkert handrit vera á bakvið það! Myndavélin er ekki kjur í eina sekuntu og ofleikur aðalleikaranna tveggja ÓTRÚLEGUR vægast sagt. Það er ekkert samhengi í sögu myndarinnar og er hún algjörlega stefnuleg. Forðist af meiri alefli heldur en heitan eldinn. OJJJBARAAAA!!!!!!!

Allt of löng mynd þar sem að asninn Joei Schumahcer leiðir þessa góðu sögu áfram af slappleika og mislukkun. McConaughey er ansi leiðinlegur leikari og alltaf eins, og er ekki að meika það í þessari. Sandra Bullockl er ekki að ganga vel þar sem að hún fær að væla sem aldrei fyrr. Samuel L Jackson er náttúrulega bestur af öllum, þó að hann sé ansi mistækur á stundum, í öðrum myndum sínum. Ekki mæli ég með því að fólk sæki í að horfa á þessa ræmu.

Skemmtilagasta mynd sam að ég hef séð, (orðið soldið langt síðan) og dreg ég hvergi á land með það. Robert Rodriquez og Quentin Tarantino eru hér að leikstýra þessari, ásamt tveim öðrum, en leiðir þeirra lágu saman í Desberato ásamt Antonio Banderas, sem er að leika hér harðan húsbónda og föður sem er sjarmatröll. Sammi Davis er að leika þennan fyndnasta karakter sem að maður hefur séð í langan tíma. Hann er vel siðblindur og illa kurteis sem vikapiltur sem að allt virðist ætla að ganga á afturfótunum hjá eitt gamlárskvöld. Flakkar hann á milli herbergja þar sem að hann mætir allskonar kinlegum kvistum sem að eru mest allt frægir leikarar sem að virðast fá að ganga með lausann tauminn framan við myndavélina. Allur leikur er afslappaður og passar það vela saman við humorinn sem að er næstum í hverjum ramma. Það er eins og þetta sé uppfærsla af leikriti uppi á sviði, þar sem að alltaf virðist allur leikur vera ofleikinn, en það er eitt af höfuðeinkennum myndarinnar. Maður býst ekki við að móttakan á hóteli sé svona kuldaleg og einföld, sérstaklega þar sem að það er gamlárskvöld, en þá fá starfsmenn hótela einmitt hvað mestan aurinn af því að þeir missa af öllu fjörinu. Óþarfi er að taka fram að fyndnustu atriði myndrarinnar eru án efa þau þar sem að hann þarf að færa kampavín upp í eitt herbergjanna og endar á því að passa tvo uppvöðlusama krakka sem að eru með lík krakkhóru undir rúminu, án þess að vita af því. Svo er það í lokaherberginu þar sem að fína fólkið í myndinn er saman komið og er að reyna að brjóta upp hversdagsleikann með smá spennandi veðmáli, sem að allir vita hvernig fer. Erfitt verk hlýtur það að vera að láta 100 mínútna mynd sem að gerist bara í fjórum herbergjum, en þar kemur Q.T til skjalana og reddar málunum (ég held það allavegana).

Það er alveg greynilegt að handritshöfundar þessarar myndar eru undir alltof sterkum áhrifum frá Ringo myndunum (allavega þeirri fyrstu). Leikurinn og handritið er aðeins á léttu plani og nær ekki að toppa það besta sem að maður hefur séð, en samt er forvitnin að reka mann áfram. Var bara að horfa á sjónvarpið eitt kvöld og datt inn á blábyrjunina og ákvaða að horfa til enda. Myndatakan er nokkuð góð, svo og líka umhverfi og sviðsmynd. Hinsavegar finnst mér Stephen Rea alveg afspyrnu leiðinlegur leikari, sama hversu góður hann kann að vera. Ekki nenni ég að horfa á hana aftur og ég mæli svosem ekki með henni, en ég ætla ekki heldur að stoppa neinn í að horfa.

