A History of Violence (2005)

Flott mynd! En sérstök og á köflum mjög skrýtin og hefur varla vikið úr huga mínum frá því ég sá hana fyrir einhverjum vikum. Ég vissi að mér fannst hún góð en treysti mér ekki til að skrifa um hana strax. Svoleiðis myndum gef ég alltaf plús, því það þýðir að boðskapur eða áherslur þeirra ná í undirmeðvitundina og til þess þarf hæfileika handritshöfunda og leikstjóra. Enda finnst mér handritið mjög gott. En það get ég tekið undir með öðrum að sum atriði eru of löng og sum atriði eru kannski óþörf. En á heildina litið skapar handritið athyglisverða sögu um mann sem hefur flúið dimma fortíð sína í bókstaflegum skilningi. Söguþráðurinn byggir upp spennu þar sem það á við -og ruglar mann í ríminu inn á milli. Ég þori að fullyrða að það var mun meiri spenna og hasar í myndinni en ég bjóst við, ég bjóst við meiri hádramatík en hún blandaðist svo skemmtilega inn í hasarinn að gat ekki annað en verið hrifin. Eitt hefur þó truflað mig og það er sú staðreynd að Mariu Bello var fengið hlutverk the all american sweetheart happy housewife. Jú hún hefur útlitið, en hæfileikana hef ég aldrei fundið hjá henni og hún var ekki að afsanna þá skoðun fyrir mér hér. Sorglegt, því ég held að hún hafi verið það eina sem ekki gekk upp í myndinni. Því allir aðrir leikarar stóðu sig hreint frábærlega, sérstaklega Viggo Mortensen, Ed Harris og William Hurt, sem eru mér allavega eftirminnilegastir. Karakterarnir þeirra voru mjög sterkir og kaldhæðnin ekki langt undan. Mjög flottir og hraðir bardagar eru í myndinni. Kynlífssenurnar eru ágætis krydd og ein þeirra var þó mikilvægust -þessi í stiganum, þar sem eiginkona Toms ákveður endanlega í hvoru liðinu hún er. Það var svo mjög sniðug hugmynd að blanda skólavandræðum sonarins í söguna, hvernig hann breyttist úr ofursaklausum pilt í sjálfstæðan ungan mann (sem hafði greinilega erft ákveðna eiginleika frá föður sínum). Svo var það sem ég og bíóvinurinn ræddum um, það var stílbreytingin á myndinni. Takið eftir því að í upphafi er þetta svona einfalt all-american lið sem tekur veruleikanum mátulega létt og svo þegar blákaldur veruleikinn bankar upp á breytist allt andrúmsloftið -sumir standa saman en aðrir gera uppreisn. Þessi kaflaskil hækka einkunn myndarinnar frá mér í þrjár og hálfa stjörnu þó að það sé í raun þar sem Maria Bello tapar alveg þræðinum. Tónlistin, myndatakan, hasarinn, og allt annað er að virka mjög vel. Ég mæli með því að allir kíki á þessa mynd, annaðhvort fílarðu hana í botn eins og ég, eða skilur ekkert í þessu lofi mínu hér... Takk fyrir mig!

Ég fór í bíó á þessa mynd fyrir tilviljun, það var þannig að ég ætlaði á aðra en það var uppselt svo að félagi minn stakk upp á þessari og ég tók til. varð alls ekki fyrir vonbrigðum enda vissi ég ekkert við hverju ég átti að búast. eðal mynd hér á ferð að mínu mati. og skemmtilega krydduð með grófum kynlífs senum.

Varúð! Þetta er ekki hefðbundin Hollywood sprengju ræma. Ef þið eruð að leita eftir slíku þá látið þetta eiga sig. Þetta er fjölskyldusaga af manni með slæma fortíð. Ég fékk á tilfinninguna að þarna væri verið að reyna að þröngva inn á manni tilfinningunni hvernig manni þætti að hafa búið með glæpamanni og átt með honum börn. Ekkert geðslegt svo sem en myndin er öll mjög yfirveguð hún er ekki Hollywood ýkt og það er líklega það sem fer fyrir brjóstið á mörgum. Vantar allan extra hasar og læti. Mér þótti hún ágætlega leikin. En sagan kannski er ekki að gera góða hluti í bíóinu.

