Any Given Sunday (1999)

Hrútleiðinleg mynd. 150 mín. af langdregnu röfli um þessa hundleiðinlegu kanaíþrótt - ruðning (sem þeir voga sér að kalla fótbolta). Það er nákvæmlega ekkert sem er skemmtilegt eða áhugavert við þessa mynd. Fólk getur allt eins gert magaæfingar í von um skemmtun eins og að horfa á þessa hörmung. Leiðinlegasta mynd sem Al Pacino hefur leikið í og enn eitt skelfingarútspil hjá hinum mjög svo ofmetna Oliver Stone.

okey.. þegar það var verið að sýna trailer-inn úr þessari mynd hugsaði ég bara með mér, Oliver Stone og Al Pacino.. "vá djöfulsins snilld er þessi mynd ábyggilega". En vá.. Þessi mynd er ekkert smávegis langdregin. Það gerist svoleiðis ekki neitt. en leikurinn er fínn og myndatakan er nokkuð góð. annars er þetta bara sorp

Any Given Sunday fjallar um ameríska fótboltann eða "rúgbíinn" eins og hann er stundum kallaður. Myndin segir frá þjálfara liðs Miami Sharks Tony D'Amato (Al Pacino) sem finnur það vel á sér að tími hans er að renna út. Liðinu hans hefur gengið afleitlega í ár og er hann stöðugt með hinn nýja eiganda liðsins, frænku sína Christinu Pagniacci (Cameron Diaz) á bakinu á sér. Fyrirliði liðsins, Jack "Cap" Rooney (Dennis Quaid) hefur meiðst illa og ekki er víst hvort að hann spili meira með þeim. Tony ákveður að láta reyna á hinn unga, óreynda og stressaða Willie Beamen (Jamie Foxx) og sýnir hann afbragðstakta. Tony líkar samt ekki við hann þar sem að hann vill gera allt eftir sínu eigin höfði og verður yfirgengilega sjálfumglaður og montinn eftir að hann er orðinn frægur og aðrir góðir leikmenn liðsins t.d. Julian Washington (LL Cool J). Spurningin er: Tekst Tony að halda liðinu saman svo að þeir eigi einhverja sigurmöguleika. Oliver Stone er greinilega hrifinn af ameríska fótboltanum, það er alveg greinilegt í allri umgjörð myndarinnar og sögu. Það sem hann er að gagnrýna hérna er öll þessi auglýsingamenning í kringum íþróttina eftir að sjónvarpið kom til sögunnar og alla spillinguna og sukkið sem ríkir þarna hjá eigendum, þjálfurum og leikmönnum. En miðað við að þetta er maðurinn sem gerði þrusumyndirnar Platoon og Born on the Fourth of July t.d. þá er ádeilan óvenju veik hér eða ekki komið nógu vel til skila. Þess saknar maður dátlítið. Það sem uppi stendur er sennilega ein af betri íþróttamyndum sem maður hefur séð miðað við hversu gömul og tuggin klisja þannig myndir eru. Myndin er að sumu leyti nokkuð sambærileg við aðra mynd Stones, Natural Born Killers í ádeilu sinni á sviðsljósið og myndatakan í þeim báðum er ansi skrautleg. En þessi mynd er engin Natural Born Killers, því miður. Það sem einna helst heldur þessari mynd Stones frá floti er vel mannað leikaraval. Fremstur í flokki fer þar Al Pacino sem Tony, miðaldra maður sem lífið er í rúst hjá fyrir utan fótboltann sem hann lifir fyrir. Al Pacino, sem er örugglega einn allra besti leikari sem til er í heiminum í dag, skilar sínu hlutverki af miklu fagmannlegu öryggi og senurnar á milli hans og Jamie Foxx eru þær bestu í myndinni. Foxx sem ég hef ekki heyrt um hingað til sýnir mjög góða takta sem nýliðinn Willie sem sýnist vera kaldur og sjálfsöruggur á yfirborðinu en hefur í rauninni voðalega lítið sjálfstraust. Dennis Quaid kemur einnig vel út sem gamla fyrirliðskempan sem er farinn að efast um áframhaldandi hæfileika sína. Leiðinlegt er að bæði hinn þrumugóði leikari James Woods og LL Cool J sem hefur sýnt hreint ágætan leik hingað til eru báðir illa vannýttir. Eins er farið með marga góða aukaleikara svo sem Ann-Margret og Matthew Modine auk þess sem Cameron Diaz kemur ekki nógu vel út úr þessu og virðist aldrei almennilega finna sig í myndinni. Auk þess er myndin einum of löng en Stone heldur samt uppi það miklum hraða og spennu að maður finnur ekki svo fyrir því og myndin er aldrei leiðinleg. Þetta er ágætis íþróttamynd en ekki fara á hana með því hugarfari að sjá Stone í rosalegum og skemmtilega gamalkunnum ádeiluham. Þið munið verða fyrir vonbrigðum.

