The Odyssey – stórbrotið kvikmyndaafrek
★★★★☆
Ég fór á The Odyssey með miklar væntingar. Christopher Nolan hefur sjaldan brugðist mér sem leikstjóri, en þrátt fyrir það fór myndin langt fram úr því sem ég bjóst við. Það fyrs…
Ég fór á The Odyssey með miklar væntingar. Christopher Nolan hefur sjaldan brugðist mér sem leikstjóri, en þrátt fyrir það fór myndin langt fram úr því sem ég bjóst við.
Það fyrsta sem sló mig var hversu vel tókst að færa þetta tímalausa verk yfir á hvíta tjaldið. Handritið nær að gera söguna aðgengilega án þess að fórna þeirri dýpt og þeim klassa sem einkennir frumverkið, og uppbygging myndarinnar heldur manni föngnum frá upphafi til enda.
Tæknilega er myndin með nánast allt upp á tíu. Myndatakan, hljóðvinnslan og leikstjórnin eru öll í hæsta gæðaflokki, eins og búast má við af Christopher Nolan.
Leikarahópurinn stendur sig einnig frábærlega. Tom Holland skilar að mínu mati einni bestu frammistöðu sinni hingað til, Matt Damon er sterkur í hlutverki sínu og Robert Pattinson er sannfærandi sem lævís gunga og svikull andstæðingur.
Eitt af því sem vakti athygli mína var hvernig myndin nýtir praktísk tæknibrelluáhrif. Það gefur henni meiri þyngd og raunveruleikatilfinningu en margar stórmyndir nútímans sem treysta nær eingöngu á tölvubrellur. Nolan finnur jafnframt frumlegar leiðir til að færa þekktustu atriði Hómers, höfundar Ódysseifskviðu, yfir á hvíta tjaldið og útkoman er bæði fersk og trúverðug.
Mikill metnaður var einnig lagður í tökurnar. Myndin var tekin að öllu leyti á IMAX-filmur, sem hefur lengi verið draumur Nolans. Ef þú vilt fá innsýn í hvernig The Odyssey varð til mæli ég eindregið með þessu rúmlega 20 mínútna myndbandi bak við tjöldin. Þar er farið yfir allt frá tökustöðum, leikmyndum og praktískum tæknibrellum til tónlistar, IMAX-tækninnar og þess gríðarlega metnaðar sem einkenndi gerð myndarinnar.
Tónlistin kom mér á óvart. Hún er óhefðbundnari en ég bjóst við en verður á köflum gríðarlega áhrifamikil og lyftir upp mörgum af sterkustu atriðum myndarinnar. Ég hefði kannski viljað heyra aðeins meira af hefðbundnari ævintýratónlist inn á milli, en draumkenndi og örlítið drungalegi tónninn virkaði engu að síður afar vel. Á köflum minnti sjónrænn stíll myndarinnar mig meira að segja örlítið á verk Tim Burton, án þess þó að missa hinn sérstaka Nolan-stíl.
Fyrir mér er The Odyssey eitt af sterkustu verkum Christopher Nolan til þessa og kvikmynd sem ég mun án efa sjá aftur. Hún sameinar stórbrotna kvikmyndagerð, sterka frásögn og áhrifamiklar persónur á þann hátt sem fáir leikstjórar ná.
Ef þú hefur gaman af metnaðarfullum ævintýramyndum sem byggja jafnt á sjónrænum stórfengleika og vandaðri frásögn er þetta kvikmynd sem þú ættir ekki að láta fram hjá þér fara. Christopher Nolan sýnir enn á ný hvers vegna hann er talinn einn fremsti kvikmyndagerðarmaður samtímans.
Það fyrsta sem sló mig var hversu vel tókst að færa þetta tímalausa verk yfir á hvíta tjaldið. Handritið nær að gera söguna aðgengilega án þess að fórna þeirri dýpt og þeim klassa sem einkennir frumverkið, og uppbygging myndarinnar heldur manni föngnum frá upphafi til enda.
Tæknilega er myndin með nánast allt upp á tíu. Myndatakan, hljóðvinnslan og leikstjórnin eru öll í hæsta gæðaflokki, eins og búast má við af Christopher Nolan.
Leikarahópurinn stendur sig einnig frábærlega. Tom Holland skilar að mínu mati einni bestu frammistöðu sinni hingað til, Matt Damon er sterkur í hlutverki sínu og Robert Pattinson er sannfærandi sem lævís gunga og svikull andstæðingur.
Eitt af því sem vakti athygli mína var hvernig myndin nýtir praktísk tæknibrelluáhrif. Það gefur henni meiri þyngd og raunveruleikatilfinningu en margar stórmyndir nútímans sem treysta nær eingöngu á tölvubrellur. Nolan finnur jafnframt frumlegar leiðir til að færa þekktustu atriði Hómers, höfundar Ódysseifskviðu, yfir á hvíta tjaldið og útkoman er bæði fersk og trúverðug.
Mikill metnaður var einnig lagður í tökurnar. Myndin var tekin að öllu leyti á IMAX-filmur, sem hefur lengi verið draumur Nolans. Ef þú vilt fá innsýn í hvernig The Odyssey varð til mæli ég eindregið með þessu rúmlega 20 mínútna myndbandi bak við tjöldin. Þar er farið yfir allt frá tökustöðum, leikmyndum og praktískum tæknibrellum til tónlistar, IMAX-tækninnar og þess gríðarlega metnaðar sem einkenndi gerð myndarinnar.
Tónlistin kom mér á óvart. Hún er óhefðbundnari en ég bjóst við en verður á köflum gríðarlega áhrifamikil og lyftir upp mörgum af sterkustu atriðum myndarinnar. Ég hefði kannski viljað heyra aðeins meira af hefðbundnari ævintýratónlist inn á milli, en draumkenndi og örlítið drungalegi tónninn virkaði engu að síður afar vel. Á köflum minnti sjónrænn stíll myndarinnar mig meira að segja örlítið á verk Tim Burton, án þess þó að missa hinn sérstaka Nolan-stíl.
Fyrir mér er The Odyssey eitt af sterkustu verkum Christopher Nolan til þessa og kvikmynd sem ég mun án efa sjá aftur. Hún sameinar stórbrotna kvikmyndagerð, sterka frásögn og áhrifamiklar persónur á þann hátt sem fáir leikstjórar ná.
Ef þú hefur gaman af metnaðarfullum ævintýramyndum sem byggja jafnt á sjónrænum stórfengleika og vandaðri frásögn er þetta kvikmynd sem þú ættir ekki að láta fram hjá þér fara. Christopher Nolan sýnir enn á ný hvers vegna hann er talinn einn fremsti kvikmyndagerðarmaður samtímans.
