Punch-Drunk Love (2002)

Punch-Drunk Love er ein af þessum myndum sem maður mun alltaf muna eftir og vitna í. Þessi mynd er stórkostleg í einu orði sagt. Það er varla hægt að fanga mannlegar tilfinningar betur en í þessari mynd. Leikstjórinn Paul Thomas Anderson (Magnolia, Boogie Nights) bætir hér enn einni rósinni í hnappagatið og sýnir það og sannar að hann er einn frambærilegasti leikstjórinn í heiminum í dag. Myndin fjallar um Barry Egan (Adam Sandler), einmana en nægjusaman mann sem er ekki fyrir neinum. Hann á sjö systur sem ráðskast með hann að vild. Þó Barry líti út fyrir að vera rólegur þá á hann það til að taka bræðisköst sem koma honum í vandræði. Barry á mjög erfitt með að kynnast konum en þegar ein systir hans kynnir hann fyrir Lenu Leonard (Emily Watson) fara hjólin að snúast. Barry og Lena fella hugi saman en það gengur ekki þrautalaust fyrir sig. Punch - Drunk Love er alvöru mynd sem fjallar um alvöru fólk. Það er ekkert verið að taka ástina neina silkihönskum í þessari mynd, hún sýnir okkur kaldan raunveruleikann. Það er allt frábært við þessa mynd, skothelt handrit, þétt leikstjórn, yndisleg kvikmyndataka og frábær tónlist. Rúsínan í pylsuendanum eru svo leikararnir. Þeir eru frábærir. Sandler og Watson fara á kostum. Þetta er mynd sem engin unnandi góðra kvikmynda má láta framhjá sér fara. Góða skemmtun.

Paul Thomas Anderson, þeim snillingi, hefur greinilega verið mikið í mun að sýna að hann gæti gert 90 mínútna mynd um einfaldan hlut, eins og hefðbundið rómantískt samband karls og konu. Að vísu gerir hann það með sínum óhefðbundnu aðferðum. Í aðalhlutverkinu er einn af þeim mönnum sem fyrirfram er einna ólíklegastur allra leikara til að leika aðalhlutverkið í mynd eftir Anderson, Adam Sandler. Og mótleikkona hans er stórleikkonan Emily Watson. Er hægt að ímynda sér ólíklegra par. Útkoman er besta rómantíska gamanmynd ársins.

Sandler leikur Barry Egan, mann sem hefur alla tíð verið undirokaður af systrum sínum sem eru sjö talsins. Barry reynir einnig að reka viðskipti með salernishreinsivörur en sá rekstur er hálfpartinn í klósettinu sjálfur. Á yfirborðinu er Barry pínlega feiminn og óframfærinn en óánægja hans með sjálfan sig og líf sitt brýst oft út í æðisköstum á milli. Það mætti segja að Barry væri fremur óhamingjusamur.

Þangað til að hann hittir Lenu (Emily Watson) sem að systir hans hafði kynnt fyrir honum. Þrátt fyrir alla óframfærnina tekst honum að ná til Lenu og hún til hans. En babbið í bátnum er að hann þarf að hreinsa upp eftir sig afleiðingar þess að hafa hringt í kynlífslínu þegar hann var einmana. Núna er stelpan og dólgurinn hennar (Philip Seymour Hoffman) að kúga út úr honum peninga og senda handrukkara heim til hans þegar hann neitar að borga. Hvernig á honum að takast að losna við hyskið án þess að Lena komist að því?

Í rauninni skiptir söguþráðurinn ekki svo miklu máli ef út í það er farið. Myndin er einfaldlega um karl og konu sem eru hrifin af hvort öðru og sambandi þeirra. Virkar hefðbundið myndu margir halda en ekki í meðförum Andersons. Karakterarnir eru raunverulegir, með alvöru vandamál og hafa ekki þetta glansútlit sem einkennir flesta leikara í rómantískum gamanmyndum. Þeir lenda einnig í skrítnum, oft drepfyndnum en þó fullkomlega trúverðugum uppákomum. Kannski er það bara ég en mér finnst ríkja einhver gleði yfir myndinni og það er eitthvað gott við það að þessir karakterar hafi fundið hvor annan. Ég held allavegana að það sé það sem Anderson er að fara. Hann reynir einnig að sýna það sjónrænt með skotum sem sýna ekki neitt nema alls konar skæra liti. Einnig með mikilli litadýrð þegar karakterarnir eru á Hawaii saman og fleira í þeim dúr.

