The Count of Monte Cristo (2002)

Mér fannst þessi mynd alls ekki slæm en hún hefur verið að fá frekar slappa dóma hjá gagnrýnendum. Leikur James Caviezel er reyndar enginn til að hrópa húrra yfir en Guy Pearce og Richard Harris eru fínir í sínum hlutverkum. Í byrjun myndar eru Fernand Mondego (Guy Pearce) og Edmond Dantes (James) mjög góðir vinir en sú vinátta varir ekki lengi því Fernand sér til þess að Edmond fari í ævilangt þrælahald því hann sýndi honum ekki eitthvað bréf. Edmond er pyntaður til óbóta þar sem hann er þræll en hann kynnist gömlum presti sem heitir Abbé Faria (Richard Harris). Þeir verða mjög góðir vinir og Abbé kennir Edmond að berjast og skylmast. Dag einn þegar dauðinn blasir við Abbé segir hann Edmond frá fjársjóðskorti sem liggur að fjársjóðnum af Monte Cristo. Edmond finnur þá líka góða leið til að strjúka en það sem hann þráir þá heitast af öllu er að hefna sín á Fernand!

MORÐ, SPILLING, SVIK, GRÆÐGI, ÁST og HEFND hafa verið um margra áratugaskeið drifkraftur flestra Bandarískra kvikmynda, en oftar en ekki hafa tilraunir kvikmyndaframleiðanda til þess að toga inn áhorfendur ekki virkað nægilega vel eða bara einfaldlega fallið. Þessi mynd um greifan af Monte Cristo virðist hafa staðist mínar kröfur um afþreyjingu og skemmtun. Hún er vel upp byggð, vel skrifuð og leikstýringinn nær að skila kröftugu sjónarspili búninga, umhverfis og leiks. Myndinn náði góðu flugi sem heldur sig út mestmegnis af myndinni en byrjar að falla þegar að endalokunum kemur, en þá fellur myndinn niður í dramatíska Hollywood gryfju sem svo margar aðrar góðar myndir gera. En, engu síður, var ég nokkuð ánægður með hana og sé ekki eftir dýrmætum aurum erfiðs vinnudags í hana.

Handritið var flott; vel skrifað, ekki vikið mjög langt frá bókinni og skemmtilega uppbyggt.

Ég get ekki kvartað undan leiknum heldur.. allaveganna ekki mjög mikið. Guy Pierce var með eindæmum góður í hlutverki sínu, þótt leikurinn hafi skiljanlega ekki verið tilnefndur til óskarsverðlauna. Hann skilar sínu hlutverki vel af sér þrátt fyrir staka ofleik en hann nær samt aldrei að blómstra sem vondi kallinn í myndinni. James Caviszel er allt í lagi, ekki vondur, alls ekki slæmur, en skortir reynslu. Hann má eiga það. En samt, karakterinn hans, Dante, kemur mjög grunnur út í byrjun á myndinni og látinn vera svoldið sljór. En, aftur á móti, breytist hann aðeins með myndinni og nær að virkja heilann á meðan dvölinni í D´if á stendur. Dagmara Domincyk virðist vera að sækja veðrið í glamúrborginni og ná alltaf í bitastæðari hlutverk með hverri mynd sem hún leikur í. Hún er svona eins og Cameron Diaz, byrjar í einni mynd og verður betri og trúverðugri með hverri mynd eftir það. Óopnuð rós í hafsjó túlipana.

Ég mæli með myndinni við hvern þann sem hefur gaman af ævintýrum, svikum og spennu. Jafnvel þótt að þetta sé engan veginn plott mynd í líkingu við The Game eða Fight Club má vel sjá af 800 krónum í hana. Semsagt, ágætis ævintýra mynd með sæmilegri framvindu og nice spennu. Nú er bara að brjóta upp sparibaukinn hjá litla bróður (eða systur..) og skella sér í bíó til að mynda eigið álit á The Count Of Monte Cristo.

Þessi mynd er stórskemmtileg! Handritið er mjög vel skrifað enda er sagan sjálf hrein snilld og atburðarrásin alltaf í þróun. Sjálfsagt getur hún ekki gert jafn fullnægjandi grein fyrir atriðum bókarinnar líkt og 8 þátta serían gerði, en samt sem áður er hún um 2 tímar sem er alveg hæfilegt fyrir ævintýramynd sem þessa. Hún er gríðarlega vel gerð og geinilega ekkert til sparað til að hafa búninga og umhverfi sem flottast. Leikararnir standa sig með prýði og er Guy Pearce alveg djöfullegur góður í hlutverki sínu. Að mínu mati er þetta skylduáhorf fyrir unnendur hasar og ævintýramynda og allra sem vilja smá skemmtun í frekar köldum febrúar...

Ég vil taka það fram að ég þekki söguna um Greifann af Monte Cristo. Bæði hef ég séð gömlu myndina með Richard Chamberlain og þættina með Gerard Depardiu (bókin bíður uppí hillu hjá mér þangað til ég hef tíma til að lesa hana (Alexander Dumas var gríðargóður penni, svo maður festist í bókunum hans, og þessi er 600 síður)). Svo það er út frá sögunni sem ég ætla að dæma þessa mynd. Sem spennu- eða ævintýramynd á hún ef til vill allt öðruvísi rýni skilið. Sagan um Greifann af Monte Cristo fjallar um hefnd. Hún fjallar um mann sem situr áratugi í fangelsi fyrir ekki neitt, og þegar hann losnar þá eyðir hann gríðarlega miklum tíma, peningum, og hugviti til að hefna sín á þeim 4 mönnum sem losuðu sig við hann. Hefndin er mögnuð fyrir hvað hún er úthugsuð og snjöll. Það er nefnilega ekki nóg að drepa þá. Þeir verða að þjást eins og hann þjáðist, missa allt sem þeir eiga og elska. Það er þetta sem er svo mergjað við söguna, plottið hans er svo flott og sniðugt. en í þessari mynd vantar næstum allt kjöt í hefndina. Til að byrja með virðist Dantes (aðalsöguhetjan (og þeir gátu ekki einu sinni borið nafnið hans rétt fram)) ætla að fara hægt í sakirnar með klókindin að vopni, en svo eru 90 mínúturnar að verða búnar og hefndin verður bara svona venjulegu skylmingaatriði. Sumsé ekkert magnað plott. Annað sem er mjög óþolandi við þessa mynd er að Dantes er látinn vera algjör einfeldningur áður en honum er fleygt í fangelsi. Það verður því afskaplega erfitt að trúa því að hann geti allt í einu farið að nota heilann og planað klækjafulla hefnd. Ef þið viljið sjá söguna um Greifann af Monte Cristo þá mæli ég með þáttunum með Depardiu (fyrir utan síðustu 5 mínúturnar þar sem FRAKKAR leyfa sér að setja amerískan endi). Ég verð að láta aðra um að dæma þessa mynd út frá skylminga- og spennusjónarmiði. Þessi þynning á sögunni fór of mikið í taugarnar á mér. Einhver hélt að það þyrfti að matreiða hana ofaní ungt fólk í dag, en mér þykir sá hinn sami sína ungu fólki í dag ansi mikla vanvirðingu ef hann heldur að við séum svo þunn að við getum ekki melt góða sögu. Ein og hálf stjarna fyrir Guy Pierce og nokkrar flottar tökur og skylmingar.