Never Been Kissed (1999)

Never been kissed er algjör stelpumynd sem að stendur vel fyrir sínu. Hún er mjög rómantísk og klisjukennd á köflum en er ágætis áhorf fyrir stelpukvöld.

Hún fjallar um Josie Geller sem er 25 ára og vinnur á Chicago sun times. Hún hefur aldrei unnið sem alvöru blaðamaður heldur bara sem starfsmaður við útgáfu blaðsins og verður því mjög spennt yfir því að fá að verða ,,undercover" blaðamaður.
Hennar fyrsta verkefni er að fara í menntaskóla og finna einhverja góða sögu til að skrifa um. Þetta reynist henni samt mjög erfitt í byrjun þar sem að hún var algjör lúði í menntaskóla. Hún lenti í því að strákur hafnaði henni illilega þegar hún var 17 ára gömul og hefur hún aldrei beint jafnað sig eftir það og telur sig aldrei hafa átt hinn fullkomna fyrsta koss. En nú þarf hún að fara í skólann og horfast í augu við hræðslu sína og e.t.v. eiga sinn fyrsta koss.

Myndin er fyrirsjáanleg en samt skemmtileg að horfa á. Manni líkar vel við Drew Barrymoore sem aðalpersónuna og það eru skemmtilegir aukaleikarar m.a. David Arquette sem styðja við bakið á henni í myndinni. Það má þó setja út á það að ,,chemistry" á milli Drew Barrymoore og bróður hennar David Arquette er meita en hjá henni og áætlaðri ástinni í myndinni. Myndin verður klisjukennd en einhvern veginn tekst ástin í myndinni að halda klisjunni þolanlegri. Ágætis mynd fyrir stelpukvöld.

Þetta er svona la la unglingamynd. Drew ofleikur að vísu svakalega ásamt nánast öllum öðrum leikörum í þessari mynd. Lokaatriðið í þessari mynd er líka óþolandi væmið, svona ekta amerískur happy ending. Það má öllu ofgera. En hún fær eina stjörnu fyrir viðleitni, stöku unglingar hafa örugglega gaman af henni...

Sæt mynd um 25 ára konu, Josie Geller (Drew Barrymore), sem var lögð í einelti í skóla og fær nú tækifæri til að upplifa skólaárin upp á nýtt. En samt, þessir vinsælu krakkar voru ÖMURLEGIR!!!!!! Stelpurnar leiddust út á götu og strákarnir gengu í skyrtum með V-hálsmáli. David Arquette(bróðir Josie) nær vinsæla töffaranum Rob vel (svaka sætur). Svo kemur væminn boðskapur (veriði bara þið sjálf og ekki vera hrædd við það bla bla bla....) og svo klappa allir. Týpískur happy ending þó enginn annar endir hefði komið til greina.