The Next Best Thing (2000)

The Next Best Thing kom mér virkilega á óvart þar sem að ég reyni nú að sneiða hjá myndum með Madonnu.

Myndin fjallar um Abbie (Madonna) og Robert (Rupert Everett) sem eiga það sameiginlegt að laðast bæði að karlmönnum og vera bestu vinir.

Á fylleríi lenda þau svo í því að sofa saman og hún verður ófrísk.Þau ákveða að ala barnið upp saman en þegar að hún vill svo fara að finna sér mann fer heldur betur að harðna í árum þar sem að Robert er ekki alveg til í að sleppa takinu á barninu þegar að hún ætlar að flytja út.

Rupert Everett sýnir en og aftur snilldarleik sem samkynhneigður maður og fer maður bara að efast um kynhneigð hans.

Ágætis þynnkumynd á sunnudags eftirmiðdegi.

Það er ekki erfitt að sjá fyrir hvaða hóp áhorfenda þessi mynd er ætluð. Madonna, Rupert Everett, hálfnaktir karlmenn í tonnatali... ég læt ykkur eftir að álykta hver markhópurinn er hér. En að því sögðu er hér á ferðinni saklaus skemmtun sem hægt er að hlæja að og (eins og heyrðist vel í bíósalnum) grenja að líka. Sagan er í stuttu máli sú að Abby Reynolds, jógakennari um fertugt (Madonna), lendir í því í myndarbyrjun að kærastinn hennar, Kevin (Michael Vartan), segir henni upp ansi harkalega. Í angist og sjálfsvorkunn fer hún að venju til besta vinar síns, Roberts (Rupert Everett), og til að sleikja sárin ákveða þau að detta allhrikalega í það. Fylleríið leiðir til þess að Abby og Robert sofa saman.. úpps, gleymdi ég að minnast á það að Robert er hommi? Abby verður ólétt, og þau skötuhjúin ákveða að eiga barnið og ala það upp saman. Sex árum síðar flækjast málin. Báðir foreldrarnir elska soninn Sam út af lífinu, en þegar Abby kynnist fjallmyndarlegum manni, Ben (Benjamin Bratt), sem vill giftast henni, hallar undan fæti. Lokakaflinn er hálfmelódramatískur en þetta er nú einu sinni amerísk mynd svo við hverju öðru var að búast? Auðvitað endar allt á besta hátt, svo það þarf ekki að stressa sig of mikið yfir vandamálunum. Madonna hefur nú aldrei þótt mikil leikkona, og hún bætir sig í raun ekkert hér, en á þó góða spretti, sérstaklega í atriðum með syninum. Rupert Everett hefur einstakan sjarma; manni finnst ekkert ólíklegt að hann hafi sofið hjá Abby og sé að ala upp Sam með henni þrátt fyrir samkynhneigðina. Aðrir leikarar eru í bakgrunninum, en þó er vert að minnast á Malcolm Stumpf í hlutverki Sams og Lynn Redgrave, sem leikur móður Roberts. John Schlesinger hefur leikstýrt betri myndum en þessari og maður hefur það á tilfinningunni að hann hafi í raun verið handbendi þeirra Madonnu og Ruperts, sem eru víst bestu vinir í raun og veru. Í heildina séð ágætis skemmtun, tónlistin er a.m.k. góð ef þú ert ekki á móti Madonnu-útgáfunni af "American Pie."