Sherlock Holmes (2009)

Jæja fyrst var það Snatch svo RocknRolla og nú Sherlock Holmes. Ef ég verð nú að koma hreinskilnislega hvað mér finnst um leikstjórann Guy Ritchie þá hefur sá maður aldrei verið í miklum metum hjá mér. Hann á hinsvegar nú 3 góðar kvikmyndir þessar fyrr nefnu hérna sem gagngrýnendur um allan heim eru einfaldlega að dást af. Fyrir mér fannst mér Snatch aldrei neitt sérstök og náði ég aldrei að koma mér nógu vel inní þá mynd. Hvað þá RocknRolla varðar þá tókst mér nú að binda heldur betur miklar væntingar til þá kvikmyndar en líkt og Snatch komst ég aldrei í takt við söguþráðinn eða einhvað því tengdu sem kom myndini við.

En Sherlock Holmes fannst mér nokkuð góð og náði ég nú að hafa ágætlega gaman af henni með fínum húmor og flottum slagsmálasenum(þó maður hefði viljað sjá meir af þeim). Myndin byrjar mjög vel og hendir manni strax inní efnið sem er mjög ánægjulegt og tókst manni að halda sér við myndina nánast allveg frá A-Ö.

Nú Tvíeykið er ekki týnt upp úr ruslagámnum og finnst mér Guy Richie hafa valið rétta menn í hlutverkin þá Robert Downey Jr. og Jude Law. Downey Jr. leikur Holmes sjálfann eins og hvað flestir vita og kemur hann því hlutverki frá sér frábærlega. Jude Law sem hjálparhellan eða læknirinn eins og hann kallar sig er helvíti fínn í sínu hlutverki og svo höfum við Rachel McAdams sem skilar sínu perfect verð ég að segja.

Semsagt flott mynd í alla staði og loks mynd frá Guy Richie sem gat haldið manni við efnið og skemmt sér soldið yfir.

Að segja að Sherlock Holmes sé frábær kvikmynd er svo sem sjálfssagt en fyrir mér þá skríður hún rétt í 7una. Hún hefur uppá að bjóða flotta leikara og ágætis sögu og allt eftir því en mér fannst vanta alltaf meiri hasa og einhvað örlítið til þess að krydda uppá hana þá hefð hún orðið Frábær.

7/10 segi ég.

Sem mikill Guy Ritchie aðdáandi þá fannst mér erfitt að gera mér ekki svolitlar væntingar til myndinnar. Hann stóð sig nú þó nokkuð vel með RocknRolla en Sherlock Holmes er það besta sem hann hefur gert eftir Madonnu hef ég trú á. Ef þú fílaðir Lock Stock og Snatch þá finnst mér ólíklegt að þú verðir svikinn af Sherlock Holmes, maður finnur fyrir stílnum hans Ritchie í myndinni, klárlega.

Leikaravalið er heldur ekki amalegt, frábært að sjá Robert Downey Jr. vera gera svona góða hluti, hann túlkar Sherlock á mjög skemmtilegan hátt og gerir úr Sherlock frábæran karakter, hann og 'Sidekick-ið ' hans Sherlocks, Dr. Watson ( Jude Law ) mynda frábært tvíeyki sem maður getur ekki haft annað en gaman að og ótrúlegt hvað Jude Law tekst að láta Downey skyggja ekki á sig eins og maður býst svolítið við þar sem Downey er rosalegur . Það er hálf erfitt að líka illa við Mark Strong í hlutverki sínu af því hann er einfaldlega of svalur eins og þeir vita kannski sem hafa séð hann sem Archy í RocknRolla. Þó skilaði hann hlutverki sínum sem vondi gæinn mjög vel. Leikararnir stóðu sig bara yfir höfuð vel!

Myndin sjálf inniheldur góðan söguþráð sem býður upp á margt skemmtilegt og heldur manni við efnið. Húmorinn var alls ekki síðri, stóð fyrir sínu og var í góðu magni. Ég bjóst þó við meiri hasarsenum þar sem mér þótti sýnishornið gefa það eitthvað til kynna en þau voru færri en ég hélt en þrátt fyrir það voru þær líka betri en ég hélt og að hafa ekki of mikið af hasarsenum fer líka myndinni mikið betur tel ég.

Ef þú ert að leita að góðri skemmtun, sérstaklega ef þú þekkir til Guy Ritchie (þótt hann hafi ekki skrifað handritið reyndar ) þá er Sherlock Holmes myndin, hún er enginn ' Detective ' þáttur á stöð eitt en heldur ekkert ýkt eins og CSI. Hún er fullkomin blanda sem fer aldrei of langt í aðra hvora af þessum áttum heldur í sína eigin.

