Átakanleg mynd með stæl
★★★★★
Þetta er ein af bestu myndum sem ég hef séð, var að kíkja á hana núna um daginn og vildi tjá mig aðeins um hana. Paul Thomas Anderson er einn af mínum uppáhalds leikstjórum. Hann veit …
Þetta er ein af bestu myndum sem ég hef séð, var að kíkja á hana núna um daginn og vildi tjá mig aðeins um hana.
Paul Thomas Anderson er einn af mínum uppáhalds leikstjórum. Hann veit hvað hann er að gera og er ekki búin að gera eina slappa mynd alveg frá annari myndinni sinni sem er myndin sem ég mun verað tala um: Boogie Nights. Það sem heillaði mig rosalega mikið við Boogie Nights var hvað hún var með skothelt handrit og hvað leikararnir náðu að meðhöndla það og líka hvernig það var sett á filmuna góðu. Það er líka æðislegt að sjá 70's og 80's gert svona vel.
Þetta er mjög basic persónu-saga, en hún er djúp. Leikararnir standa sig ofur vel og það er algjör snilld hvernig þau túlka persónunar. Líka persónu-þróunnin er allsvakaleg. Sagan fer frá því að vera groovy og að vera eitthvað sem maður bjóst aldrei við að hún myndinni vera (hafið Requim for a Dream í huga). Það sést að P.T. Anderson er mikill aðdáandi Martin Scorsese's, sem er skinjalegt því hann er algjör fokking snillingur, P.T. Anderson er nærum með sama tökustíl sem lífkar upp myndina og gerir hana áhugaverðari.
Það er hægt að dást af þessari mynd í drasl, eftir áhorfið þá vekur hún upp umræður og pæling um myndina og meira segja umhverfið í kringum okkur. Ég mæli eindregið með henni og séstaklega til Martin Scorsese-aðdáenda og þeirra sem fíila gott drama.
10/10
Paul Thomas Anderson er einn af mínum uppáhalds leikstjórum. Hann veit hvað hann er að gera og er ekki búin að gera eina slappa mynd alveg frá annari myndinni sinni sem er myndin sem ég mun verað tala um: Boogie Nights. Það sem heillaði mig rosalega mikið við Boogie Nights var hvað hún var með skothelt handrit og hvað leikararnir náðu að meðhöndla það og líka hvernig það var sett á filmuna góðu. Það er líka æðislegt að sjá 70's og 80's gert svona vel.
Þetta er mjög basic persónu-saga, en hún er djúp. Leikararnir standa sig ofur vel og það er algjör snilld hvernig þau túlka persónunar. Líka persónu-þróunnin er allsvakaleg. Sagan fer frá því að vera groovy og að vera eitthvað sem maður bjóst aldrei við að hún myndinni vera (hafið Requim for a Dream í huga). Það sést að P.T. Anderson er mikill aðdáandi Martin Scorsese's, sem er skinjalegt því hann er algjör fokking snillingur, P.T. Anderson er nærum með sama tökustíl sem lífkar upp myndina og gerir hana áhugaverðari.
Það er hægt að dást af þessari mynd í drasl, eftir áhorfið þá vekur hún upp umræður og pæling um myndina og meira segja umhverfið í kringum okkur. Ég mæli eindregið með henni og séstaklega til Martin Scorsese-aðdáenda og þeirra sem fíila gott drama.
10/10






























































