The Good Girl (2002)

The Good Girl er ein af þessum kvikmyndaperlum sem stoppa því miður allt of stutt í kvikmyndahúsum. Þessi kvikmynd var sýnd á kvikmyndahátíð í Regnboganum á dögunum en því miður var ekki haldið áfram að sýna hana eftir hátíðina og því ratar hún nánast beint á myndband. The Good Girl er ein af þeim myndum sem sýna manni hin ofurvenjulega hversdagsleika með hinum ofurvenjulegu persónum. Jennifer Aniston leikur hina þrítugu Justine sem vinnur við einhæfa og leiðinlega vinnu, á einfaldan eiginmann (sem John C. Reiley leikur) sem reykir hass öll kvöld með vita vonlausum vini sínum, Bubba (leikin af Tim Blake). Justine er að gefast upp á þessu öllu saman þegar hún fellur fyrir ungum vinnufélaga sínum og saman eiga þau í stuttu ástarsambandi sem á eftir að hafa alvarlegar afleiðingar, bæði fyrir Justine og unga piltinn. The Good Girl er ein af þessum myndum sem vekur mann til umhugsunar um lífið og tilveruna og hvað það er í raun stutt á milli hláturs og gráturs. Handrit myndarinnar er skothelt og leikararnir hverjum öðrum betri. The Good Girl er perla sem allir kvikmyndaáhugamenn ættu að sjá.

Jennifer Aniston (Rachel, kellingin hans Brad Pitt) fer með aðalhlutverkið hér og gerir það vel þótt ég geti nú ekki sagt að það þurfi mikla leikhæfileika til að endurspegla þessa persónu á hvíta tjaldinu. En hún á hér í ástarævintýri sem gift kona, en ég verð nú að segja að það að maður veit að hún sé með Brad Pitt gerir þessa mynd svo asnalega, karlinn hennar er forljótur og hinn 22 ára ásthugi er einnig greppitrýni svo hvað er hún að gera með þeim? en mjög góð mynd fyrir alla

Þessi mynd er sjálfsagt eitt af því síðasta sem maður ætti að velja sér ef maður væri í leit að skemmtanagildi. Ekki það að ég gerði þau mistök, en nafnið Jennifer Aniston getur verið villandi fyrir suma, aðallega stelpur í leit að smá samveru með Rachel Green. Annars er þessi mynd hreinlega alltof róleg og dramatísk til að falla í geð hjá flestum hefðbundnum bíóförum. En þetta er engu að síður mjög góð kvikmynd, nánast frábær. Sagan er raunsæ, athyglisverð og í senn vel sögð. Myndin er allt frá því að vera fyndin upp í það að vera afar sorgleg, en hún er þó umfram allt grípandi. Hún er samt að flestu leyti stýrð af verulega þétt skrifuðu handriti, raunverulegri persónusköpun og ekki síst frábærum leik. Jennifer Aniston sýnir á sér allt aðra hlið og sannar það m.a.s. að hún getur í raun og veru leikið vel, eftir að hafa leikið nánast sömu persónuna (sem yfirleitt tengist Rachel í Friends á einhvern hátt) í flestum myndum sínum. Hinn frábæri Jake Gyllenhaal heldur jafnframt áfram að heilla mann, og gerir fátt annað en að sanna það að hann eigi stórgóða möguleika að komast á stall meðal helstu gæðaleikara heims, þ.e.a.s. ef hann týnir sér ekki aftur í sorp myndum eins og Bubble Boy. Hann er allavega svo ólýsanlega góður í þessari mynd að persónulega myndi ég þrykkja fjölmörgum verðlaunastyttum í átt að honum. Aukaleikarar eru heldur ekki af verri endanum, og gera nú varla síðri hluti en hinir. John C. Reilly, Tim Blake Nelson og Zooey Deschanel gera margt gott ennþá betra og krydda vel upp á annars auðgleymanlegar aukapersónur. Ég mæli eindregið með þessari perlu, og þá helst vegna þess að hún bæði heillar mann og sýnir það að svona litlar myndir geta haft alveg jafn mikil áhrif á mann og þær stóru. Það er bara synd og skömm að hún skuli ekki hafa fengið meiri athygli. Ég heimta a.m.k. að þessi mynd fái e-s konar költ-status.8/10

Það er óhætt að segja að myndir eins og The Good Girl séu ekkert voðalega skemmtilegar áhorfs en engu að síður þá er myndin alveg ofboðslega góð.

Myndin gerist í smábæ í Texas þar sem að líf allra virðist vera frekar innihaldslaust og mjög óspennandi, í rauninni virðist vera að það gerist hreinlega aldrei neitt í þessum blessaða bæ. Jennifer Aniston sýnir sjörnuleik sem þrítug kona sem vinnur í stórmarkað, er gift aumingja, hatar lífið og fellur svo fyrir nýjum 22 ára starfsmanni súpermarkaðarins. Eitt leiðir að öðru og myndin endar á því að vera raunsæ dramamynd sem fær mann virkilega til þess að finna til með persónunum.

Allir leikarar í myndinni skila sínum hlutverkum vel og þá sérstaklega Jennifer Aniston og Jake Gyllenhaal sem sína sínar bestu hliðar. Handritið er vel skrifað og allar persónur myndarinnar eru meira en bara pappírinn á þykkt og þar með taldar allar aukapersónur.

The Good Girl er góð mynd sem er þó enganveginn þess virði að sjá í bíó þar sem að skemmtanagildið er algerlega í núlli.

Sjáðu hana á video ef þú ætlar á annaðborð að sjá hana, gæti verið ágætis þynnkumynd.

Miguel Arteta og Mike White gerðu Chuck & Buck. Jennifer Aniston er búin að leika í Friends í 9 ár. Aldrei hefði mér dottið í hug að þessar þrjár manneskjur myndu gera mynd saman, en viti menn, það gerðu þau og myndin er hreint út sagt brilljant. Aniston vinnur hér óneitanlegan leiksigur í hlutverki Justine, þrítugrar konu í ónefndum smábæ í Texas. Hún er gift hasshaus í lélegu starfi og þolir ekki líf sitt. Það tekur vægast sagt óvænta stefnu þegar 22 ára stráklingur byrjar að vinna í sömu búð og hún. Það væri illa gert að segja meira um söguþráðinn, en myndin er sorgleg, fyndin, dramatísk, og raunsönn í senn. Það er ótrúlegt að fylgjast með Aniston. Maður gleymir gjörsamlega að hún hefur verið Rachel Green í tæpan áratug, enda er þetta í fyrsta sinn sem hún velur hlutverk sem er í það minnsta áhættusamt (Picture Perfect og aðrar myndir hennar gerðu lítið annað en að festa Friends-ímyndina í huga manns). Jake Gyllenhaal er frábær að venju í hlutverki Holdens, drengsins sem dýrkar bókina The Catcher in the Rye og fellur gjörsamlega fyrir Justine. Þessi drengur verður betri með hverri mynd. October Sky og Donnie Darko eiga honum mikið að þakka og ég hlakka til að sjá hann í Moonlight Mile, sem er væntanleg. Ég ætla að gerast djarfur og spá því að hann fái Óskarsverðlaun einhvern tíma á ferlinum, svo góður er hann. Myndin er full af vel skrifuðum aukapersónum, sem John C. Reilly, Tim Blake Nelson, Zooey Deschanel, Mike White og Deborah Rush leika mjög vel. The Good Girl er lítil og hæglát mynd sem kemst að öllum líkindum ekki í bíó á Íslandi, en ég hvet alla til að reyna að komast yfir hana á myndbandi þegar þar að kemur.