Abandon (2002)

Aldrei skyldi maður dæma bók eftir kápunni. Þetta lærði ég enn og aftur eftir að hafa séð Abandon. Ég var eiginlega búinn að afskrifa hana fyrirfram sem enn einn unglingatryllinn með fallegum en hæfileikalitlum sjónvarpsleikurum. Og jújú, Abandon hefur þrjá slíka innanborðs: Katie Holmes (Dawson's Creek), Benjamin Bratt (Law & Order), og Charlie Hunnam (Undeclared). En ég var búinn að gleyma því að handritshöfundur og leikstjóri myndarinnar er Stephen Gaghan, sem fékk Óskarsverðlaun í fyrra fyrir handrit myndarinnar Traffic. Af þeim ástæðum er mun meira kjöt á beinunum hér en annars gæti verið. Katie Burke (Holmes) er fyrirmyndarnemandi á barmi útskriftar með öllu því sem því fylgir (ritgerðaskrif, vinnuleit, o.s.frv.) og er frekar stressuð yfir öllu saman. Það bætir ekki úr skák þegar fyrrverandi kærastinn hennar (Hunnam) skýtur upp kollinum tveimur árum eftir að hann hvarf sporlaust. Lögreglumaður á batavegi eftir drykkjusýki (Bratt) rannsakar málið, og málin flækjast hratt. Gaghan skapar óþægilega en spennandi stemmningu með góðum klippingum, snjallri tónlistarnotkun, og kvikmyndatöku sem notast nær eingöngu við blágráa filmu. Það er óneitanlega óhuggulegur andi sem svífur yfir vötnunum, og manni bregður oft. Ekki er verra að fléttan í lokin er áhugaverð; ég var reyndar búinn að átta mig á öllu saman um miðja mynd, en ég var samt ánægður með lausnina. Holmes er ágæt og sannar að hún þarf ekki endilega að lifa í skugga Dawson's Creek að eilífu. Bratt er lágstemmdur og nær góðum tökum á sínu hlutverki, en Hunnam fær lítið að gera. Persóna hans er leiðinleg og oft pirrandi, og hann nær ekki alveg að kveða niður breska hreiminn sinn. Gaghan fyllir myndina líka af aukaleikurum sem maður grunar um græsku frá byrjun; þeirra best eru Zooey Deschanel, Melanie Lynskey, og Tony Goldwyn. Abandon er sæmilegasta skemmtun, en það væri kannski ekki vitlaust að bíða eftir henni á myndbandi.