Die Hard with a Vengeance (1995)

Die hard 3, að mínu mati næst besta myndin í seríunni á eftir þeirri fyrstu. Bruce Willis og Samuel l Jackson eru góðir en í myndina vantar allan neista. Henni tekst aldrei að verða spennandi og lítið um góðan húmor eins og í fyrstu myndinni. Ágætis hasaratriði of flottar sprengirar eru það eina sem þessi mynd hefur fyrir utan ágætan leik. Tvær og hálf stjarna.

Þriðja myndin í seríunni er alls ekki mikið síðri en hinar, hasarmyndir verða ekki mikið betri en þessi. Stór sprengja springur í New York borg, og veldur miklu tjóni. Maðurinn bakvið lætin hringir í lögregluna og vill fá McClaine í málið ( sem er nú í fríi ). McClaine, hálftimbraður, og í hlýrabol með bjórblettum ( og ælu ) á, er vakinn upp og sendur aftur í starfið. Sprengjumaðurinn vill að McClaine geri ýmis verkefni fyrir sig, annars sprengi hann aðra sprengju, og þá byrjar hasarinn. Það verður að segjast að þessi mynd er magnþrunginn! Jafnvel enn skemmtilegri en hinar, og ekki er minni hasar í þessari, það má segja að þessi sé eins og rússíbanaferð. Og svo sakar það ekki að hinn stórskemmtilegi leikari Samuel L. Jackson er við hlið Willis í stóru hlutverki. Frábær mynd, og frábær endir ( vonandi ) á geðveikri seríu!

Þriðja myndin um John McClane (Bruce Willis) er líkast til skemmtilegast myndin í seríunni. Hér hefur John með skapi sínu og drykkju tekist að hrekja konu sína í burtu, er því sem næst búinn að missa vinnuna, og eins og hann segir sjálfur 'one step away from being a full blown alcoholic'. Hann er nú samt dreginn upp úr ræsinu einn morguninn af varðstjóranum Cobb (Larry Bryggman) vegna sprengihótanna frá vel leiknum Simon Peter (Jeremy Irons). Simon vill fara í leikinn 'Simon says' með John McClane, og hótar að sprengju upp hina ýmsu staði ef John gerir ekki eins og honum er sagt. Inn í leikinn blandast svo óviljugur Zeus Carver (Samuel L. Jackson). Skemmtilegur tvíleikur Samuels og Bruce gerir myndina húmoríska og Jeremy túlkar vel hryðjuverkamanninn. Þriðja Die Hard myndin er með svolítið öðru sniði heldur en hinar tvær, þar sem John er í fyrsta sinn ekki einn síns liðs. Hér hefur hann Zeus sér til aðstoðar og félagar hans úr lögreglunni setja lika skemmtilegum blæ á myndina. Spennan er stöðug, og aldrei langt í grínið. Sérstaklega fannst mér bílaeltingaleikir myndarinnar vel gerðir og músíkin er vel valinn (hlustið þegar Simon heimsækir Wall Street banka). Að mínu mati er Die Hard: With a Vengeance betri heldur en Die Hard 2, bæði vegna mun heilstæðari handrits og þeim létta húmer sem er út alla myndina. Mér fannst þó endirinn nokkuð slakur, og saknaði Holly (Bonnie Bedelia) konu Johns. Að öðru leyti er þetta hin ágætasta afþreying.

Bruce Willis er svalur sama hvað hver segir. hann er flottastur á sunnudagsmorgni í hvítum hlýrarbol með ælu- og bjórblettum á. Þannig er hann einmitt í þessari mynd. Það besta við þessa mynd er það að hún er algerlega laus við væmni eins og allar hinar die hard myndirnar og öfugt við nánast allar aðrar hasarmyndir. Ég væri alveg til í að sjá fleiri die hard myndir. Samuel L. Jackson stendur sig einnig vel í þessari mynd og það er óvenulegt að sjá Bruce Willis með hjálparkokk. Svo vil ég benda handritsgerðarmönnum, leikstjórum og framleiðendum á það að það er óþolandi að sjá hasarmyndir eyðilagðar með væmni. Svo ekki sé nú minnst á myndir sem eiga að vera hasarmyndir en eru ekkert annað en hundleiðinlegar vælumyndir eins og Perfect storm (OOOOOOOOOOOOJJJJJJJJJJJJJJJJ)! TAKK!

Þrátt fyrir að vera ágætis spennuræma er þetta örugglega sísta mynd seríunnar hingað til, enda hinar algjör snilld. Minna um hnyttin samtöl en í fyrri tveim ræmunum, en meira um sprengingar, eltingarleiki, blóð og vélbyssur. Plottið er líka fínt þó það sé alveg ferlega ótrúlegt. Þetta er hinsvegar ein alskemmtilegasta þynnkuræma sem til er og hefur bjargað mörgum sunnudeginum frá glötun, oftast í félagi við pizzu og kók.