Eins og Tómas Valgeirsson segir, þá er þessi mynd (og svipaðar) ekki gagnrýnendavæn. Þar er ég nokkuð sammála, en ætla þó að gera mitt besta í að segja mitt álit. Í fyrsta lagi þá fer of langur tími í að ná saman öllu fólkinu og í persónusköpun og kynningu á atburðum, sérstaklega þar sem að myndin er ekki lengri en þetta og búið var að skera aðeins af henni aflmestu bitana. En það tekst ágætlega hjá Anderson. Hvernig hefði farið fyrir útkomu myndarinnar og áliti fólks á henni, hefði verið dempt sér mikli fyrr í öll helstu slagsmála,- og hasaratriðin: myndin hefði verið hökkuð í ræmur og aðsókn minnkað. Mér finnst sagan á bakvið komu Pretadorana hingað á kringluna ansi forvitnileg, og takast nokkuð vel. Það var einhver að tala um (á niðrandi og slakkandi hátt) að -það væri einum of ''hentugt'' að Pretadorarnir kæmu einmitt til jarðarinnar þegar 100 ár væru liðin frá því síðast-. Hefði sá aðili ómakað sig að horfa á myndina, þar sem að hann var hvort er að kaupa sig inn á hana, Þá væri honum ljóst að ástæðan fyrir því að fólkið var þarna var einmitt sú að þau voru lokkuð þangað. Einhvern megin þurftu eggin úr face-huggerunum að komast í góðan líkama. Hvað umhverfi og tæknibrellur varðar þá var allt með hinu besta móti, en maður fékk eiginlega ekki tíma til að átta sig almennilega á öllu, þar sem að myndatakan var stundum einum of hröð. Eins og til dæmis í tveim fyrstu slagsmálunum milli Alien og Pretadora. Búningar (þá meina ég fígúrurnar) eru alveg ágætlega vel gerðar. Pretadorarnir eru að koma nokkuð vel út. Það er gaman þegar maður áttar sig á því að Lance Henriksen er að leika ''sama'' karakter hér og í Alien 3. Það vekur mann til umhugsunnar, þar sem að Weyland var það ríkur að hann hefur látið geyma úr sér eitthvað til að hægt væri að endurgera hann í framtíðinni. Og svo endar hann sem -anatomicly correct- vélmenni í Alien3. Þetta gefur mér vonir um sjálfstætt framhald Alien'Pretador myndanna eins og þessi hérna er.

Mögnuð mynd þar sem að margt er að gerast, allt er á fullu og maður gleymir sér eiginlega yfir henni. Matt LeBlanc(blanc þýðir auður/tómur á frönsku) er bara flottur ofurtöffari og Heather Graham er bara flott sem geimskvísa. Flott umhverfi og flottir búningar og handritið er víst sígilt og skothelt þar sem það kemur mest megnis frá samnefndu þáttunum frá USA. Reyndar er bakmyndin/umhverfið ANSI gerfilegt, en ég nennti ekki að taka mikið eftir því af því að atburðarásin var svo spennandi og mögnuð. Mæli svosem með þessari ræmu til áhorfs eins og hvað annað gæðaefni sem að menn horfa á. Þetta er allavegana betra en einhver kellingamynd (alls ekki illa meynt)

Þessa mynd er eiginlega hægt að kalla hálft til þrjá- fjórða meystaraverk. Ég segi þetta af því að myndin (handritið) er ekki alveg byggt akkúrat á raunverulegum atburðum, heldur er rétt svo stuðst við helstu atburði og atvikum er hagrætt þannig að myndin komi betur út og menn eigi auðveldara með að horfa á hana og sætta sig við allt saman. Það er einn af núlifandi afkomendum Williams Wallace sem að skrifar handritið, og rakkar svo atburði sem að gerast í myndinni, í einhverri heimildarmynd sem að var gerð um myndina og söguna tengda Wallace. Mér finnst myndin alveg fannta góð þrátt fyrir það og er Gibson að leikstýra myndinni vel, jafnvel þó að aðstæður hafi stundum verið ansi leiðinlegar og erfiðar. Mel Gibson á að baki hátt í þrjátíu myndir og er hann að mínu mati einn af bestu skapgerðaleikurum hins vestræna heims. Það sannast svo um munar í Bravheart þar sem hann hefnir óréttláts dauða ástkonu sinnar. Þar með er byrjuð atburðarrás sem að á eftir að reynast Englendingum erfitt að stöðva. Hann fer í reiði sinni að leiða skotana undan oki Bretakonungs og endar með því að ''gefa'' líf sitt þar sem að málstaður hans var svo sterkur í hjarta hans. Myndin er mjög flott í alla staði og búningar, umhverfi, handrit og leikstjórn eru afar vel gerð. Ekki eru allir leikararnir síðri og gleymdi maður sínu daglega amstri þegar maður lá yfir ræmunni. Reyndar er hún aðeins of löng, en það er allt í lagi; eiginlega bara nauðsynlegt þar sem að það er svo mörgu að koma til skila.