Mig hefur grunað það, alveg frá því ég sá The Wedding Singer að það væri eitthvað meira spunnið í Adam Sandler heldur en hálfömurlegar myndir sem hann hefur gert, eins og Big Daddy eða Little Nicky, gáfu til kynna. Og hér springur hann út. Hann leikur svipaða persónu og hann hefur oft áður gert, góðláta á yfirborðinu en botnlaus pyttur af uppsafnaðri reiði og pirringi undir niðri. Munurinn er sá að í þetta sinn virkar persónan eins og alvöru manneskja, en ekki bara eins og hver annar karakter í gamanmynd. Sandler hefur sýnt, rétt eins og Jim Carrey gerði með The Truman Show, að hann getur gert fleira heldur en að leika fávitahlutverk í fávitamyndum. Vonandi verður hann ekki jafn væminn og Jim Carrey er orðinn í seinni tíð. Þetta er frábær frammistaða.

Emily Watson, sem mér finnst nánast aldrei fá hlutverk við sitt hæfi, stendur sig einnig mjög vel á móti Sandler og þetta ólíka kvikmyndapar tekst að búa til mjög sterkt aðdráttarafl sín á milli. Philip Seymour Hoffman er einnig mjög skemmtilegur sem hálfgeggjaður melludólgur og smábófi.

Þessi mynd kemst ekki í þann þungavigtarflokk sem nánast meistaraverkið Boogie Nights og meistaraverkið Magnolia eru í en ég segi það og stend við það, ef að allar rómantískar gamanmyndir frá Bandaríkjunum væru eins og Punch-Drunk Love, þá gerði maður ekki annað heldur en að vera í bíói. Frábær mynd.

Nýjasta mynd leikstjórans Paul Thomas Anderson (Boogie Nights, Magnolia), Punch Drunk Love, er algjört meistaraverk. Það sem kom mér mikið á óvart er leikframmistaða Adam Sandler (Waterboy, Little Nicky, Happy Gilmore, The Weeding Singer). Fyrri myndir hans hafa ekki verið upp á marga fiska og vinnur hann hér sér inn þvílíkan leiksigur.

Myndin fjallar um Barry Egan (Adam Sandler), hálfgeðveikan fyrirtækiseiganda. Hann ólst upp með sjö ráðríkum og stríðnismiklum systrum og veitti það honum töluverðugan skaða. Hann hefur fundið leið til að fá flugpunkta á færibandi með því að kaupa óhóflega mikið magn af búðing. Ein systir hans kynnir honum fyrir vinkonu sinni, Lenu (Emily Watson) sem er greinilega mjög hrifinn af Barry. Barry er mjög einmana og á einnig ekki mjög létt með að umgangast kvennfólk. Einmanaleiki Barrys er eiginlega farinn út í þunglyndisástand og grætur hann að ástæðulausu. Barry flækist í vanda við klámlínueiganda sem á klámlínuna sem hann hringdi í eitt einmanakvöldið og blandast það skemmtilega í atburðarrásina. Emily Watson fer eins og venjulega á kostum. Hér er hún við hlið Sandlers og er hún mjög góð þrátt fyrir að Sandler skyggi á hana. Fastagestir í myndum Andersons, Luiz Guzmán og Philip Seymour Hoffman standa sig vel í frekar létt leysandi hlutverkum. Margir hafa sagt að persóna Sandlers sé ekki svo ólík hans fyrri persónum. Það er margt til í því en munur persónanna er að “Barry Egan” er mikið raunverulegri og einnig er atburðarrásin mikið ruanverulegri en í gelgjugrínmyndum Sandlers.

Paul Thomas Anderson er einn af athyglisverðugustu ungi leikstjórum Hollywood ef ekki sá athyglisverðugasti. Með Punch Drunk Love gefur Anderson ekkert eftir fyrri verkum sínum og gefur frá sér en eitt meistaraverkið. PDL er ofbeldisfull rómantísk gamanmynd sem sker sig út úr fjöldanum. Ekki er þetta venjuleg rómantísk gamanmynd enda er PTA enginn venjulegur leikstjóri.

Ég vona að fólk haldi ekki að hér er á ferð einhver aulahúmorsmynd Sandlers og það fólk sem vonast eftir þannig mynd er hér á röngum stað. Punch Drunk Love er fyrst og fremst Paul Thomas Anderson mynd. Ég get mælt með henni eins og öðrum mynd Andersons og er hún jafn mikið meistaraverk og fyrri myndir hans.

