The Ring (2002)

Þegar ég horfði á þessa mynd fyrst fannst hún mjög góð en í annað skiptið og þriðja þá var hún bara leiðnileg! Hún fjallar um konu sem er að vinna að verkefni um 4 krakka sem fóru um eina helgi í kofa og dóu vegna þess að þau horfðu á myndband sem drepur mann eftir viku ef maður horfir á það og þessir krakkar horfðu á það og hún fer á staðinn þar sem kofinn er og finnur myndbandið og svo verðiði bara að sjá framhaldið sjálf með því að horfa á hana!

Ég held að þessi kemur í topp tvö sætið mitt með óhugnalegum myndum. En japanska útgáfan er örugglega betri en þegar ég sá þessa gat ég ekki sofið því ég var alltaf að hugsa að stelpa með hár fyrir augunum og í hvítum náttkjól væri að ofsækja mig. Ég segi bara úff! Einhverjir unglingar dóu af einhverju sem sumir halda að það sé spóla sem drepur fólk. Þá fer fréttakona að rannsaka þetta og finnur myndbandið og horfir á það og l´ka sonur hennar. Þessi mynd er alls ekki fyrir viðkvæma.

Gæti verið óhugnalegasta mynd sem ég hef séð. Þetta er endurgerð japönsku útgáfunnar. Margir unglingar dóu út af einhverju sem enginn veit um. En fréttamaður á að rannsaka það og kemst að því að það er spóla sem drepur fólk ef maður horfir á það. Ef þið ætlið að horfa á myndina takið eftir nokkrum atriðum. Það er þegar spólan er að spilast takið eftir því hvað hún er óhugnaleg! Líka rétt svo eftir að hesturinn dettur úr skipinu sést í nokkur sekúndubrot í hringinn á eftir atriðinu. Og þegar stelpan skríður úr sjónvarpinu, það er líka mjög óhugnalegt. Þessi mynd er ekki fyrir viðkvæma og þegar ég horfði á hana náði ég ekki að sofa neitt í nokkra daga.

Ég hef oftar en ekki rifið mig útaf endurgerðarbrjálæði Kanans og varð ég nú ekkert sérstaklega spenntur þegar ég frétti af þessu. Asnarlega við þetta allt saman er að Ringu er frá 1998, ég skil vel að gamlar myndir séu endurgerðar(1960 og niður úr), að færa gamlar myndir í heim nýrra áhorfenda, en að endurgera mynd sem er enn talin ný og er enn í góðu gildi, er alveg útí hött. En við vitum öll ásætðuna fyrir endurgerðinni… peningar.

Nattevakten(1994) var endurgerð og kom það hrikalega út og nú er verið að vinna að því að endurgera The Texas Chainsaw Massacre(1974) og sögubreytingarnar lofa ekki góðu.

Þrátt fyrir allt hefur The Ring slegið rækilega í gegn í Bandaríkjunum og er auglýsingaherferðin mjög vel skipulögð því nú þegar er komið Ring æði hér á Íslandi.


Rachel Keller er fréttaritari sem er ný búin að missa frænku sína. Sonur hennar Aidan tekur þessu hrikalega þar sem hann og frænkan voru mjög náin. Ekki er allt með felldu því að frænkan dó á fremur óútskýranlegan hátt, engin getur sagt hvað skeði.

Rachel fer í kjölfarið að rannsaka málið og kemst brátt að því að ekki bara hún heldur einnig fjórir vinir hennar létust þetta sama kvöld á sama tíma. Allt er þetta tengt goðsögn um videospólu sem hefur þá bölvun að hver sá sem horfir á hana deyr eftir akkurrat viku.

Leit hennar færir hana að kofa sem að krakkarnir voru í viku áður en þau dógu og finnur hún þar videospóluna. Auðvitað skellir hún henni í tækið og horfir, sér til mikillar skelfingar að hún mun deyja eftir viku.