Þetta fannst mér mögnuð mynd þegar ég sá hana fyrir um tíu árum síðan, var þá í kringum fermingaraldur. Enn finnst mér þetta mögnuð mynd, en hef þó myndað mér skoðanir á henni. Svaganeggur hefur mér alltaf þótt passa í öll þau hlutverk sem að af honum hafa komið á hvíta tjaldið, ótrúlegt en satt! Þessi er sneysafull af humor og skemmtilegum uppákomum, og sagan er hröð og mögnuð. Tia Carrere er reyndar ekki góð leikkona, en hún er flott. Það er eini vankantur myndarinnar.

Snilldarmynd sem að enginn ætti að láta fram hjá sér fara. Quentin Tarantino er hér að brillera og fær í lið með sér alveg magnaða leikara sem að styðjast við alveg magnað og skothelt handrit meistaranns. Það er löngu orðið ljóst að Q.T er léttgeggjaður, en það eru nú allir sem að vinna í Hollywood. Travolta er þarna í sínu skásta hlutverki, en þó er hann ekki nógu góður fyrir minn smekk. (varð samt helvíti fúll og hissa þegar að Bruce Willas skaut hann óvart, komandi af kamrinum) Samuel L Jackson er að gera nokkra góða hluti og er eiginlega fyndnasta persóna myndarinnar. Það er allt sneisafullt af humor í myndinn; þegar skotið ríður óvart af í bílnum og þeir fá sérfræðing til að hjálpa sér til að hreinsa til. Að ekki sé talað um verndarhendi guðs yfir Jackson í íbúð aumingjanna.

Þurfti að horfa á þessa tvisvar með löngu millibili, og einu sinni í viðbót til að fíla hana. Með hærri aldri mínum hefur smekkur minn gangvart myndum verið að breytast og er það aðalástæðan fyrir viðhorfsbreytingum. Maður þarf annsi mikla og góða þolinmæði fyrir Tarantino myndir. Þar er ég aðallega að tala um langar og miklar samræður sem að gerast mitt á milli skemmtilegra og magnaðra hasaratriða. Reyndar er eitt sem ég er ekki að fíla með þessa ræmu. Það er hann Michael Keaton, en hann var bara skemmtilegur í einu hlutverki, (sem að ég hef séð) það er Batman. Q.T er magnaður með að koma með fléttur í öll sín handrit og er þessi ein þeirra sem að mest hefur af þeim. Hann er reyndar að festa sig soldið í því að tvinna saman nargar sögur nokkurra einstaklinga í eina góða frásögn á endanum, en hann er snillingur þannig að hann má það alveg.

Þarna eru bræðurnir búnir að finna leið til að féfletta sauðsvartan almúgann og Það svo að um munar. Þessar myndir (öll triologian) er náttúrulega snilld í sjálfu sér og allt saman grasalega vel gert, en það er gert til að græða pening og eiginlega ekkert annað. Þetta er í rauninni alveg stefnulaus mynd ef að maður hugsar um það. Þá er ég ekki að tala um baráttuna fyrir frelsinu í sjálfri myndinni: Heldur AF HVERJU?? Hvers vegna var verið að framleiða þessar myndir á annað borð?

Þarna eru búningar og framkoma persónanna í myndinni afar nýtískileg, á meðan umhverfið í tölvuheiminum er ansi ''gamaldags'' og hálf ruglinslegt. Þrátt fyrir að umjöllunin sé svona dökk hjá mér, gef ég henni fullan sparibauk.

