A Bridge Too Far (1977)

Einhver stærsta stríðsmynd 20 aldarinnar í leikstjórn Richard Attenboroughs snillingurinn sjálfur sem er um atburði í seinni heimstyrjöldinni sem eru enn í vafa hjá sögufræðingum. September 1944 stríðið er bráðum undir lok þegar hershöfðingi Breta einn (Dirk Bogarde) kemur með eina fáranlega hugmynd um innrás á Holland. Hann kemst fljótt af því að það er hrein sjálfsmorðferð þar sem Nasistarnir fela næstum heila skriðdreka deild í felum í skógi, en sjálfsálit hans er of mikið og sendir hann þá samt án þess að skilja afleiðingarnar. Miðað við þessa tíma var myndin frábærlega vel gerð en við nútímann þá efast ég það en afa mínum finnst þetta besta mynd sem til er. Ég er nokkuð á þeirri braut , ég segi eins og Maltin gerði overproduced good idea gone to bullshit bara án bullshit partinn. Maltin er algjör raðgáta enda gaf hann þessari mynd tvær stjörnur. Ef þú ert ekki var við leikarahópinn þá eru það margir: Dirk Bogarde, Michael Caine, Anthony Hopkins, Robert Redford, James Caan, Ryan O´Neil, Sean Connery, Edward Fox, Liv Ullman, Elliot Gould, Gene Hackman, Hardy Kruger, Laurence Oliver, Maximilian Schell. Þetta eru flestir leikararnir. En ekki sjá þessa mynd bara út af leikarahópnum heldur raunveruleikanum og góðu skemmtilegu hugmyndunum sem fylgja.

Ein af bestu stríðsmyndum sem gerð hefur verið segir frá hernaðaraðgerð Bandamanna er ætluð var til að ná öllum lykilbrúm að Þýskalandi. Er gagnrýninn á mistök og yfirstjórn þessarar hernaðaraðgerðar og bardagaatriðin eru mögnuð. Einvalalið leikara stendur sig vel og allt í sambandi við þessa mynd er fyrsta flokks. Mæli með að reyna að sjá hana í Widescreen þareð þetta er breiðtjaldsmynd.

Svaka mikil stórmynd, þ. e. fullt af frægum, og í flestum tilfellum góðum, leikurum, stórar senur og tæplega 3 tímar að lengd. Þó missir hún aldrei niður dampinn eins og algengt er með myndir af þessari stærðargráðu. Fjallar í stuttu máli um bjartsýniskast bandamanna eftir Normandí, þegar hæstráðendur í her bandamanna gerðu tilraun til þess að ráðast svona um það bil beint til Berlínar úr fjörum Normandí. Nú, eins og áður sagði er hér um allsvakalega leikaraveislu að ræða, Redford, Connery, Hopkins, Laurence Oliver, Liv Ullman, Jmaes Caan og Maximilian Schell, sem á þessum árum hefur líklega ekki þótt taka því að fara úr nasistabúningnum milli hlutverka. Mynd sem er skylduáhorfun, ef ekki skyldueign, á heimilum allra sem gaman hafa af stríðsmyndum.