End of Days (1999)

Sú var tíðin að austuríska eikin þótti trygging fyrir allt það besta sem kom frá kvikmyndaiðnaðinum í flokki hasarmynda og báru myndir þessar undantekningarlaust með sér nýja og ferska strauma. Síðustu árin hefur hins vegar hallað verulega undan fæti hjá goðinu og hefur honum ekki tekist að fylgja eftir þeim kröfum sem áhorfendur gera í dag, þ.e.a.s. góð saga, gott handrit og ekki síst frumleiki. Í nýjustu mynd hans End of Days virðist vera vottur af viðleitni um bót en hvergi nóg ef duga skal. Myndin er töluvert flott og nær kvótanum hvað varðar stórar sprengingar en því miður dugar það hvergi til að koma góðum trylli á toppinn í dag. Söguþráðurinn er ekki upp á neina stjörnu og er fyrirsjánlegur allt til enda auk þess að vera á köflum leiðinlegur. Samt sem áður má hafa þokkalega skemmtun út úr myndinni og nokkur atriði býsna góð þó aðalega í fyrri hluta myndarinnar. Í fáum orðum miðlungsmynd frá Arnold.

Hér er á ferðinni geðveik mynd þar sem Arnold Schwarzenegger fer með aðalhlutverk og fyrsta mynd sem hann leikur í í þónokkurn tíma. Þegar aldamótin nálgast (í raun ekki fyrr en næstu áramót en það er hægt að deila um lengi), kemur Satan til stórborgarinnar New York til að sækja brúður sína og boða endalok heimsins. En ekki ef Jericho Cane (Arnold) fær að ráða. Eins og ég sagði er þetta geðveik mynd og skemmtilegri en margar aðrar myndir með svona baráttu milli góðs og ills þar sem Satan er mesta illmennið af þeim öllum.

Þetta er nú hræðilega einföld mynd, sem er of fyrisjáanleg. Það vantar ALLAN frumleika í söguþráðinn. Það er ekkert nýtt hér á ferð. Persónurnar eru ýktar og illa skrifaðar. Myndin er mjög flott og ágætis sýning fyrir augað. Ég gef þessa einu og hálfu stjörnu fyrir flottar tæknibrellur og ágæta skemmtun, en ekki búast við að muna eftir miklu þegar þú labbar út úr bíósalnum.

Ææææ. Þessu hefði Arnold nú mátt sleppa. Mynd fyrir djöfladýrkendur og dóphausa. Satan vill hafa samfarir við einhverja konu og reynir allt til að ná henni. Allir sem umgangast hana eru púkar eða djöflar. Ein stjarna fyrir Schwarzenegger en hálf fyrir tæknibrellur. Orðrómur er um að þriðja hver Schwarzeneggermynd sé léleg, þessi er ein þeirra.

