Mr. Brooks (2007)

Fullt hús stiga fær Mr. Brooks fyrir frábært handrit sem sýnir hvernig hversdagslegur aðili getur verið hver sem er á bakvið grímu sem engin vissi að væri gríma í fyrsta lagi. Kevin Costner, William Hurt, Demi Moore ásamt fleirum sýna stórkostlegan leik að mínu mati. Myndin fjallar um hinn virta mann ársins Mr. Brooks sem er fullur siðferðis um hvað sé best fyrir fjölskylduna og með góð gildi í viðskiptum líka, en hvað allt utan rætur heimilis og vinnu varðar er ekki einn siðferðisdropi í honum þó svo sýnilegt þykir að hann reynir að rétta sig af.

Samtvinning Costners og Hurt í eina og sömu manneskjuna tekst fullkomnlega og væri ég ekki hissa þó annar ef ekki báðir fái tilnefningar til Óskars fyrir þessa frammistöðu.

Þegar ég sat þarna í myrkrinu og tónlistin fór að spila sína villukennda tóna þá gat ég ekki annað en hugsað með mér hve margir Mr. Brooks ætli séu hér inni?!

Ég vill ekki gefa of mikið upp um myndina en sé ekkert annað í stöðunni en gefa 4 stjörnur fyrst ekki eru 5 mögulegar og óska öllum góðrar skemmtunar á þessu meistaraverki.



Kv. Gunnar H.

Mr. Brooks inniheldur margar góðar og frumlegar hugmyndir sem hefðu getað lifað vel í góðri kvikmynd, hinsvegar þá var ekki farið vel með þessar hugmyndir að mínu mati, ég sá fyrir mér möguleikana sem myndin hafði blómstra en í staðinn þá var niðurstaðan á Mr. Brooks langt frá fullnægjandi. Ég var mjög sáttur með Kevin Costner, hann passaði nákvæmlega og var mjög góður í hlutverkinu og sama með William Hurt. Hugmyndin að Kevin Costner sé raðmorðingi sem hefur ímyndaðan vin sem talar við sig og hvetur sig að fremja morð er mjög merkileg hugmynd, en hún nær aldrei að komast á flug, mér fannst eins og það vantaði mun meira þegar myndin var búin. Það eru einnig býsna margir aukasöguþræðir sem gera voða lítið til þess að gera myndina neitt betri, aðallega þá komu þau í veg fyrir að aðalsöguþráðurinn kæmist á flug. Það er mögulega helsta vandamálið, allir þessir söguþræðir voru að skemma fyrir því sem skipti allra mestu máli, þar sem myndin heitir Mr. Brooks þá var ég vonast að myndin fjallaði meira um Mr. Brooks en hún gerði. Mér finnst einnig ótrúlegt hvernig tónlist getur haft svakaleg áhrif á kvikmynd, hvernig hún getur gert kvikmynd trúverðuga/ótrúverðuga, hvernig hún ræður yfir taktinum og bara hvernig tónlist getur gert kvikmynd betri. Tólistanotkunin í Mr. Brooks er ein sú allra versta sem ég hef séð í mörg ár, ekki aðeins var tónlistin frekar slæm nú þegar heldur var hún að engu leiti að passa við myndina og hún mun eldast verr en lyklaborðstónlist frá 1984. Það er skömm að svona slæm tónlist sé sköpuð fyrir kvikmynd því það var einn stór partur af ástæðunni að Mr. Brooks mistókst. Mr. Brooks er ekki ömurleg kvikmynd, möguleikarnir eru til staðar og ég fann fyrir þeim og margt var vel gert í myndinni en við lokin þá leið mér eins og ég hafi verið að horfa á fyrsta hlutann í sjónvarpsmynd (sem er skondið þar sem ég las að Mr. Brooks á að vera fyrsta myndin í þríleik). Þessi mynd er svo sannarlega mikil blanda af góðu og vondu en í heildinni þá get ég ekki gefið þessari mynd góða einkun, og miðað við nokkuð góða dóma sem myndin fær nú þegar þá verð ég að segja að hún eigi þá alls ekki skilið.