A History of Violence er mjög áhrifamikil og átakanleg mynd í skömmtum. Eftir að hafa heyrt mjög góða hluti um hana get ég ekki annað en sagt að mér fannst hún góð eftir að hafa séð hana, en alls ekki frábær. David Cronenberg er að mínu mati einhver mistækasti og jafnframt furðulegasti leikstjóri nútímans. Það er aldrei að vita hvaða stefnu maðurinn tekur, allt frá hinni ógeðfelldu The Fly til hinnar klámfengnu og pervertísku Crash til hinnar súru eXistenZ. Í þetta sinn snýr maðurinn sér að einhverju sem loksins skiptir máli; frásögn. History of Violence er meira mainstream heldur en nokkuð annað sem hann hefur gert en hún inniheldur sterka sögu og vel skrifaðar persónur í þokkabót. Handritið er að flestu leyti solid og frammistöðurnar fínar. Viggo Mortensen nær góðum töktum sem hinn áttavillti en lúmskt hættulegi Tom Stall. Maria Bello sýnir líka glæsileg tilþrif og Ed Harris kemur jafnframt vel út. William Hurt stelur aftur á móti senunni í þessari einni senu sem hann á, en er hún mögulega líka sú besta í allri myndinni. Það er samt eitthvað við mótunina á myndinni sem er eitthvað ekki alveg að gera sig. Tilgangslausar senur eru teygðar óþarft og langar þagnir notaðar til að fylla upp í augnablik sem útskýra lítið. Kynlífssenurnar eru gífurlega langdregnar svo aðeins eitthvað sé talið upp. Lokaatriðið í myndinni skilar sínu líka fullkomlega, en endirinn yfirhöfuð virkar ekki nógu fullnægjandi. Ég verð náttúrlega að gefa myndinni góðan plús fyrir ógurlega hart og minnistætt ofbeldi. Það er skemmtileg tilbreyting að horfa á mynd sem sýnir ofbeldi sem hræðilegan og truflandi hlut fremur en eitthvað stílískt og töff. Það eru nokkrir litlir þættir varðandi þessa mynd sem koma í veg fyrir að ég gefi myndinni hærri einkunn. Myndin er góð, en mér sumt fannst mér vanta, meðan annað er kannski í fullstórum skömmtum. Létt meðmæli, en engin snilld.6/10

A History of Violence spyr afar athyglisverða spurningu, hverskonar áhrif hefur ofbeldi á líf manna? Hvað er ofbeldi og hver eru takmörk þess? Spurningunni er svarað með Tom Stall, meðal bandarískur fjölskyldumaður sem á smáverslun í smábæjarfélagi við hjarta bandaríska draumsins, þar til að tveir menn ganga inn í smáverslun hans. Þeir eru komnir til þess að ræna búðina hans, og þeir nota líkamlegt vald og að lokum byssur en Tom bregst fljótt við og drepur báða ræningjana áður en þeir gátu gert neinu fólki mein. Þessi eini atburður leiðir af sér hálfgerða keðjuverkun sem hefur áhrif á allt líf Tom Stall og það afhjúpar alla fortíð hans. Það sem gerir A History of Violence svona merkilega er hve einstaklega hrá og raunveruleg hún er, það er aldrei reynt að fela harða sannleikann bakvið hve virkilega sjúkt ofbeldi getur verið og hve dýralegt kynlíf getur verið, kynlíf og ofbeldi á meira sameiginlegt en flestir halda, sem er eitthvað sem myndin sýnir. Viggo Mortensen varð frægur eftir að hafa leikið Aragorn í Lord of the Rings þríleiknum, það má gleyma frammistöðu hans í þeim myndum, sem Tom Stall fær hann í fyrsta skipti að láta ljós sitt skína, frammistaðan hans er eitthvað sem ég kalla vel verðugt fyrir óskarinn. Maria Bello á sér áráttu í kvikmyndum að leika alltaf konur sem eru í miklum kynlífsatriðum, t.d Permanent Midnight og The Cooler, og það heldur áfram með A History of Violence en hún var líkt og Mortensen mjög góð. Ed Harris kemur með frábært aukahlutverk og líka gerir Williams Hurt það, en svo er það hann Ashton Holmes sem leikur Jack Stall son hans Tom sem sýnir hvað hann getur í leiklistaheiminum. Í raun mætti segja að A History og Violence sé að einhverju leiti satíra á bandaríska þjóðfélaginu, smábæjarfélagið er sýnt sem saklaust borgarafélag að utan en að innan eru alveg hryllilegir hlutir að eiga sér stað. Ég las í einhverri umfjöllun sem einhver kristinn Kani skrifaði um myndina, hann sagði að kynlífið milli Mortensen og Bello væri ótrúverðugt miðað við að þau séu kristin, þetta á ég nákvæmlega við. Það eru þessar þjóðfélagsreglur sem yfirborðið sýnir en að innan eru allt aðrir hlutir að gerast, kristinn eða ekki þá er svona kynlíf alveg vel hugsanlegt eins og sýnt er í myndinni, það kom mér þó á óvart að þessi gagnrýndi einbeitti sér meira á kynlífinu en ofbeldinu, má semsagt slátra fólki á viðbjóðslegan hátt en ekki stunda samfarir? David Cronenberg hefur aldrei verið í neinu sérstöku uppáhaldi hjá mér, en A History of Violence er besta myndina hans sem ég hef séð og meðal þess er hún besta myndin sem ég hef séð frá árinu 2005 hingað til. Það er eitthvað við þessa mynd sem fær mig til þess að elska hana, það gæti verið harði sannleikurinn á bakvið söguna, gæti verið grimma ofbeldið en ég held að það sé þetta tvennt blandað við hvernig karakterörkin hans Tom Stall þróast gegnum myndina. Ég tel að þessi mynd falli gersamlega undir kvikmyndasmekk, því þessi mynd hefur ekki þessa áru kringum sig eins og Sin City fyrr á þessu ári, þrátt fyrir það er þetta að mínu mati besta mynd 2005 sem ég hef séð hingað til.