Rachel reynir að sannfæra fyrrverandi mann sinn, Noah til þess að hjálpa sér og hann kíkir á spóluna en trúir ekki orði af því sem hún segir um að deyja eftir viku og allt það.

Furðulegir hlutir fara að gerast og fyrr en varir er sonur þeirra líka búinn að sjá spóluna og þau berjast nú til þess að stoppa þessa hrikalegu bölvun.


Það sem gerði Ringu(1998) sérstaka, og virkilega góða hryllingsmynd, er það að hún spilaði á hræðsluna, ekki 2-4 sekúndna bregðu-atriði sem einkenna hryllingsmyndir nú til dags. Þessu klúðraði Verbinski þeir algerlega í The Ring(2002) því að ekkert stendur eftir nema bregðu-atriðin, skjalaskápar eru ekki ógnvekjandi...

Videoið var ekki jafn sannfærandi og í Ringu(1998) og náði myndin enganveginn að halda uppi sömu spennu og forverinn.

Það sem stendur upp úr í þessari mynd er myndatakan sem er virkilega skemmtileg og frumleg á köflum, leikararnir standa sig líka vel en annað er ekki þess virði að nefna.

Það kannski allra versta við þessa mynd, svo ég haldi áfram að miða við fyrri myndina, eru sögubreytingarnar. Þeim tókst að eyðileggja dulúðina sem lág á bak við Sadako/Samara.

Sem endurgerð er þessi mynd hrikaleg og ættu allir að halda sig frá henni, en sem sjálfstæð mynd er hún áhugaverður tryllir sem enginn ætti að láta framhjá sér fara.

Hún er mjög óhugnaleg og ég verð að segja að á augnablikum lokaði ég augunum yfir atriðum sem voru að koma. Ég fór á þessa mynd tvisvar og verð að segja að það breytir engu þó maður hafi séð hana áður, hún er jafn óhugnaleg. Svo verð ég að segja að mér finnst frummyndin, Ringu, ekki eins góð eða óhugnaleg. ég bíð spenntur eftir að hún kemur á DVD og hvet fólk sem hefur ekki séð hana að gera svo, en gera svo í myrkri og ekki í margra manna hóp.

The Ring eins og hún heitir á frummálinu er endurgerð af japanskri hrollvekju Ringu.

The Ring byrjar á því að tvær vinkonur Katie og Becce eru að tala saman og segir þá Katie Beccu frá mjög óþægilegri reynslu sem hún hafði orðið fyrir viku áður. Þá hafði hún verið að horfa á myndband með nokkrum vinum sínum og eftir myndina hafi þau fengið símtal þar sem sagt var að þau ættu 7 daga eftir ólifaða. Becca reynir að gera sem minnst úr þessu og segir að þetta sé allt bara einhver hrekkur, en svo er ekki seinna um kvöldið deyr Katie hrottalegum dauða. Eftir það byrjar myndin alminnilega og snýst úr því að vera byrjun á venjulegri unglinga hrollvekju og yfir í vandaðan spennutrylli!!!

Þessi mynd hefur margt upp á að bjóð leikurinn er mjög góður, kvikmyndatakan góð og mjög drungalegt útlit myndarinnar þ.e.a.s flest atriðin gerast um kvöld eða nótt eða í rigningu, þó eru það að mér finnst vera galli að reynt er að fá mann til að bregða þó ekkert sé að gera og finnst mér það vera gert einum of mikið. En niðustaðna er að þetta er ein betri hrollvekja síðari ára og ættu allir að sjá þessa (nema kannski þeir sem eru með viðkvæmar sálir).