Sama hvað aðrir segja, mér finnst þetta ágætis mynd- allavegana sem afþreying. Laus við allt bull (heimskt fólk, leiðinlega- heimskulagar uppákomur og gagnslausa brandara) þó að sagan sjálf sé algjört bull í sjálfu sér. Búningarnir og umhverfið er með ágætum og framvinda á sér virkilega stað í myndinni. Maður sér það ekki í mörgum svona myndum. Gyllenhaal er bara magnaður leikari og virðist velja sér hlutverk sem að passa honum ansi vel.

Maður þarf að vera léttruglaður til að fara ekki inn á klósett og hjúfra sig inn í horn ef að maður horfir á þessa snyldar-ræmu. Jake Gyllenhaal passar ansi vel í frakka Donnie Darko og lætur leikur hans mann hálf sofna úr rólegheitum, á meðan forvitnin heldur manni vakandi. Sterkt handrit þar sem að nokkrir hlutir koma manni á óvart, en ekkert meistara verk þrátt fyrir það. Um leið og að maður sér kanínuna og tilgang hennar, þá fer maður að góna betur og pæla hvað í djöflinum sé í gangi. Takk fyrir.

Ekki nema von að framleiddar hafi verið 10 seríur af þessum snilldarþáttum. Þarna er komin formúla sem virkar vel, og þessir þættir komu ferskir inn á milli allra sápuópera og stefnulausra þátta þar sem að reynt er að fá hlátur áhorfenda með vanlíðan karaktera þáttanna. Persónurnar hafa verið að virka vel hjá mér og gaman að fylgjast með vinunum þroskast og breytast með hverri þáttaröð; samt halda þau öll sínum sérkennum sama hvað á dynur. Á hverju ári beið ég spenntur eftir næstu þáttaröð og varð yfirleitt aldrei fyrir vonbrigðum. Maður á eftir að sakna þessara ''rugludalla''.

Ég reyndi og reyndi; en ekkert gekk. Var að vinna úti á landi og slógu nokkrir vinnufélagar saman í þessa á videoi. Eftir tæpan klukkutíma af myndinni þoldi ég ekki lengur við og fór að gera eitthvað annað. Mér finnst Ben Stiller alveg afskaplega leiðinlegur. Reyndar svo mikið að það hálfa væri helmingi meira en nóg. Það eru samt nokkrir ljósir punktar í myndinn sem hægt er að benda á: Anston er hér í einu sínu besta og vel gerðasta hlutverki hingað til. (að undanskilinni Office space), en er samt ekki skemmtileg. Hoffmann er alltaf svona la-la, og núna er hann bara óþolandi sem þessi uppáþrengjandi gaur- það er einmitt það sem að góður leikari gerir: að láta mann gleyma sér yfir persónunni, ekki leikaranum. Það er þetta jafna og mjúka rennsli í gegnum alla myndina og er það út af góðri tilsögn leikstjóra. það er reyndar ekki að virka hjá mér því að ég gat ekki horft á þetta illa skrifaða handrit sem að myndin lagðist ofaná. Maður bjóst kannski við meiri stríðni af kynningarmyndböndum, en þar var bara allt sýnt sem að í myndinn gerist: Blinda rottan, Stiller er síkla- og áhættu fælinn, Aniston er algjör andstæða hans.

Myndin fannst mér ekki fyndin, sama hersu mikið allir hinir hlógu mikið eða lofsömuðu ræmuna. Ekki fannst mér einu sinni fyndið þegar Hank Azaria lá ofaná kellingunni hans Stillers í bátnum (það hefði getað orðið magnað atriði). Sem sagt: Leiðinleg mynd sem er oflofuð og ekki eins fyndin og framleiðandinn- lofar!!

Þetta mynnir mann óneitanlega á myndina góðu Crhistine eftir Steven Spielberg, þar sem að bílljósin skella óvænt á fórnarlömbunum. Þarna er Páll Labbari í sínu skásta hlutverki á sínum ferli en það er nú bara af því að hann mátti vera svo hræddur allan tímann. Svo þurfti náttúrulega einhvern til að keyra bílinn. Það var greynilegt allan tímann að vörubílstjórinn geðveili var eitthvað reiður og ætlaði að ná fram hefndum. Leikstjórnin er svosem ekki flókin við svona verkefni, mundi ég ímynda mér, en john Dahl sleppur með skrekkinn hvað tilsögn til leikara varðar. Allt hitt er meistara vel gert. Hugmyndin er einföld en hún virkar vel þegar maður sér ekki vonda kallinn í eigin persónu. Endirinn er almennilegur og sígildur. Ég mæli svosem með þessari mynd.