Allt kallast nú kvikmynd orðið!!! Ég ætla ekki að eyða miklum orðum í þetta sorglega svefnmeðal en ætla þó að gefa henni 1/2 stjörnu vegna þess hve góðir leikararnir eru þó þetta hafi verið algjörlega áreinslulaust fyrir þá, sveimér þá ef þeir voru ekki jafnþreyttir af að leika þetta og ég og allir viðstaddir urðu af að horfa á þetta.



V O N B R I G R Ð I

Ég varð fyrir rosalegum vonbrigðum með þessa mynd, ekki að ég hafi búist við neinu stórkostlegu heldur hélt ég að þetta gæti verið hin fínasta efþreying. Mikið er búið að auglýsa myndina og eins og þeir sem hafa séð þær vita þá fjallar hún um kaffihúsa eiganda í sveitabæ nokkrum sem verður skyndilega hetja á einni nóttu eftir að tekur á glæpamönnum sem ætla að ræna búlluna. Frægð hans verður til þess að óæskilegir menn heilsa upp á hann og þá vaknar sú spurning hvort hann hafi eitthvað óhreint í pokahorninu sjálfur. Hugmyndin er ágæt og leikararnir ekki af verri endanum en í þessari mynd gengur ekkert upp að mínu mati. Það setur tóninn í byrjun þegar áhorfendur fylgjast með tveimur mönnum. Annar þeirra reykir en reykir ekki í alvörunni heldur púar. Það er algjört turn off og eyðileggur allan trúverðugleika og það á fyrstu mínútum myndarinnar. Það sem gerist næst er að skipt er yfir á dóttur aðalhetjunnar sem vaknar af martröð og það barn er einn sá allra lélegasti leikari sögunnar. Tvö mistök á fimm mínútum. Það er fátt ömurlegra en að horfa á mynd og hugsa með sér; rosalega vorkenni ég fólkinu að þurfa að leika með þessari manneskju. Hugmyndin með góðum leik er sú að þú átt að trúa því sem er að gerast!!!

Fyrir utan þetta tvennt er úr nógu að moða. Löng dramatísk skot missa algerlega marks og eiga illa við í mynd sem þessari. Maria Bello er óþolandi og Viggó er hallærislegur. Í lokin var manni andskotans sama um hvað varð um liðið í myndinni og óskaði þess eins að hún tæki brátt enda. það eina jákvæða sem hægt er að segja um myndina er leikur Ed Harris og Williams Hurt, enda gæða leikarar á ferð sem láta ekki slæmt handrit stoppa sig. það er varla að ég tími heilli stjörnu í myndina en hún fer beint til Hurt og Harris því án þeirra hefði ég gengið út.

Sá að einhver vitleysingur á imdb.com gaf myndinni 9.5 í einkunn en hallast að því að hann sé haldinn einhverjum ólæknandi sjúkdómi. Allavega var sessunautur minn algerlega með sömu skoðun og ég og ég gat hreinlega ekki heyrt annað en að allur salurinn væri það.