Árið 1998 kom út japanska hrollvekjan Ringu (eða The Ring, hugsanlega, hef aldrei áttað mig á því). Þetta er næstbesta hrollvekja sem ég hef nokkurn tímann séð, strax á eftir The Shining. Myndin var nánast ekkert ofbeldisfull eða blóðug en andrúmsloftið var svo þrúgandi af einhverri ósýnilegri ógn og myndin svo yfirmáta óhugnanleg alveg frá fyrstu mínútu að maður átti í erfiðleikum með að sofna nokkrar nætur á eftir. Hér er komin bandarísk endurgerð þeirrar frábæru myndar og hún er góð í flesta staði en maður spyr sig að því: hvers vegna í ósköpunum þurftu þeir að endurgera myndina.

The Ring gengur út á það að hver sá sem horfir á dularfullt, skuggalegt myndband, sem er gjörsamlega óskiljanlegt, fær síðan símhringingu strax á eftir þar sem óhugnanleg rödd segir honum/henni að hann/hún muni deyja innan sjö daga. Sjö dögum síðan deyr manneskjan á óskiljanlegan hátt og finnst hroðalega útleikin.

Frænka blaðakonunnar Rachel Keller (Naomi Watts) er nýjasta fórnarlamb myndbandsins. Rachel ákveður að athuga málið nánar. Hún finnur myndbandið og horfir á það. Hún fær einnig símhringinguna og gerir sér þá ljóst að hún er í bráðri lífshættu og í miklu kapphlaupi við tímann. Það versta er að sonur hennar (David Dorfman) horfði óvart einnig á myndbandið svo hún þarf einnig að bjarga lífi hans. Með hjálp fyrrverandi kærasta síns og barnsföður (Martin Henderson) kemst hún á snoðir um fjölskylduharmleik úti á lítilli eyju sem tengist einhvern veginn myndbandinu. Rachel þarf að fara út til eyjarinnar og komast að hinu hryllilega leyndarmáli myndbandsins.

The Ring er augljóslega gerð fyrir talsverðan pening, ólíkt japönsku myndinni. Hún er mjög vel gerð tæknilega séð og einnig getur hún reitt sig á sterka frammistöðu Naomi Watts í aðalhlutverkinu (hún var í Mulholland Dr.). The Ring er áfram virkilega óhugnanleg og óþægileg mynd. En einhvern veginn leyfi ég mér að efast um að það sé beinlínis þessari mynd að þakka. Ég held að það sé meira að þakka ógnvekjandi sögu Kôji Suzuki sjálfri sem var í báðum myndunum. Sagan sjálf var geysilega óhugguleg sérstaklega vegna þess að hún sagði okkur í rauninni svo lítið um það hvað var sem sat um líf aðalkarakteranna. The Ring útskýrir einum of mikið af hlutum í lokin. Því minna af útskýringum, því meira af óhugnaði. Ekkert hræðir fólk jafn mikið og það sem það skilur ekki. Auk þess finnst mér sumt af þeim nýju útfærslum sem koma fram í The Ring hálf heimskulegar. Bandaríkjamenn eiga það til að ofauka allt í myndum sínum. Til dæmis þótti mér það algjör óþarfi að hafa fórnarlömbin afmynduð. Í japönsku myndinni fundust þau einungis stjörf, eins og þau hefðu dáið úr hræðslu. Mér fannst það alltaf miklu betri og trúverðugri útfærsla.

Sagan, eða þær litlu útskýringar, á því hvað myndbandið var og hvað stjórnaði þessum illa krafti fannst mér líka vera mun betur gert í japönsku myndinni. Hún nýtti sér talsvert betur urban legends (fyrirgefið slettuna en man ekki íslenska orðið yfir urban legend) og gamlar japanskar hefðir til að útskýra hlutina. Það vantar dálítið upp á hérna. Auk þess finnst mér slæmt að sjá gæðaleikarann Brian Cox enn einu sinni vannýttan sem dularfulla manninn á eyjunni sem veit meira en hann vill láta uppi.

