The 13th Warrior (1999)

Þetta er hin allra mesta skemmtun! Eins og vinur minn sagði þegar að við gengum úr salinum þá eiga allir sem ertu alvöru Íslendingar að fara á þessa mynd og hlæja!! Það er svo skrítið að heyra þessa "víkinga" blanda saman ÖLLUM norlensku tungumálunum!! Það var var samt sem áður gaman að þessu.. Persónulega þá finnst mer þetta besta myndin hans Banderas að undantekknu KLASSÍKINI Zorro sem var kannski agnar ögn betri en samt ekki, þetta er fín mynd sem margir víkingar ættu að hafa gaman að.

Ég skrapp út á leigu til ad brjóta upp próflesturinn adeins. Dvílík mistök. Mig langadi næstum í midri mynd ad byrja aftur ad lesa. Byrjun myndarinnar er ömurleg, einhver arabai dýdir fyrir ödrum araba eitthvad kjaftædi um víkingasidi, hrikalega óspennandi. Einhver drengur kemur siglandi yfir hafid mikla til ad ná í hetjurnar til ad berjast vid einhver "skrímsli". Restinn af myndin fer í ad horfa á leidinlega bardaga milli heilalausra villimanna og drasl víkinga, hvar er Egill eiginlega?? Hver er eiginlega ástædan fyrir ad dessir villimenn eru villimenn og éta dá daudu, gjörsamlega brainless sögudrádur. Antonio Banderas stinkadi gjörsamlega eins og allir í dessari hundónýtu mynd. Og deir töludu allir dönsku í dessari mynd en ekki öll nordurlandamálin í graut eins og einhver nágungi ad ofan segir, fyrir utan litla drenginn sem ad einhverri ástædu taladi sænsku. Myndin fær eina stjörnu fyrir dessa fleygu setningu frá einum víkingum á sannri sudur jótlensku : "Kun en araber ville tage en hund i krig", og hananú.

Ég hef alltaf haft gaman af Michael Crichton, bækurnar hans eru bara svo skemmtilegar blöndur af vísindum, skáldskap, tilgangslausum fróðleik og spennu. Ein af fáum bókum eftir hann sem ég hef ekki ennþá lesið er Eaters of the Dead, þ.e. bókin sem þessi mynd er byggð á en eftir að hafa séð myndina þá ætla ég að koma þessari örugglega fínu bók á jólagjafalistann hjá mér. The 13th Warrior var mynd sem ég hafði engan áhuga á að sjá í bíó. Trailerarnir voru vægast sagt lélegir og létu myndina líta út fyrir að vera óspennandi og lélega B-mynd. Það má ræða um það hvort hún sé B-mynd, en að mínu mati er hún alls ekki óspennandi né léleg. Samt sem áður er það augljóst að hún hefur verið klippt í tætlur á sumum stöðum. Þessi mynd var lengi í vinnslu og kom ekki út fyrr en ári (eða meira) eftir að hún var tekin upp. Sagt er að leikstjórinn, John McTiernan, hafi verið rangt titlaður þar sem Crichton sjálfur, framleiðandi, átti að hafa leikstýrt einhverjum hluta myndarinnar. Þrátt fyrir þetta hefur tekist ágætlega upp að klippa myndina og má hvergi finna dauðan punkt í henni, þó hún sé alls ekki nein rússíbanareið af spennu og hrollvekju. Antonio Banderas stendur sig með ágætum, sem er mikið hrós frá mér þar sem ég þoli hann yfirleitt ekki, en aðrir leikarar koma ekki mikið við sögu. Býst ég við því að sub-plot með Diane Venora hafi mikið verið klippt út þar sem hún birtist fjórum sinnum í myndinni en lítur út fyrir að vera mun mikilvægari persóna en hún virðis vera og einnig að annað sub-plot með Banderas og nýju kærustunni hans hafi að mestu horfið. Leikararnir sem túlka víkingana eru fínir og fannst mér einnig mjög gott að sjá það að Banderas var alls ekki hetja myndarinnar og vinnur enga bardaga einn né bjargar öllum í lokin. Tónlist Jerry Goldsmith er, eins og alltaf, frábær en mér fannst hún aðeins of lík tónlistinni sem hann samdi fyrir The Mummy (sem er mun betri, þ.e. tónlistin (líka myndin reyndar, en ég ætla ekki að fara út í það)). Eitt er alltaf víst að Goldsmith klikkar ekki frekar en fyrri daginn. Myndin er blóðug, oft ógeðsleg, en hún er líka spennandi, heldur manni við efnið og aldrei væmin - einmitt það sem ég hef verið að leita eftir í hasarmynd. En á hinn boginn skilur hún lítið eftir sig og gerir aldrei neitt ofsalega flott til að hægt sé að minnast hennar lengi á eftir.

Mynd þessi gerist árið 922 e.Kr. og segir frá friðsælum Arabanum Ahmad nokkrum sem neyðist til þess að fara sendiferð með hópi víkinga sem hann hittir á ferðum sínum. Víkingarnir eru alger andstæða við Ahmad, miklir hrottar og kunna enga mannasiði. Óþekkt plága sem kemur með þokunni herjar á íbúa heimlands víkingana og markmið hópsins er að sigrast á henni. Ahmad neyðist til þess að gerast stríðsmaður þótt það sé gegn eðli hans og taka þátt í blóðugum bardögum til þess að aðstoða félaga sína. Myndin er gerð eftir bók Michael Crichtons sem kallast Eaters of the Dead og það verður að segjast eins og er að það er ekki merkileg saga. Hún sver sig dálítið í ætt við aðrar víkingasögur sem skrifaðar voru fyrir hundruðum ára og það hefði þurft að vinna talsvert meira úr efninu til þess að ánægjuleg afþreying yrði til. Það er nóg af vel útfærðum bardögum og útlit er allt fyrsta flokks, en þegar manni er alveg sama um persónurnar verða bardagarnir frekar litlausir. Leyndardómurinn um pláguna óþekktu veldur líka tölvuverðum vonbriðgum þegar hann kemur í ljós. Leikararnir sýna engin tilþrif, enda eru flestar persónurnar mjög flatar og óspennandi. Frekar slöpp mynd en gæti samt höfðað til þeirra sem hafa sérstakan áhuga á víkingamyndum.