Leiðinlega langdregið svæfandi óþarfa ógeðslega illa gerða steyndauða bull. Það bara gerist ekkert í þessari mynd. Vin Diesel missir konuna sína og fer þá að reykja og að reyna að gera eitthvað til að þurfa að gera ekki eitthvað annað. Þetta er það eina sem að ég veit um þessa mynd því að ég nennti ekki að horfa á hana. Var bara heppinn að hún var í sjónvarpinu þannig að ég gat flakkað á milli stöðva og þess vegna veit ég ekki neitt um hana. Nafnið á myndinni er mér ráðgata, þar sem að ég fatta ekki hvernig hann getur hafa verið á milli einhverra manna. Hann gerði ekki nokkurn skapaðan hlut.

Þetta er Mögnuð mynd. Andrúmsloft sjóræningjatímabilsins kemur sterkt fram og maður er virkilega að halda með öllum þarna, sama hver það er. En að lokum þá sigrar hinn útsmogni Jack Sparrow (afsakið.. Það á víst að vera Kafteinn Jack Sparrow) með því að fá hinn ofmetna mömmustrák Orlando Bloom og hina ,í meðallagi fallegu ,Keiru Knightley í lið með sér. Ég sá tralerinn af henni í bío og fannst hann mergjaður vægast sagt. Ekki fékk ég reyndar alveg það sem að ég átti von á, en þó ansi nálægt því. það gerist ekki oft þegar maður sér myndir auglýstar. Búningar, sviðsmynd, umhverfi(staðarval) handrit og leikstjórn er með afbrigðum góð ásamt góðum leik, sérstaklega frá Johnny depp. Tæknibrellur magnaðar og ná að fanga mann í spennuna þegar máninn skín. Skyldi skeggið á Depp vera raunverulegt, eða álímt? Það langar mig að vita.

Þetta er eins og áður segir hlý og afar fyndin mynd þar sem að atburðir hinna ýmissa einstaklinga tvinnast saman og reynir hér á gott og vel skrifað handrit sem lætur manni hvergi leiðast. Leikurinn hjá þessum stjörnufans er góður, tónlistin á vel við og er á iði (maður heyrir mörg lög sem að hljóma í útvarpinu) og maður heyrir í henni. Þetta er bara einfalt breskt handrit þar sem að þarlendur humor smellur vel saman við allt saman. Eiginlega eftir að hafa séð myndina þá skilur maður nafnavalið á myndinni(oft getur verið erfitt að finna það rétta). Hárið á Rowan Atkinson var magnað.

Alveg hreint hörmuleg mynd í alla staði. Vin Diesel er náttúrulega töffari en hann kann bara ekki að leika, og það sama gildir um kellinguna hann Pál Labbara. Það er eins og Rob Cohen hafi sagt Walcer að vera bara þarna og reyna að romsa upp úr sér rullunni sinni svo að áhorfendur gætu fengið sína mynd á skjáinn. Það gengur náttúrulega ekki upp. Bílarnir eru svosem ekkert merkilegir, en ekki ljótir heldur. Það eru bara engir alvöru bílar í þessari mynd, Það er ekki einu sinni kappaksturs bragur yfir þessu. Það er allt falið undir plasti og límmiðum. Svo var það eitt sem að ég fattaði ekki(reyndar tvennt). Af hverju fóru boltarnir að losna á botnplötunni á bíl Walkers þegar allt var á fullu í keppninni, og HVERS VEGNA Í ÓSKÖPUNUM tók Diesel bjórinn af vini sínum, rétti honum flöskina og sagði að hann mætti þiggja bjór svo lengi sem það væri Corona Extra bjór. Þarna var eins og það væri ekkert skrifað niður um samræður leikendanna, heldur mættu þeir bara spinna einhverja vitleysu úr sínum gegnsýrða Hollywood heila.

Hvað þarf að segja? Sameiginleg sturta hjá báðum kynjum, flottar kellingar, flott geimskip og slatti af illa vopnuðu fólki í tilgangsleysi með að skjóta risapöddur af návígi svo að ekki þurfi að eyða í þær rándírum sprengjum. Það má hafa gaman af svona bulli, ef að menn nenna að slökkva á heilanum í smá stund. Ekta Amerískt. Would you like to know more?