Það er ekki hægt að neita því að The Ring, þrátt fyrir gallað handrit, er enn ansi óhugnanleg mynd, með sterkri leikstjórn og fínum leik í aðalhlutverkinu. En var nauðsynlegt að endurgera jafn frábæra mynd og Ringu. Hefði ekki verið nær að taka hana til opinna sýninga. Allavega mæli ég með því við kvikmyndaáhugafólk. Ef þið viljið sjá mynd sem hræðir úr ykkur líftóruna, sjáið þið þá Ringu.

Hágæða hrollvekja, sem er þó meira í spennumynda kanntinum þar sem ekki er mikið um hrollvekjandi atriði, hinsvegar eru þau atriði oft á tíðum frekar svakaleg. Fljótlega í byrjun myndarinnar kemur ógleimanlegt atriði þar sem maður fær gæsahúð niður á bak og verk í magann.

Myndin heldur manni við efnið allan tímann, með tónlist, forvitni og virkilega mikilli spennu.

Ég mæli með því að fólk sjái þessa mynd, hún fer óhefðbundnar leiðir, enda byggð á Japanskri hrollvekju og er því ekki bundin froðukenndu Hollywood eltingaleikja formúlunni.

Tekur á taugarnar og algerlega þess virði að sjá hana, í bíó svo ekkert ellti þig af sjónvarpsskjánnum.

Ég er nú nýkominn af forsýningu myndarinnar og ég verð að segja að ég hef sjaldan eða aldrei séð eins góða hroll/thriller/ráðgátu mynd.Hún er eins og aðrir hafa sagt ekki þessi típíska hryllingsmynd þar sem vondi kallinn eltir góða kallinn útum allt, hún skilur alveg nógu mikið af holum eftir til að maður veit ekki alveg hvað er í gangi(það er að segja geti séð strax hvað er á bakvið allt saman) en samt ekki þannig að maður sé alveg úti á túni.Plottið í myndinni finnst mér alveg frábært og ekki er verra að hún hefur ekki þennan típíska HAPPY ENDING þar sem allir brosa.Til að eyðileggja ekki fyrir neinum þá ætla ég ekki að segja of mikið en í stuttu máli(og flestir vita eflaust)þá snýst myndin um það að aðal leikkonan er að skoða nánar dauðsfall frænku sinnar og kemst af því að hún og þrír aðrir sem dóu á sama tíma höfðu horft á myndband sem samkvæmt sögusögnum á að valda dauða allra sem á það horfa.Persónulega fannst mér myndin alls ekkert ógeðsleg svolítið ósmekkleg stundum en alls ekki ógeðsleg,fyrir mig hafði hún meira svona ofsa spennu áhrif eða svona mig langar ekkert rosalega til að vera einn inní myrku herbergi áhrif.Svo ég sletti aðeins á ensku mundi ég segja I was seriously freaked outog það er eiginlega mitt álit á The Ring. Ég mæli eindregið með henni fyrir alla nema þá sem þola illa mikla spennu.

