Driven (2001)

Ef þú hefur engan áhuga á formúlu 1 né neinum aksturíþróttum, þá gætirðu haft gaman að horfa á þessa mynd. En ef þú ert fallinn formúlu-fíkill rétt eins og ég, þá einfaldlega slepptu þessari. Skelfilega óraunhæf atriði og það er einfaldlega óþægilegt að horfa á Sylvester Stallone leika í dramatískum atriðum. Grey kallinn! Ég held að hann ætti að fara leggja leikaraskóna upp á hilluna og njóta lífsins með allar millurnar sínar og reyna forðast frekari niðurlægingar.

Hvað gerir maður ef maður rekur kappaksturslið og nýliðinn er að missa tökin á akstrinum, jú auðvitað kallar maður til gamla jaxlinn til að bjarga málunum. En í þessari er það Stallone nokkur, sem kannski er ekki svo vitlaust val í þetta hlutverk Þessi mynd kemur alls ekkert á óvart að neinu leiti enda kannski ekki við því að búast. Brellurnar í henni eru oftar en ekki klaufalega útfærðar, það mætti halda að tölvu unnar brellur væru nýjung þar sem þær eru notaðar við hvert tækifæri í þessari mynd. Myndin hefði að mínu viti verið betri ef þeir hefðu hreinlega hætt við þennan brellu eltingaleik. En hvað um það ef þú hefur gaman að kappakstri og öllu sem því fylgir þá gæti þessi mynd jafnvel fengið að rúlla á milli tímabila í formúlunni í tækinu þínu. En sjálfur myndi ég velja Days of thunder (1990) Þar sem fyrrum hjónakorn Tom Cruise og Nicole Kidman fara með aðalhluverk.

Ég verð að viðurkenna að ég fór á þessa mynd með því hugarfari að hún væri ekkert spes, ég taldi víst að þetta væri svona lumma með flottum skotum, flottum bílum, flottu fólki etc. Þó svo að ég hafi gert mér grein fyrir því frá upphafi að söguþráðurinn yrði ekkert voðalega spennandi þá bjóst ég í alvörunni við einhverjum söguþræði en viti menn ÞAÐ ER ENGINN SÖGUÞRÁÐUR Í MYNDNINNI! Satt best að segja efast ég um að Renny Harlin hafi unnið eftir handriti, myndin er bara einn stór trailer, eða kannski öllu heldur tónlistarmyndband. Ef maður hefur einhvern pínulítinn áhuga á bílum þá veður maður verulega skapíllur að horfa á þessa þvælu þar sem menn virðast hafa ca 40 gíra þar sem þeir geta alltaf gírað niður og komist framúr já eða þá fundið með sér andlegan styrk og þotið þannig framúr. Atriðið sem er í trailernum af myndinni þar sem bílarnir sjást keyra um miðbæ Chicaco, kræst ég þarf ekki að segja meira um það! Þessi mynd er svo léleg að hún er næstum því athygliverð fyrir það.

Þetta er illa leikinn mynd og sögþráðurinn er lélegur en ég verð að segja að hún gerði allt sem ég bjóst við var bíla mynd með flottum srnum og það var ástæðan fyrir því að ég fór í bíó mér var sama um allt annað en ef þú hefur ekki mikinn áhuga um bíla ekki fara á þessa mynd svo einfalt er það.

Það segir meira en mörg orð að Stallone var skásti leikari myndarinnar. Myndin er vond að öllu leyti. Reyndar er hægt að sjá einn ljósan punkt ... Allar myndir hér eftir hljóta að vera betri. Hörmung í fimmta veldi !!!

Guði sé lof fyrir frítt bíó, því varla hefði ég viljað borga mig inn á hana þessa. Driven er ein af þessum ónauðsynlegu klisjumyndum sem Hollywood sendir frá sér allt of reglulega. Í raun er efniviðurinn góður. Kappakstur og ökuþórar hafa verið vannýtt í bíó síðustu árin, og yfirleitt er illa með þá farið í lélegum myndum (Days of Thunder, Gone in 60 Seconds). Þessi hefði getað verið öðruvísi, en svo er ekki. Finnski leikstjórinn Renny Harlin nær ekki að festa sig aftur í sessi sem fyrsta flokks hasarleikstjóri hér. Sagan er sáraeinföld. Stallone er útbrunninn ökuþór sem er fenginn til að stappa stálinu í ungan strák sem er að byrja í sportinu (Kip Pardue). Að sjálfsögðu skýtur allt upp kollinum sem maður býst við: biturleiki yfir glötuðum tækifærum, hatur sem breytist í vináttu, voðalegt rómantískt drama, skelfilegt slys, og þar fram eftir götunum. Ég viðurkenni fúslega að þegar myndin heldur sig við kappaksturinn er hún í fínasta lagi. Hverjum finnst ekki gaman að sjá glannaakstur á 300 kílómetra hraða? En inn á milli er myndin alveg skelfileg. Fyrri hlutinn var svo hræðilegur að ég dauðvorkenndi leikurunum. Hún skánar í seinni hlutanum, en tekst samt ekki að hylja þá staðreynd að hún er eitt langt tónlistarmyndband með hraðskreiðum bílum. Söguþráðurinn er eins og hann hafi verið settur inn í eftirá. Og auglýsingamennskan er ótrúleg, annað hvert skot er "product placement" fyrir sígarettur, bensín, olíu, gosdrykki, símafyrirtæki og ég veit ekki hvað. Og eitt verð ég að minnast á: Af hverju eru endalaus skot í myndinni af fáklæddum stelpum að borða langa, ívala hluti eins og pylsur?? Fólkið sem var með mér í bíó var farið að hlæja að þessari illa földu kynlífstilvísun. Stallone er Stallone, og bjargar ekki ferlinum hér. Þetta er ekki Stallone-mynd eins og maður gæti haldið, hann er bara einn af mörgum aðalkarakterum. Burt gamli Reynolds þeytist um í hjólastól hér (og auðvitað fáum við bitra útskýringu á því). Ég veit ekki af hverju hann er í þessari mynd... kannski hann hafi vantað vinnu. Robert Sean Leonard, sem er góður leikari í flestum öðru sem hann gerir, er arfaslappur hér sem illa skrifaður vondi-kall. Estella Warren er lítið annað en augnakonfekt, þar sem ekki er hæfileikunum fyrir að fara. Og Stacy Edwards, sem var framúrskarandi í In the Company of Men, er vannýtt. Nú að því góða. Kip Pardue kom aldeilis á óvart. Hann hefur óvenjulegt útlit fyrir bíóhetju og kemst mjög vel frá sínu. Gina Gershon er fyrsta flokks að vanda og fær allar bestu línurnar. En skemmtilegast var að sjá Þjóðverjann Til Schweiger, sem árum saman hefur verið langvinsælasti leikarinn í Þýskalandi (Der bewegte Mann er hans frægasta mynd, og hún er ein fyndnasta mynd sem ég hef séð). Schweiger leikur þann karakter sem hefur mesta dýpt, og hann notar tækifærið til að vekja athygli á sér. Vonandi fær hann meira að gera í kjölfarið. Driven er meinlaus sem tveggja tíma afþreying, og enginn skelfilegur glæpur gegn kvikmyndagerð yfir höfuð. Bara ekki búast við snilld eða frumleika.