Nixon (1995)

Nixon var/er talin af flestu fólii vera langdregin og leiðinleg mynd um versta forseta Bandaríkjanna. Þá kemur Oliver Stone og gerir rosalega mynd um hann til þess að varpa ljósi á líf hans á forsetaárunum sem Stone er einstaklega góður að gera. Brátt kemur ævi Alexanders í bíó sem Stone fékk loks að gera. Anthony Hopkins er fullkominn sem Richard Nixon og ég tel hann betri Richard Nixon en Richard Nixon sjálfur. Nixon hefur þennan Stone-stíl í myndatöku og klippingu, svipað og JFK, Born on the 4th July og Natural Born Killers sem er geðveik aðferð til þess að vekja áhuga á myndum hans. Rétt eins og allar aðrar myndir Oliver Stones þá felur Stone engar skaðandi staðreyndir heldur reynir að sýna allt eins rétt og hægt er án umhugsunar til blockbustera eða fjöldans sem gætu ekki fílað myndina fyrir það. Myndin er ekkert skemmtiefni heldur söguleg þýðing á raunveruleikanum, og það á að dæma hana sem lærdómsefni ekki skemmtunarefni. Þrjár og hálfar stjörnur dugar fyrir Nixon.

Hér er á ferðinni úrvalsmynd Olivers Stone, Nixon, með óskarsverðlaunahafanum Anthony Hopkins í aðalhlutverki. Hún var tilnefnd til fernra óskarsverðlauna 1995: þ.á.m. fyrir leik Hopkins og leik Joan Allen í hlutverki Pat Nixon. Jafnvel þótt Richard M. Nixon hafi verið einn mest áberandi stjórnmálamaður þessarar aldar og að um hann hafi verið skrifaðar fleiri greinar en nokkurn annan mann, er persóna hans enn í dag flestum hulin ráðgáta. Með þessari hispurslausu mynd reynir óskarsverðlaunaleikstjórinn Oliver Stone að varpa ljósi á þennan einstaka mann sem reis til hæstu metorða í landi sínu og - eins og hann orðaði það gjarnan sjálfur - féll niður í þá dimmustu dali sem lífið felur í sér. Sjónarhorn Stones er hreinskilið og persónulegt en snýst að sjálfsögðu að miklu leyti um aðdragandann að falli Nixons úr valdastóli, hið dularfulla innbrot í Watergate-bygginguna árið 1972, til þess tíma er hann neyddist til að segja af sér 1974, fyrstur bandarískra forseta. En Stone skyggnist einnig dýpra inn í líf hans. Nixon var sonur fátækra en stefnufastra hjóna og þurfti ásamt fjölskyldu sinni að þola missi tveggja bræðra sinna sem dóu úr berklum. Við fylgjumst með honum vaxa úr grasi og sjáum hvernig hann fór að láta til sín taka á sviði stjórnmálanna, varð þingmannsefni 33 ára, öldungardeildarþingmaður 37 ára og varaforseti 39 ára. Hann bauð sig fram til forseta árið 1960 en tapaði fyrir John F. Kennedy. Honum tókst síðan að ná kjöri sem forseti Bandaríkjanna árið 1968 og var endurkjörinn 1972. Hann stjórnaði landinu í gegnum mikla og erfiða pólitíska tíma og vann sér sess með því. Fjöldi stórleikara fer með hlutverk í myndinni og má þar nefna James Woods, Ed Harris, Bob Hoskins, J.T. Walsh, Mary Steenburgen, Paul Sorvino og Tony Goldwyn. Ég gef myndinni þrjár og hálfa stjörnu og mæli eindregið með henni!