Þetta er svona upp og ofan hjá honum Renny Harland vini mínum, sem að gerði meðal annars Die Hard2 og The long kiss goodnight, sem eru að mínu mati mjög góðar, en hinar myndir hans ekki eins sterkar. Þarna er tekið á glamúrnum sem að fylgir því að vera frægur ökumaður í USA og þurfa að keyra undir því álagi. Þetta passar allt get ég trúað, en set báða þumla niður með það að gamalreyndur ökumaður sem er hættur kemur aftur og brillerar með það að tína upp smámynt með dekkjunum, HVAÐ ÞÁ að menn skuli keyra í isandi stórborgarumferðinni að kvöldi til, og komast upp með það!!! Þeim yrði stungið inn og öll réttindi tekin af þeim. Svo skemmir ekki fyrir að maður fær að sjá hörkugóðar, illa gerðar tæknibrellur af bílunum í æsispennandi formúlu keppni. Vert er að taka fram að í kretitlistanum má sjá hvað (atvinnu)menn óku bílunum í raun og veru. Margir þeirra voru/eru einmitt í formúlu1 í dag.

ALLTÖÐRUVÍSI mynd en ég bjóst við. Átti von á svona OCEANS-ELEVEN líkri stemningu og voða miklu plotti og sniðugum lausnum við ránið sjálft. Það eina sem virkar 100% hjá mér er að fá að sjá sveittann afturendann á Courtney Cox og að Kurt Russel er flottur með elvisbartana. Kevin Costner er ekki góður sem geðveikur hálviti og hann kann ekki að reykja, en alvöru leikarar sökkva sér í persónur sínar-sama hvað það kostar. Ég var heldur ekki að kaupa það að maðurinn taldi sig tengdan konginum sjálfum. Það var ekki að passa inn í handritið. En þetta er svosem ágætis afþreying og ekki hægt að kvarta yfir svona flottum tilgangslausum sprengingum á bensínstöðvum, bara til að sína hvað að Costner er mikill psycho gaur.

Mér finnst Al Pacino alveg afspirnu leiðinlegur og einhæfur leikari. Gerir ekkert nema að væla og kvarta yfir hinu og þessu og það með þessari leiðinlegu rödd. Og þar sem að ég er ekki atvinnu gagnrýnandi þá leyfist mér að dæma myndina þó að ég sé með fordóma (í miklu magni) gagnvart leikaranum, en út frá því á maður ekki að dæma myndir. Cameron Diaz er þarna í leiðinlegu hlutverki en skilar því af hendi eins og henni einni er lagið, maður er bara svo vanur að sjá hana sem glaðlegar og kátar persónur. Sagan í myndinni er bara fyrir ekta Kana sem að kunna að meta ameríska ruðninginn og nenna að hanga yfir honum á annað borð. Handritið er ansi þunnt og veikt í sér, mynnir eiginlega á heimildarmynd nema þó að heimildarmynd væri öruglega skemmtilegri til áhorfs. Að lokum vill ég benda á að nafnið á myndinni er ekki alveg að fattast hjá mér. En það skírist víst í myndinni að allt skal gert fyrir ´íþróttina og mannorðið; jafnvel á sunnudögum.

Svona frekar ''aflappaður'' gangur í þessari mynd þar sem að slakkari tekur sig á til að bjarga sér og sínum; sem er týbískur þráður í myndum af þessum toga.(Old School, Senceless og.flr) Finnst mér gaman að horfa á þessa af því að ekki er bara stuðst við aulahúmor og ódýrar reddingar, þó það sé til staðar, heldur eru tilfinningar settar í persónurnar og hún(myndin) lyftist á örlítið hærra plan við það. Það er auki er hún troðfull af fyndnum atriðum og vandræðalegum uppákomum, sem aðallega eiga sér stað vegna uppátækja Wilders, en spurningin er; mundi einhver gera það sem að hann gerir sínum óvinum? Kannski er þetta of úthugsuð og ''fín'' umsögn um mynd af þessum toga. En mér finnst hún alveg eiga að skilið og standa undir því.