The Day After Tomorrow (2004)
Jáms, ég skellti mér í bíó á nákvæmlega þessa mynd og fór frekar sátt út. Tæknibrellurnar voru ekkert smá TÖFF...allt í sambandi við þær var flott, þó að úlfarnir hefðu mátt vera aðeins betur gerðir í hreyfingum (ég veit, smámunasemi í manni. Það voru bara tímabil sem maður sá að þeir voru pottþétt tölvugerðir). Skýin, klakarnir, frostið, snjórinn og sjórinn var allt svo rosalega vel gert að maður fékk fyrir magan á tímabili. Tónlistin fékk hárin til að rísa á köflum, sérstaklega þó í byrjun (rosaleg byrjun!) sem ég hreyfst mikið af. Jake Gillenhall var snilldin ein og vinur hans og flestir meðleikendurnir. Það eina sem ég get sett út á hjá þeim er að brandararnir komu stundum á slæmum tíma og sumar setningarnar. En myndin hreyf mig ekki alveg því ég náði aldrei að komast fullkomlega í hana. Sorglegu augnablikin hrifu mig ekki neitt (sem gerist ekki í hvert skipti) og ég náði aldrei almennilega að komast inn í myndina, það var eins og ég væri að....tja horfa á bíómynd ef þið skiljið...þetta var ekki nógu raunverulegt til þess að ég fann fyrir því, það vantaði þennan neista sem engin af þessum magnþrungnu atriðum kveiktu. En þrátt fyrir það þá var eitt atriði sem var ákveðin tilbreyting í þessari mynd frá öllum þessum kanamyndum sem bjargaði mér frá því að sveija. Það var atvikið með forsetan eftir að hann yfirgaf hvítahúsið, sem ég ætla ekki að nefna hérna :D. En ég sé ekkert eftir þessum 800 kalli og segji því fólki að fara á hana, í bíó frekar en að leigja hana á spólu ;)

