Hollow Man (2000)

Hálf slappur spennutryllir hvar Kevin Bacon fer með hlutverk vísindamanns sem gerist ósýnilegur og í áframhaldi af því breytist hegðun hans og atferli svo um munar. Paul Verhoeven sem gerði meðal annars hina stórgóðu Total recall kemur hér með hálf mislukkaða mynd en hún er ekki alslæm. Tæknibrellurnar eru fagmannlega unnar og Bacon kemur með mjög kröftugan leik. Elisabeth Shue stendur sig sæmilega en ekki mikið meira en það sé haft það í huga að hlutverk hennar er hálf klisjukennt. Þessi mynd er alls ekki ömurleg en ein og hálf stjarna er eiginlega hámarkið vegna ófullnægjandi endis og hún er bara léleg. Eða svona tæplega sæmileg.

Þegar ég sá trailerinn úr HollowMan gafti ég og gat varla beðið eftir að sjá hana. Þarna átti loksins að koma einhvað nýtt og þvílíts spennandi. Fyrsta skipti sem ég sá trailerinn skeit ég gjörsamlega í buxurnar en svo þegar maður horfði á myndina varð maður ekki hræddur einu sinni. Fyrir hlé var alveg ágætis byrjun, búið að kynna söguna á makvið og allt það. En svo eftir hlé og þá sérstaklega í lokaatriðinu þar sem ég held að Kevin Bacon hafi allavegna átt að vera dauður 4 sinnum en lifði það alltaf það eiðilagði gjörsamlega alla myndina. Þetta er þriðja misheppnaða tæknibrellumynd sem ég hef séð á stuttum tíma. Indipendence day og Jurrasic Park : The Lost World voru hinar tvær. Allavegna myndi ég segja að þetta bíóár er búið að vera helmingi verra eða ekki meira heldur en árið 1999.

Ja hérna. Ég hélt að ég væri að fara á einhverskonar gáfulega, áhrifamikla mynd þar sem við fáum að fylgja manni sem verður ósýnilegur, í fyrstu finnst honum það bara sniðugt, en svo snýst allt upp í martröð. Eitthvað svipað Phenomenon, kannski... En nei, ó nei. Gæti ekki verið lengra frá sannleikanum. Hún lofaði góðu fyrir hlé, þrátt fyrir ýmiskonar skemmtileg smáatriði (eins og sprauturnar.. Ef að ein loftbóla er í sprautu er það nóg til að drepa mann, eins og flestir ættu að vita... takið eftir hvað er í sprautunum :) (bara smáatriði, ég veit það vel, en svoldið skondið eftir alla líffræðikunnáttuna sem maður hélt að þeir hefðu eftir að maður sá innyflin myndast smám saman í dýri sem var að verða aftur sýnilegt....)) En smáatriðin urðu bara stærri og stærri, og allt í einu var okkur áhorfendunum ætlað að gleypa við svo fáránlegum atriðum að það hálfa væri nóg. (takið líka eftir hvernig þau nota innrauðu gleraugun...) Myndin breyttist úr ágætri hugmynd yfir í algjörlega misheppnaða hrollvekju á gamla mátann, eitthvað svipað þeim sem Scream myndirnar eru að gera grín að. Það er ekki ólíklegt að mér hafi ekki fundist myndin nógu góð vegna þess að ég bjóst við of miklu af henni. Reynið að búast við engu, og þá kannski sýnist myndin betri fyrir vikið.

Hollow Man er flott en slök spennumynd, brellurnar eru svo góðar að þær hefðu átt að fá verðlaunin í ár, en því miður þurfti hún að tapa fyrir Gladiator. Kevin Bakon er frábær sem illmennið, hann sést kannski ekki mikið en það er bara hluti af myndinni. Mér finnst myndin lengi að koma sér af stað en seinni partin er hún betri, endirinn er undantekning. Hann fannst mér vera klisjukenndur og fyrirsjáanlegur, margar myndir hafa endað svona. Hollow man er góð mynd en hún hefði vel getað verið betri. Brellurnar eru í hámarki.

Myndin byrjar ágætlega en snýst upp í algera vitleysu og greinilegt að enginn vissi hvenær nóg var komið. Frábærar tæknibrellur en stundum finnst manni að myndin sé afsökun fyrir tæknibrellunum í stað þess að tæknibrellurnar séu til að styðja myndina.

