Small Soldiers (1998)

Hversu cool væri það ef leikföng hefðu sjálfstæðan vilja og gætu labbað um, talað og gert hluti eins og þú og ég? Small Soldiers fjallar nokkurn veginn um þetta. Þó svo þessi sé enginn snilld, var eitthvað við hana sem heillaði mig. Mér fannst skemmtanagildi myndarinnar mjög gott. Talsetning Tommy Lee Jones sem foringi Úrvalssveitarinnar smellpassar. Svo fannst mér endabardaginn alveg ágætur. Enginn snilld, en samt mynd sem hægt er að horfa á.

Vá hvað þetta er ömurleg mynd. Hún skal samt fá eitthvað fyrir að vera hlæilega léileg mynd og hversu kjánaleg hún er. Ég mæli öllum tíu ára börnum að sjá þessa mynd og kaupa sér action man kall straks eftir á.ÉG verð bara að segja að mínu mati er þetta ripp off af toy story myndinni(þessi kom áður en toy story 2). Í raun er þetta bara kjánamynd.

Væskilsleg ævintýramynd um leikfangafyrirtæki sem vill gera eitthvað til þess að ganga í augun á nýjum eiganda þess Denis Leary og hanna að hans ósk leikföng með gáfur og hreyfigetu. Útkoman eru hetjurnar í Úrvalssveitinni og vondu kallarnir Gorgonítarnir. Strákur í smábæ Gregory Smith kemst yfir seríu af báðum gerðum og kviknar þá á þeim. Þá kemur í ljós að leikföngin eru ekki eins og þeim er ætlað að vera. Úrvalssveitarmennirnir með Chip Hazard Tommy Lee Jones í fararbroddi, eru í raun morðóðir klikkhausar sem gera hvað sem er til þess að eyða Gorgonítunum sem eru rólegir og upplýstir pasifistar með Archer Frank Langella í fararbroddi. Í mannlegi þátturinn í þessari mynd er einkar illa heppnaður. Steindauðar og ómerkilegar persónur og slæmur leikur þar samfara. Denis Leary á reyndar smá syrpu í byrjun en svo hverfur hann á braut og sést ekki fyrr en í lokin þegar hann nær upp smá hláturshroku í áhorfendum en nær þó ekki að hjálpa umhverfinu. Dúkkurnar á annað borð eru einu spennandi persónurnar í myndinni. Þær eru algjörar andstæður við raunveruleikann þar sem hlutskipti þeirra áttu að vera víxluð og sama gildir þar um vinnubrögðin. Eftirlifandi leikarar The Dirty Dozen tala fyrir Úrvalssveitina og tjúllararnir úr This Is Spinal Tap tala fyrir Grogonítana. Sena þar sem Úrvalssveitin lífgar við einhvurjar BARBÍ- dúkkur er skemmtilega sjónrænt og vel gert svo og lokaatriðið þar sem þeir ráðast fram með risastóran her úr verksmiðjunni. Allt er þetta þó fyllt upp með væmni og klisjum hjá mannfólkinu. Hefði verið góð ef minni áhersla hefði verið lögð á fólkið.