Ég er mikill Adam Sandler áðdáðandi, en þessi mynd lét mig missa allt mitt mat á honum. Við vinirnir fórum á forsýningu og löbbuðum út í hléinu ásamt meirihluta þeirra sem voru í salnum.

Þetta er hryllingur! Adam Sandler á ekki að leika í svona ástarþvælu, hann á að leika í kjánahúmor myndum. Ég gat varla beðið eftir því að þessu myndi enda!!!

Ég gef þessari mynd enga stjörnu!

Það er vægast sagt ótrúlegt hvernig sumir grínleikarar hafa leynt á sér ''alvöru'' leikhæfileikum hálfan ferilinn. Ég get tekið fjölmörg dæmi; Robin Williams með Good Will Hunting, Jim Carrey með Truman Show, Steve Martin með Spanish Prisoner, Mike Myers með 54 o.s.frv. Allavega, þá er Adam Sandler - fyndnasti maður í heimi að mati meðalkanans - núna kominn á stallinn, og það kom mér gríðarlega á óvart hér í denn hvað maðurinn fékk mikla athygli eftir að hafa leikið nánast sömu persónuna í öllum myndunum sínum, og ég tala nú ekki um gæði flestra þeirra mynda. En þetta lof sem hann hefur fengið fyrir Punch-Drunk Love á maðurinn svo sannarlega skilið, því hann vinnur sér inn óneitanlegan leiksigur sem gjörbreytti öllu áliti mínu á honum. Persónulega ætla ég að vona að hann nýti sér þetta aðeins meira og sökkvi ekki aftur í skelfingar eins og Little Nicky eða Mr. Deeds svo eitthvað sé nefnt. Eitt sem er að vísu þónokkuð skondið er að persóna hans í Punch-Drunk Love er ekkert sérlega frábrugðin þeim sem hann er vanur að leika (semsagt þessa feimnu, einmana, indælu-en-samt-mjög-reiðu týpu), munurinn er bara sá að karakterinn fær þúsundfalt betri og raunverulegri persónusköpun. Þar að auki er sagan sögð frá hans sjónarhorni, og er sögð svo vel að maður fer að skilja hann út og inn og hvers vegna honum líður svona eins og hann gerir. Emily Watson hefur líka ávallt verið í talsverðu uppáhaldi hjá mér og það er alveg yndislegt að sjá hana svona góða (að venju) við hlið Sandlers, og saman eru þau alveg stórfengleg. Og varla yrði umfjöllunin fullkomin án þess að minnast á P.T. Anderson sjálfan, og ég verð bara að segja að þessi maður er fæddur snillingur. Boogie Nights og Magnolia eru meðal bestu mynda sem ég hef séð (og þá sérstaklega sú síðarnefnda), en því miður kemst Punch-Drunk Love ekki alveg svo hátt í gæðum. En það segir samt alls ekki að hún sé ekki frábær mynd þrátt fyrir það, og hún er hiklaust meðal bestu mynda seinasta árs. Kvikmyndataka og tónlist (sem er víst afar umdeild í áliti hjá mörgum - þá meina ég auðvitað Popeye-lagið) skapa jafnframt stórkostleg áhrif og ekki síst leikstjórnin. En eins og margir gagnrýnendur hafa tekið fram þá eiga ekki margir eftir að kunna að meta myndina, og eflaust eiga margir eftir að kalla hana annaðhvort langdregna eða leiðinlega; eða jafnvel bæði. Ég get að vísu ekki sagt annaðhvort um myndina. Hún er einstök (einsog flestar aðrar myndir eftir PTA), heillandi og m.a.s. bráðfyndin á köflum, en bara yfirhöfuð dásamleg. Dæmið bara sjálf... Ég veit a.m.k. fyrir mitt leyti að ég vil sjá þessa nýju hlið Sandlers spreyta sig áfram. Um að gera að leyfa manninum að þroskast upp úr kjánagríninu.8/10