Undir lok árþúsundsins er því spáð að Satan muni koma til jarðarinnar til þess að finna sér brúði sem muni ala honum barn og þá muni hlið helvítis opnast og hið illa mun ráða heiminum. Þetta reynist rétt og síðustu dagana fyrir árþúsundaskiptin kemur Satan upp á yfirborð jarðar og tekur sér bólfestu í manni (Gabriel Byrne) svo hann geti komist óséður um. Hann byrjar strax að leita að brúði sinni sem reynist vera tvítug kona að nafni Christine York (Robin Tunney) sem hefur þjáðst af martröðum um þennan mann alla sína ævi og núna fyrst gerir hún sér það ljóst að þetta er Satan sjálfur og draumarnir voru raunverulegir. Inn í atburðarásina flækist fyrir tilviljun fyrrverandi löggan og núverandi lífvörður Jericho Cane (Arnold Schwarzenegger) en hann er bæði drykkfelldur og þunglyndur eftir að dóttir hans og kona voru drepin í hefndarskyni af glæpagengi sem hann kom upp um. Hann ásamt félaga sínum Chicago (Kevin Pollak) einsetur sér nú að vernda konuna gegn hinu illa en eins og það væri ekki nóg að berjast við Satan þarf hann einnig að berjast við yfirmenn kirkjunnar sem margir hverjir halda því fram að það þurfi að fórna konunni til þess að koma í veg fyrir að Satan sigri. Það er gott að sjá Arnold vera kominn í sinn gamla ham eftir alveg hreint afleitt gengi í lélegum gamanmyndum. Hann fer leikandi létt með þetta hlutverk sem hann gæti leikið í svefni. Þó er persóna hans ívið dýpri en maður á að venjast og þetta er t.d. í fyrsta skipti sem maður sér hann gráta. Það kemur alveg sæmilega út. Það helsta sem dregur þessa mynd niður er venjubundið og fremur klisjukennt handrit sem býður ekki upp á neitt nýtt. Önnur djöflamynd sem hét The Devil's Advocate hafði mun athyglisverðra og bitastæðara handrit. Gabriel Byrne fer á kostum sem Satan og hefur hann greinilega gaman af þessu en hver myndi svo sem ekki hafa gaman að því að leika mesta illmenni í heiminum. Að sjálfsögðu er djöfullinn alltaf safaríkasti og litríkasti karakterinn í myndinni þó að það hefði verið gaman að því ef hann hefði verið betur skrifuð persóna. Til dæmis hefur hann furðulegar reglur. Þetta er næststerkasta afl í alheiminum og sprengingar geta stoppað hann tímabundið? Þvílíkt og annað eins rugl. Robin Tunney hefur sáralítið að gera sem hin útvalda kona Christine og eins er það með Kevin Pollak, þann ágæta leikara sem félaga Arnolds. Hann er eiginlega grínarinn í genginu og ferst það svosem vel úr hendi en ekki með neinum tilþrifum. Rod Steiger er síðan fjalltraustur í hlutverki kaþólsks prests sem er eins og Arold að berjast gegn djöflinum. Peter Hyams keyrir myndina áfram af miklum hraða og tæknibrellurnar hans Stan Winstons eru æðislegar að vanda en myndin dalar fyrir það hversu handritið er klisjukennt. En myndin er aldrei leiðinleg og er með óvenjulega góðum Schwarzenegger í aðalhlutverkinu. Slökkvið á heilanum og skemmtið ykkur.

Þessu hefði Arnold nú heldur átt að sleppa. Satan kemur til jarðarinnar til að komast yfir kvenmann og Arnold þarf að bjarga heiminum. Margt gengur engan veginn upp. Myndin er þvílík steypa, sérstaklega út frá biblíulegu sjónarmiði, prestar virka frekar eins og dulspekingar og djöfullinn er með horn og hala - ekki ýkja frumlegt. Fyrir þá sem enn muna eitthvað eftir fermingarfræðslunni virkar þetta því sem í besta falli meðalgóð gamanmynd. Svo er persónusköpunin ekki sú aldýpsta sem undirritaður hefur séð. Persóna Arnolds er lögreglumaðurinn Jericho Cain, sem er drykkfelldur og hefur misst bæði eiginkonu og dóttur - einhverstaðar hefur maður nú séð svona áður. Sá eini sem gerir heiðarlega tilraun til leiks er Gabryel Byrne, sem fær stjörnuna hálfu. Einu notin sem ég sé fyrir þessa ræmu er því sem gamanmynd á árshátíð Guðfræðideildar Háskólans, hvar hún myndi eflaust vekja lukku.