Hollow Man er stórskemmtileg og afar flott spennumynd, þar sem brellurnar eru alveg stórkostlegar. Kevin Bacon er alveg stórgóður sem ósýnilegi vondi kallinn. Myndin er mjög spennandi, flott og góð í byrjun en í lokin er hún svolítið klisjukennd og fyrirsjáanleg og það er eini gallinn. Ég mæli með Hollow Man fyrir þá sem vilja kíkja á góðan spennuþriller.

Smá fyrirvari: Það er engin leið til að tala um þessa mynd nema maður skilji allt skyn á raunveruleikann eftir heima og njóti þess besta sem Hollywood hefur upp á að bjóða í tæknibrellum. Þetta er ekki mynd þar sem maður á að pæla í holóttu handriti eða einhverju slíku. Maður á bara að halla sér aftur á bak og gapa og hrökkva við á víxl. Og á þennan mælikvarða er "Hollow Man" helvíti góð skemmtun. Enda er Paul gamli Verhoeven við stjórnvölinn. Hann verður sjálfsagt seint kenndur við Óskarsverðlaunamyndir en hann kann svo sennilega að skemmta áhorfendum. Robocop, Basic Instinct, Total Recall, Starship Troopers, og já, jafnvel Showgirls eru kannski ekki góðar myndir en hafa allar skemmtanagildi. Maður situr sem fastast og maular poppkornið sitt á ljóshraða. Að þessu sinni snýr Hollendingurinn snarruglaði sér að gamla góða ósýnilega manninum. Allt frá því James Whale gerði "The Invisible Man" fyrir rúmum 50 árum hefur draumaverksmiðjan leikið sér að hugmyndinni. Síðast gerði Chevy Chase tilraun, frekar slappa, árið 1992. Núna er það Kevin Bacon sem hverfur okkur sjónum. Hann leikur vísindamanninn Sebastian Caine, snilling með talsvert stórt egó, sem tekst að gera lifandi verur ósýnilegar. Eftir að hafa gert nokkrar tilraunir með górillur ákveður Caine að sniðganga skipanir frá Pentagon og prófa sjálfur. Afleiðingarnar eru miður skemmtilegar. Samstarfsmönnum hans tekst ekki að gera hann sýnilegan á ný og því lengur sem Caine bíður eftir lausn vandamálsins, því klikkaðri verður hann. Hann ákveður að taka þráhyggju sína á nágrannakonunni á næsta stig og eftir það verður hann rotinn út í gegn. Þar sem hann vill ekki missa valdið sem hann hefur öðlast er bara ein leið til að halda því... ganga frá öllum sem vita hvað gengur á. Þá verða Linda McKay (Elisabeth Shue) og Matthew Kensington (Josh Brolin), tveir samstarfsmanna hans, að taka málin í eigin hendur. Þegar að því kemur sleppir Verhoeven taumlausum tæknibrellum lausum og það sem eftir lifir myndar er ein taugatrekkjandi adrenalínsprauta. Þrátt fyrir að það skelfilegasta í myndinni sé ber bossinn á Kevin Bacon er ósýnilegi maðurinn verulega óhugguleg hugmynd og Verhoeven og handritshöfundinum Andrew Marlowe tekst að nýta sér vel þá hrollvekjandi tilfinningu sem gæti fylgt slíku ástandi. Og brellurnar eru ótrúlegar. Ég tek aftur það sem ég sagði um "The Perfect Storm" - "Hollow Man" á betri séns á brellu-Óskarnum næst. Klárið poppið snemma því annars fer það á flug. Og góða gæsahúðarskemmtun. (Smá viðbót... ég bara verð að minnast á trailerinn fyrir "Charlie's Angels" sem var sýndur á undan þessari. Geðveikur! Drew Barrymore, Cameron Diaz og Lucy Liu frekar fáklæddar með Matrix-takta og húmor líka... get ekki beðið þar til 3. nóvember!)