The Ring er í sjálfu sér merkilegust upplifunnar vegna, því á köflum getur hún verið svo spennandi og taugastrekkjandi að maður getur einfaldlega bara ekki þolað meira, og það besta við hana, er að maður fær að sjá 'alvöru' bregðuatriði, í stað þeirra sem eru fyrirsjáanleg og svekkjandi (þ.e.a.s. þau sem blekkja mann sífellt, semsagt; þegar það kemur í ljós að bregðan var síðan bara annaðhvort síminn eða kötturinn o.s.frv.). Gore Verbrinski gerir sér augljóslega grein fyrir því að andrúmsloft skiptir höfuðmáli í hryllingsmynd, frekar heldur en ódýrar gelgjubregður og kjánaleg konuöskur.Upprunalega myndin, Ringu, var að mínu mati mjög góð, og vel ''scary'', en mér fannst vanta meira uppá söguþráðinn, meiri persónusköpun og aðeins fleiri útskýringar á ýmsu, og það er einmitt það sem endurgerðin framkvæmir. Söguþráðurinn er talsvert breyttur hér, en á góðan hátt, og persónurnar fá helmingi meiri dýpt heldur en þær gerðu í fyrirmyndinni. Ég mundi samt segja að hún þjáist helst vegna þeirra plottpunkta sem voru skildnir eftir opnir (Ringu gerði það reyndar líka), það voru lausnirnar á plottinu sem fóru alveg með mig. Þær gáfu frá sér mikið, samt ekki nógu mikið, og þar með er c.a. 1/3 hluti af sögunni látinn vera eftir. En á tæknilegu hliðunum er myndin alveg stórkostleg. Kvikmyndataka og hljóðbrellur eru nógu flottar til að verðskulda viðurkenningar, og tónlistin svíkur mann aldrei og hjálpar heilmikið til með alla spennuuppbygginguna. Leikurinn er líka hinn fínasti almennt, þótt ég vilji helst hrósa strákpjakknum sem fór með hlutverk sérvitra krakkans (merkilegt samt hversu oft hann minnti mig á litla strákinn í Signs), jafnvel þótt hlutverkið var alltof formúlukennt þá fannst mér hann albestur. Naomi Watts var þó sjálf alveg ágæt, og maður sér það að hún eigi allan ferilinn framundan. Hún er líka SVAKALEGA heit! Ég mæli þó eindregið með The Ring. Ég ætla þó ekki að ganga svo langt með að segja að hún sé betri en frummyndin, þótt það fylgja ýmsar breytingar í henni, sumar góðar, aðrar slæmar (hvað í helvítinu átti hestaatriðið að þýða??). En allt í allt, þá verðskuldar hún alveg 7/10 hjá mér.

The Ring er virkilega vel heppnuð hrollvekja og jafnframt ein sú besta sem hefur komið út um nokkurt skeið. Hún þjáist ekki af helstu göllum sem einkenna venjulega hrollvekjur, svo sem fáránlegri hegðun persóna og skorti á rökréttri framvindu atburða. Reyndar er margt hérna sem er aldrei fyllilega útskýrt, en það er gaman að sjá hryllingsmynd sem gerir of miklar kröfur til vitsmuna áhorfenda frekar en of litlar eins og er venjulega tilfellið. Söguþráðurinn fjallar í stuttu máli um blaðamann sem fréttir af dularfullri myndbandsspólu, en allir sem horfa á þessa meintu spólu deyja á dularfullan hátt nákvæmlega 7 dögum síðar. Myndin byggir frekar sparlega á öllum hrollvekjuklisjunum sem við höfum séð svo oft áður og leitast frekar við að halda uppi drungafullu andrúmslofti meiri hlutann af tímanum frekar en að vera með þessa dæmigerðu kattar-og-músar eltingaleiki og bregðuatriði. Atriði sem valda virkilegri skelfingu eru ekki mjög mörg, en þau svínvirka þegar þau koma fyrir. Þeir vankantar sem eru í handritinu duga ekki til þess að draga myndina ekki niður og það mætti jafnvel færa rök fyrir því að hrollvekju gildi hennar sé meira fyrir það að aldrei er nákvæmlega útskýrt allt á bakvið alla atburði. Hrollvekjufíklar geta gert sér mjög glaðan dag með þessari, en viðkvæmir ættu að leita annað.

Ég hafði séð upprunalegu myndina(Ringu)og ákvað því að skella mér á þessa.

Hún byrjar svipað en fljótlega kemur í ljós að það er meira gert uppúr hrökkvi atriðum heldur en bara að gera mann alveg sturlaðan af hræðslu eins og sú upprunalega, þrátt fyrir það er þetta fín skemmtun og á Gore Verbinski hrós skilið fyrir að skila best heppnuðu endurgerð sem komið hefur frá Hollywood.

Flestir leikarar standasig mjög vel og þá helst sá sem leikur son Rachel(Naomi Watts).

Vel heppnuð endurgerð en kemst bara með tærnar þar sem orginalinn hefur hælana.