Það er enginn annar en stórstirnið Arnold Schwarzenegger sem hér er mættur til leiks á ný, en hann hefur látið lítið fyrir sér fara frá því að hann fór í hjartaaðgerð fyrir tæpum tveimur árum. Og eins og fyrri daginn er óhætt að segja að hann ráðist ekki á garðinn þar sem hann er lægstur því andstæðingur hans í myndinni er enginn annar en sá vondi sjálfur. Schwarzenegger leikur hér útbrunna fyrrverandi löggu, Jericho Cane, sem eftir að hafa misst eiginkonu sína og barn sökkti sér í aumingjaskap og áfengisdrykkju, og vinnur nú fyrir sér sem lífvörður á Wall Street. Hver dagur er honum lítið annað en óbærileg kvöl, en það sem hann hefur upplifað er þó ekkert miðað við það sem nú er í vændum! Dagurinn er 28. desember 1999 og án þess að Jericho hafi um það nokkra hugmynd er Satan staddur í New York í þeim tilgangi að geta barn með ákveðinni konu, en spádómurinn segir að takist honum að geta barnið á milli 11 og 12 að kvöldi síðasta dags þessa árs muni hann loksins losna úr viðjum helvítis og taka öll völd á jörðinni. Fyrir algjöra tilviljun liggja leiðir þessarar konu og Jericho saman þegar hann bjargar henni frá illgjörnum þrjótum sem ætla að ræna hana. Jericho áttar sig fljótlega á því að konan þarfnast meiri aðstoðar en hann ætlaði að veita, en Satan er síður en svo tilbúinn að láta einhvern fyrrverandi lögguræfil standa í vegi sínum. Mínúturnar líða og framundan er barátta sem hefur úrslitaþýðingu fyrir allt mannkyn! Leikstjóri myndarinnar er spennumyndaleikstjórinn Peter Hyams (gerði The Relic, Timecop, Capricorn One), en í öðrum hlutverkum er fjöldi kunnra leikara, s.s. Gabriel Byrne sem leikur Satan, Robin Tunney, Kevin Pollak og óskarsverðlaunaleikarinn Rod Steiger (In The Heat Of The Night). Þetta er mynd fyrir þá sem kunna að meta hraða og spennu í bland við stórfenglegar tæknibrellur. Ég hef lengi verið aðdáendi mynda Arnolds Schwarzenegger og haft mikið gaman af þeim. En nú er annað uppi á teningnum, ég var ekki hrifinn af Schwarzenegger í þessari mynd og fannst hún óraunveruleg og tilgerðarleg. Ég get því ekki mælt með henni og hvet alla til að sniðganga hana, hiklaust. Ég gef henni eina og hálfa stjörnur fyrir tæknibrellurnar sem voru stórkostlegar. Annað við þessa kvikmynd olli mér miklum vonbrigðum og veldur því að mér fannst sannkölluð tímasóun

Arnuuuld berst við Belsebúb sjálfan. Peter Hyams (The Relic, Sudden Death) leikstýrir. Fullt af tæknibrellum. Það ætti ekki að koma á óvart hver útkoman verður. Því miður lendir myndin í því að taka sig einum of alvarlega um miðbikið, en í rosaskemmtilegum lokakafla verður hún mátulega heimskuleg og bjargar miklu. Inniheldur líka fyndnustu línu kvikmyndasögunnar: Christ in New York - Chris in New York - Christine York! Neggerinn er snillingur!

Ágætis spennumynd sem gerist á síðustu dögum þessarar aldar og fjallar í stuttu máli um það að Satan kemur í mannheima til þess að finna hina útvöldu brúði sína, gera hana ófríska og opna þar með hlið til heljar. Schwarzenegger leikur fyrrverandi lögreglumannin Jericho sem flækist fyrir tilviljun inn í þessa atburðarás og finnur sig fljótlega í þeirri stöðu að þurfa að vernda stúlkuna frá myrkrahöfðingjanum til þess að bjarga heiminum eins og við þekkjum hann. Gabriel Byrne kemst nokkuð vel frá hlutverki Satans og minnir á köflum á Al Pacino í The Devil's Advocate. Arnold er ekki í týpísku hlutverki hérna, persóna hans er alkahólisti sem hefur misst alla löngun til þess að lifa. Fyrir utan austurríska hreiminn passar hann vel í hlutverkið. Eyðileggingaratriðin (sprengingar o.s.frv.) eru áberandi vel gerð og tæknibrellur líka fínar. Þetta er traust afþreying fram í lokin, en fyrir slappan endi sem virkar einfaldlega ekki verð ég að draga hálfa stjörnu af henni og gef henni því tvær og hálfa.