Punch Drunk Love er mynd sem á eftir að falla mjög fáum í geð, því miður. Þetta er einfaldlega mynd sem skiptir fólki upp í hópa, þá sem hata hana og þá sem sjá ekki sólina fyrir henni. Ég er í seinni hópnum. Þeir sem fara á myndina, og búast við aulahúmor eins og þann sem Adam Sandler hefur framleitt í hræðilegum myndum sínum, munu verða fyrir ótrúlegum vonbrigðum. Það sem fólk hefði frekar átt að gera sér grein fyrir, að þetta er ekki Adam Sandler mynd, heldur Paul Thomas Anderson mynd. PTA er einfaldlega besti ungi kvikmyndargerðarmaðurinn í heiminum í dag. Hann hefur aðeins gert þrjár myndir sem hann kennir sig við, Boogie Nights, Magnolia og nú Punch Drunk Love. Þær eru allar meistaraverk, hver á sinn hátt. Punch Drunk Love er ljúfsár, sorgleg, launfyndin og hjartnæm rómantísk gamanmynd, líkt og hefur aldrei verið gerð áður. Hún líkist ekki neinni annari mynd sem ég hef séð, og er gjörsamlega frumleg á allan hátt. Ekki endilega í umfjöllunarefni, en það er jafngamalt mannkyninu, ástin sjálf, heldur í efnistökum. Persóna Sandlers, Barry Egan, er einhver albesta persóna sem ég hef séð í mynd. Með alla sína flóknu kosti og galla, bældar tilfinningar og skrítnu athafnir, þá er hann algerlega ógleymanlegur. Það fyndna er að hann er ekkert svo afskaplega ólíkur þeim persónum sem Sandler hefur leikið hingað til. Það sem gerist er að þegar hann er tekinn úr aulagrínssamhenginu, þá sér maður svart á hvítu hvað þessi persóna á virkilega bágt, og þarf á aðstoð að halda. Myndataka myndarinnar, notkun tónlistar, og þétt leikstjórn gera það síðan að verkum, ásamt leik Sandlers og Emily Watson, að hér er um að ræða hreinræktað meistaraverk fyrir þá sem það kunna að meta. Sem eins og áður sagði, verða líklega alltof fáir.

Ég er ósammála Pétri, ég hafði lítið gaman að þessari mynd fyrir utan kannski eitt eða tvö atriði. Þetta er svona mynd sem aðeins gagnrýnendur virðast hafa gaman að, mér persónulega hefur aldrei fundist gaman að sjá gamanleikara reyna sína fram á að þeir kunni að leika, þó að mér hafi nú fundist The Majestic góð mynd. Ef þetta á að vera frumraun hans í alvarlegri myndum þá hefði hann kannski átt að reyna við karakter sem líkist ekki hans eigin eða nánast öllum öðrum karakterum sem hann hefur leikið.

Veriði sæl og blessuð!


Ég var nú að klára að horfa á þessa mynd er skartar einum af bestu grínleikurum í dag honum Adam Sandler. Þessi mynd byrjar frekar skringilega og sýnir Adam Sandler sem hálfgerðan geðveikan mann sem er hræddur við veröldina fyrir utan vinnustaðinn sinn og heimili. Eftir nokkur langdreginn og gagnslaus atriði ákveður myndin að sýna okkur fjölskyldu Barry ,að ég held að hann heiti. Hann á sjö systur sem virðast ekki vera minni geggjaðari en hann. Ein af hans systrum reynir að fá hann á date eða stefnumót með vinkonu sinni úr vinnunni og snýst það í hálfgerða þráhyggju hjá þessari vinkonu systur hans að ná í Barry og fá hann á stefnumót. Barry er einmanna þannig að hann ákveður að hringja í Kynlífslínu sem endar vægast sagt illa. Þessi mynd er mjög léleg og ef til vill sú lélegasta sem Adam Sandler hefur leikið í. Tónlistinn í myndinni yfirgnæfir stundum talið en það hefði kannski verið í lagi á tímum hefði bara tónlistin verið aðeins skemmtilegri en talið. Ég er frekar vonsvikinn með þessa mynd en hún er tímasóun og býst ég við að fólk hafi eitthvað betra að gera við einn og hálfan tíma en að horfa á þessa mynd. Semsagt steikt mynd sem heldur sér ekki í samhengi + léleg tónlist sem endurspeglar gæði myndarinnar.

Mjög hlílegt og fyndin saga um ástarsamband bælds einstaklings.

Adam Shandler hækkar mikið í áiti hjá mér eftir mjög svo slappar myndir sem hann hefur gert unanfarið, er þessi mikið stökk uppávið og ég væri ekki frá því að þetta sé besta myndinn sem hann hefur leikið í. Þetta er sammt ALLS ekki týpísk Adam Shandler mynd. Ég veit ekki alveg við hverja á að líkja henni því hún er engri mynd lík. Ég held sammt að hún sé ekki fyrir alla. og þeir sem vilja fara á góða aulahúmorsmynd ættu að sleppa því að fara á þessa.