8/10

Ég veit ekki hvort það sé ósmekklegt af mér að segja þetta eða ekki en hvað vinnuna varðar hafði Guy Ritchie bara mjög gott af því að skilja við Madonnu. Um leið og þau byrjuðu saman - stuttu eftir að hin frábæra Snatch kom út - byrjaði ferillinn hans að hrynja í sundur og byrjaði rétt svo að týnast saman aftur í fyrra þegar RocknRolla kom út (þá voru einmitt vandræði á milli hjónanna). Sú mynd var ágæt en samt ekki comeback-myndin sem maður vonaðist eftir. Ég var tilbúinn til að gefast upp á leikstjóranum. Annað virtist óhjákvæmalegt. Síðan, þegar hann er loks fráskilinn, ákveður hann að taka aftur smá frí frá krimmamyndum og færir okkur í staðinn mjög "hipp" uppfærslu á klassísku persónu Arthurs Conan Doyle þar sem traustir leikarar eru í forgrunni og stemmningin almennt þrælskemmtileg. Guy Ritchie er semsagt loks kominn aftur með bíómynd sem undirritaður getur mælt með, og svo lengi sem hann heldur áfram að prófa nýja hluti þá hef ég trú á honum í framtíðinni.Ritchie er reyndar mjög mistækur handritshöfundur og hefur ekki skrifað almennilega gott handrit í næstum því áratug. Þess vegna hjálpar það að Sherlock Holmes skuli vera skrifuð af öðrum heldur en honum. Minnismerki leikstjórans eru samt brennimerkt út alla heildina, sem er bæði gott og slæmt. Á jákvæðu nótunum er stíll þessarar myndar alveg massaflottur, alveg frá klippingum til myndatöku og tónlistarnotkunar, sem er eitthvað sem Ritchie hefur ávallt staðið sig vel með. Á hinn bóginn er einn tiltekinn galli sem þessi mynd á sameiginlegt við slakari myndir hans; Söguþráðurinn flæðir gjörsamlega út um allt! Það þýðir ekki mikið að pæla í þessu plotti því það er ekkert nema ringulreið og hausverkur. Maður reynir bara að fylgja persónunum hvert sem þær fara og svo þegar líður að lokum bíður maður ólmur eftir því að titilpersónan útskýri allt sem var á seiði í smáatriðum. Og ef þið þekkið eitthvað þessar sögur (eða þekkið jafnvel til House-þáttanna - sem eru byggðir á Holmes), þá vitið þið að það mun gerast.Myndin er samt alls ekki torskiljanleg sem betur fer og eins og áður kom fram hafði ég mjög gaman að henni. Keyrslan er góð og það er sjaldan langt í húmor. Það er samt meira leikurunum að þakka. Robert Downey Jr. hefur alltaf verið eins og Johnny Depp í mínum augum, bæði áður og eftir að hann komst inn í mainstream-ið. Hann er aldrei óáreiðanlegur, ávallt fjölhæfur og hefur eitthvað nýtt fram að færa í hverju hlutverki sem hann þiggur. Hann er eins og happagripur sem allir leikstjórar eru farnir að slást um og hann er að mínu mati frábær sem titilkarakterinn. Þessi Holmes er kannski aðeins öðruvísi en persónan sem feður okkar og afar muna eftir, en hann er frábær engu að síður og með réttu einkennin alveg á hreinu. Downey nær semsagt að vera gáfaður, montinn, sterkur (og hvílíkar slagsmálasenur!), þrjóskur, hvatvís og ávallt vel mæltur. Allur pakkinn má segja.Ég hefði tekið því sem sjálfsögðum hlut að hvaða leikari sem léki Dr. Watson myndi vera jarðaður af Downey, en mér til mikillar undrunar nær Law að vera jafningi hans að öllu leyti, og saman eru þeir stórkostlegir og aðgangseyrisins virði einir og sér. Þeir eru fyndnir, skemmtilegir og óvenju svalir með smá vott af "brómantík" í samskiptum þeirra. Downey og Law eru svo flottir að aðrir leikarar hverfa hiklaust í skuggann á þeim, meira að segja Mark Strong, sem hefur yfirleitt mjög sterka nærveru. Rachel McAdams er skítsæmileg sem dæmigerða vinkonan/kærastan sem fær alltof lítið til að gera. Hún kemur söguþræði myndarinnar lítið við. Ritchie hefur annað hvort sótt skærin og klippt út einhverjar senur með henni, eða hann hefur ákveðið að byggja upp samband hennar við Holmes fyrir næstu mynd. Myndin eyðir einmitt dálitlu púðri í að stilla upp mynd nr. 2, kannski fullmiklu ef þið spyrjið mig.Eins og kom fram, þá er Sherlock Holmes efnislega í algjöru rugli en ef ég á að vera hreinskilinn þá bjóst ég alveg við því frá Ritchie. Ég verð samt að gefa manninum smá aukahrós fyrir að virða gamla hráefnið og einnig krydda upp á það fyrir nýju kynslóðirnar. Við fáum jafnvel tvær til þrjár furðu skemmtilegar hasarsenur til að lífga upp á gamanið, þótt það verði seint hægt að segja að þetta sé hasardrifin mynd (annað en sýnishornin gefa til kynna). Sviðsmyndir sem og öll umhverfi eru glæsileg og gera heildarsvipinn á framleiðslunni flottari. Yfir heildina er ég bara mestmegnis feginn að hafa náð að halda glottinu allan tímann og ég er pínu spenntur að sjá hvað verður úr þessari seríu.7/10PS. Ég elska líka hvernig myndin fer af stað á fyrstu mínútunni og hendir manni beint út í hasarinn. Sennilega einhver öflugasta byrjun sem ég hef séð í 2009-mynd.