Klárlega með þeim skemmtilegustu
Aladdin: Teiknimyndin sem festi það að láta frægt fólk tala inn í myndirnar. Jafnvel þótt það hafi ekki alltaf verið gott, þá er alltaf jafn gaman að heyra einhverja kunnuglega rödd á…
Aladdin: Teiknimyndin sem festi það að láta frægt fólk tala inn í myndirnar. Jafnvel þótt það hafi ekki alltaf verið gott, þá er alltaf jafn gaman að heyra einhverja kunnuglega rödd á bak við einhvern karakter, sérstakelga ef karakterinn er miðja athyglinnar. Þeir þekktustu sem töluðu í myndinni eru áreiðanlega Scott Weinger úr Full House (aldrei verið aðdáðandi þáttanna) og Robin Williams (en það þekktasta sem hann hafði gert fyrir myndina er áreiðanlega Dead Poet's Society og Hook).
Rétt eins og "prinsessunar" út The Little Mermaid og Beauty and the Beast er Jasmine sjálfstæðari en gömlu kvenkarakterarnir, þó að hún hafi sína galla líka. Hún hefur nógu mikinn vilja að ákveða sjálf hverjum hún vilji giftast, jafnvel þótt hann sé ekki af konungsættum. Það er hægt að réttlæta það hversu fljót hún ákveður að giftast Aladdin í endanum út af því að hún þarf að ákveða mann til að giftast á innan við þremur dögum samkvæmt lögunum, en það réttlætir samt ekki að hún segjst elska hann á innan við þremur daga, og það er það eina sem dregur hana niður. Framhaldsmyndirnar (þær einu frá fyrirtækinu sem mér finnst vera í lagi) sýna samt að það líður slatti af tíma þangað til þau giftast, sem lætur sambandið vera aðeins raunhæfara.
Aladdin er fínn aðalkarakter. Hann hefur sjarmann, bæði sem vinur og sem draumaprinsinn, en er líka frekar snjall (en í myndinni gabbar hann bæði Andann og Jafar frekar vel). Soldánninn er rosalega líkur Maurice, pabba Belle úr Beauty and the Beast, í útliti og persónuleika (aðeins gleðilegri, en alveg jafn sérkennilegur) fyrir utan að hann getur orðið reiður. Jafar kemur með tvo stærstu eiginleika Maleficent, flott og ógnandi rödd, og hefur galdrakrafta (getur breytt sjálfum sér og dáleitt fólk), en er samt ekki alveg eins eftirminnilegur og hún, og í endanum á myndinni gerir hann soldið heimskulegt (þegar Aladdin gabbar hann, en ég vil ekki segja hvað hann gerir).
Þrír stærstu kostir myndarinnar eru eftirfarandi.
Myndin er með, ef ekki sú, fyndnasta sem Disney hefur komið með. Aðalástæðan er auðvitað Andinn. Þrátt fyrir myndin hafi aðeins of margar tilvísanirnar (pop-cultural reference), þá get ég ekki neitað því að karakterinn er stórskemmtilegur, hvort sem ég hlusta á Robin Williams eða Ladda í íslensku útgáfunni (með Lion King er þetta eina Disney-myndin sem ég fíla jafnmikið á íslensku, og síðan eingöngu Toy Story 2 hjá Pixar).
Annar kosturinn er að ástarsagan er ekki aðalsöguþráðurinn, allavega ekki að mínu mati. Hún er miklu meira um Aladdin og Andann, um vinskapinn á milli þeirra, loforð og svik og hvernig tvær ólíkar verur geta orðið vinir.
Sá þriðji er að eins og síðustu tvær myndir, þá er tónlistin og lögin bæði góð og verulega grípandi. Það er reyndar soldið gaman að vita að þekktir leikarar geta sungið alveg frekar vel.
Yfir heild er Aladdin góð teiknimynd frá Disney og verðug mynd að koma á eftir Beauty and the Beast, þó hún sé ekki eins góð. Hún er fyndin, missir aldrei dampinn, hefur engan leiðinlegan karakter og festi það að frægt fólk geta auðveldað talað í myndunum þeirra. Því miður hafa bæði raddleikurinn og myndirnar sjaldan verið eins gott eftir þessa.
8/10
Rétt eins og "prinsessunar" út The Little Mermaid og Beauty and the Beast er Jasmine sjálfstæðari en gömlu kvenkarakterarnir, þó að hún hafi sína galla líka. Hún hefur nógu mikinn vilja að ákveða sjálf hverjum hún vilji giftast, jafnvel þótt hann sé ekki af konungsættum. Það er hægt að réttlæta það hversu fljót hún ákveður að giftast Aladdin í endanum út af því að hún þarf að ákveða mann til að giftast á innan við þremur dögum samkvæmt lögunum, en það réttlætir samt ekki að hún segjst elska hann á innan við þremur daga, og það er það eina sem dregur hana niður. Framhaldsmyndirnar (þær einu frá fyrirtækinu sem mér finnst vera í lagi) sýna samt að það líður slatti af tíma þangað til þau giftast, sem lætur sambandið vera aðeins raunhæfara.
Aladdin er fínn aðalkarakter. Hann hefur sjarmann, bæði sem vinur og sem draumaprinsinn, en er líka frekar snjall (en í myndinni gabbar hann bæði Andann og Jafar frekar vel). Soldánninn er rosalega líkur Maurice, pabba Belle úr Beauty and the Beast, í útliti og persónuleika (aðeins gleðilegri, en alveg jafn sérkennilegur) fyrir utan að hann getur orðið reiður. Jafar kemur með tvo stærstu eiginleika Maleficent, flott og ógnandi rödd, og hefur galdrakrafta (getur breytt sjálfum sér og dáleitt fólk), en er samt ekki alveg eins eftirminnilegur og hún, og í endanum á myndinni gerir hann soldið heimskulegt (þegar Aladdin gabbar hann, en ég vil ekki segja hvað hann gerir).
Þrír stærstu kostir myndarinnar eru eftirfarandi.
Myndin er með, ef ekki sú, fyndnasta sem Disney hefur komið með. Aðalástæðan er auðvitað Andinn. Þrátt fyrir myndin hafi aðeins of margar tilvísanirnar (pop-cultural reference), þá get ég ekki neitað því að karakterinn er stórskemmtilegur, hvort sem ég hlusta á Robin Williams eða Ladda í íslensku útgáfunni (með Lion King er þetta eina Disney-myndin sem ég fíla jafnmikið á íslensku, og síðan eingöngu Toy Story 2 hjá Pixar).
Annar kosturinn er að ástarsagan er ekki aðalsöguþráðurinn, allavega ekki að mínu mati. Hún er miklu meira um Aladdin og Andann, um vinskapinn á milli þeirra, loforð og svik og hvernig tvær ólíkar verur geta orðið vinir.
Sá þriðji er að eins og síðustu tvær myndir, þá er tónlistin og lögin bæði góð og verulega grípandi. Það er reyndar soldið gaman að vita að þekktir leikarar geta sungið alveg frekar vel.
Yfir heild er Aladdin góð teiknimynd frá Disney og verðug mynd að koma á eftir Beauty and the Beast, þó hún sé ekki eins góð. Hún er fyndin, missir aldrei dampinn, hefur engan leiðinlegan karakter og festi það að frægt fólk geta auðveldað talað í myndunum þeirra. Því miður hafa bæði raddleikurinn og myndirnar sjaldan verið eins gott eftir þessa.
8/10