Ég hef lengi verið aðdáandi Paul Verhoeven og er alltaf að verja hann þegar fólk talar illa um hann. Það verður þó að segjast miðað við síðustu tvær myndir hans (fyrir H.M.), þær Showgirls og Starship Troopers, að hann eigi það skilið. Verhoeven byrjaði feril sinn í Bandaríkjunum með súper-ofbeldisfullu háðsádeilunni RoboCop og fylgdi henni eftir með með súper-ofbeldisfullu háðsádeilunni Total Recall. Svo gerði hann hina eilíflega-umdeildu Basic Instinct sem hafði fullt af ofbeldi en í stað háðsádeilunnar var komið kynlíf og tonnatali. Ég er elska allar þessar myndir en get ekki sagt það sama um næstu tvær. Showgirls var hræðileg mynd og mun ég ekki tala meira um hana, en Starship Troopers var ofsalega misjöfn. Mér fannst (og finnst) hún skemmtileg en hún átti að vera, eins og fyrstu tvær Bandarísku Verhoevens, háðsádeila. Það virtist bara eins og ekki allir hafi vitað það (þ.m.t. Verhoeven sjálfur) og varð útkoman rosalega flott og skemmtileg vísindaskáldsaga sem þjáðist af því vandamáli að taka sig annaðhvort of alvarlega eða ekki nógu alvarlega. Í Hollow Man er það greinilegt að Verhoeven hefur ákveðið sig hvað hann ætlar að gera: spennutrylli - sem tekur sig alvarlega. Handrit myndarinnar er það einfalt að sú ákvörðun að taka sig alvarlega hefði getað orðið hræðileg í öðrum höndum, en Verhoeven er slíkur snillingur með myndavélina og tæknina að hann býr aldrei til neitt svigrúm fyrir okkur til að byrja að gagnrýna á fullu - ekki fyrr en í lokin, en þá hefur maður skemmt sér svo vel að maður einfaldlega nennir ekki að hugsa út í vondu partana. Ef maður myndi á annað borð gera það kæmi það líklegast í ljós að Hollow Man er einungis miðlungsmynd sem er tæknilega fullkomin (og trúið mér - hún er FULLKOMIN þegar kemur að brellunum) en lítið annað en það. Shue og Bacon eru fín í hlutverkum sínum á meðan aðrir fá litlar og sviplausar rullur. Það er greinilegt að margt hefur verið klippt, þ.á m. hið svokallaða "nauðgunaratriði" sem er rétt svo vísað í, og verður gaman að sjá óklipptu útgáfuna sem ég ætla rétt að vona að komi út. Hægt er að koma með lélega brandara eins og að "Hollow Man er hol" o.fl. en ég skemmti mér konunglega og er nokkuð viss um að flestir bíógestir eigi ekki eftir að sjá eftir 700 kallinum.

Leikstjórinn Paul Verhoeven hefur fært okkur misjafnar myndir gegnum tíðina, allt frá virkilega traustum myndum eins og Total Recall og Basic Instinct til ekki alveg eins traustra mynda eins og Showgirls, sem er talin af sumum vera ein versta kvikmynd sem hefur nokkurntíman verið gerð (að mínu mati er hún samt meistaraverk miðað við Battlefield: Earth). Það sem ég kann helst að meta við myndir Verohevens er að hann kann að hrista við áhorfendum, oftast með óvæntri atburðarás eða ofbeldisfullum senum. Hann hefur alltaf gengið lengra en flestir Hollywood leikstjórar og það gefur myndum hans ferskleikablæ. Nýjasta mynd hans, Hollow Man, fjallar í stuttu máli um vísindamann sem gerir sig ósýnlegan og sturlast síðan. Sálfræðilega spurningin sem handritið er ofið út frá er: Hvað myndi maður gera ef maður væri ósýnilegur og hvort maður myndi standast freistingarnar sem það býður upp á. Fyrri hluti myndarinnar er frekar traustur og spennandi og gerir heiðarlega tilraun til þess að hefja könnun á þessum hlutum en í seinni hlutanum lækkar greindarvísitala myndinarinnar niður í stofuhita og þreyttar klisjur skjóta upp kollinum ásamt nokkrum hreint út sagt heimskulegum atriðum (dæmi: "How about one last kiss?"). Þetta er synd því myndin er virkilega góð þangað til. En á jákvæðu nótunum þá eru tæknibrellurnar alveg súper, ég held að sigurvegarinn af brelluóskarnum sé stiginn fram. Kevin Bacon fer með aðalhlutverkið og sýnir mest tilþrif af leikhópnum, Elizabeth Shue leikur einn af samstarfsmönnum hans en skilar mun lakari frammistöðu og leikur hlutverkið á hálf "gelgjulegan" hátt sem hæfir því engan veginn. Góð afþreying en skilur ekkert eftir sig.