Þessari mynd beið ég með mikilli eftirvæntingu en því miður er hún ekkert sérstök alltof mikið af fótboltaatriðum og handritið slappt. Örugglega ein versta mynd sem snillingurinn hann Oliver Stone hefur gert.

Any Given Sunday kom mér mjög mikið á óvart. Yfirleitt þoli ég ekki íþróttamyndir en þar sem ég er mikill aðdáandi Oliver Stone ákvað ég að gefa þessari mynd sjens. Ég sé ekki eftir því. AGS er kraftmikil (hvað annað - þetta er Oliver Stone mynd!) og góð mynd sem fjallar um ameríska ruðningsboltaliðið Miami Sharks og allt batteríið í kringum það. Við fáum þreyttan þjálfara (Al Pacino), nýjan eiganda liðsins (Cameron Diaz), nýliða sem lítur stórt á sig (Jamie Foxx), gamla stjörnu (Dennis Quaid) og fullt af öðrum persónum sem allar fá góðar línur og eru leiknar af góðum leikurum. Stone bregst manni ekki frekar en fyrri daginn. Fyrstu mínúturnar á þessari mynd gefa manni forsmekkinn á því sem koma skal - óreiða, kraftur og dúndrandi tónlist; Any Given Sunday er hávær og rosaleg mynd sem sumt fólk mun örugglega ekki þola - en þetta er Stone, það er ekki hægt að búast við öðru. Ekki er hægt að setja þessa mynd í hóp Stone-mynda eins og JFK eða Natural Born Killers, en hún er í svipuðum gæðaflokki og U-Turn. Pacino er frábær eins og venjulega, Diaz er glæsileg og peningagráður og kemur verulega á óvart, Foxx er fínn sem og Dennis Quaid, James Woods, Lauren Holly (kom mér einnig á óvart) o.fl. Jafnvel LL Cool J fór ekki mikið í taugarnar á mér! Ég get ekki mælt með Any Given Sunday fyrir alla en hún er áhugaverður kostur.

Afar slöpp ruðningsboltamynd sem á að vera einhvers konar ádeila á það hvernig peningar ráða öllu í þeim heimi en kemur út sem heimskuleg dramaþvæla um illa statt lið og þjálfara þess (Pacino) sem er kominn yfir sitt besta. Handritið er hræðileg þvæla og ekki heil brú stórum hluta af atburðarásinni ásamt því sem nokkur undirplott sem virtust lofandi í fyrstu eru yfirgefin án frekari skýringa. Það vantar ekki hæfileikana í leikhópinn, hér höfum við Pacino, James Woods, Dennis Quaid og fleiri en þeim er hér gjörsamlega sóað. Ruðningsboltaatriðin eru reyndar ágætlega gerð og fyrir þau fær myndin þessa eina og hálfu stjörnu, dúndrandi hljóðrás heldur manni vakandi en það líður aldrei langt milli þess að maður er minntur á að ekkert býr að baki. Án efa alversta mynd sem Oliver Stone hefur nokkurn tíman sent frá sér, ég ráðlegg öllum nema hörðustu ruðningsboltaaðdáendum að forðast þessa.