Mission to Mars (2000)

Þessi mynd er LEIÐINLEGASTA mynd allra tíma! Þeir hjá Disney slá, met þeir hafa bara búið til leiðilegustu mynd ever! Fyrstu 60 mínúturnar eða meira er bara bull og þvaður. Maður ætti bara að fara inn þegar hlé er og stelast inn þar sem fólkið er að reykja úti og stelast inn. Reyndar ætti maður ekkert að fara á hana. Hún er væmin, langdreginn, leiðinleg, illa skrifuð , leiðinleg spennu atriði , leiðinleg, illa leikin, fjallar um þvaður enda hvað trailerinn var flottur ætti maður bara að sjá hann, þá er maður búinn að sjá bestu partana. Eingin stjarna takk fyrir.

Ha ha ha ha ha! Mér er aðeins hlátur í huga eftir að hafa séð síðustur þrjátíu mínútur þessarar myndar; þær eru eitt mesta kjaftæði sem Hollywood hefur sent frá sér í langan tíma! Öll myndin er stæling á öðrum myndum og ber þá hæst að nefna 2001: A Space Odyssey eftir Stanley Kubrick; öll geimskipin eru með snúningshring - allir þeir sem hafa á annað borð séð 2001 vita um hvað ég er að tala - og endaatriðið í hvíta herberginu ... guð minn góður, dæmið sjálf. Söguþráðurinn er mesta klisja sem hefur verið sett fram og ég gat á mörgum stöðum sagt fyrir um hvað persónurnar mundu segja næst, án gríns! Látna eiginkonan og söknuðurinn er til staðar, viðskilnaðurinn við ástvini er til staðar og hið „glæsilega“ plott sem er afhjúpað í endi myndarinnar er til staðar ... og hvílíkt plott! Ég og félagi minn lágum í hláturskrampa þegar hin illa gerða geimvera kom og sýndi þeim örlög Mars og hvernig lífið ... já ... Nánast öll samtöl í myndinni þjóna þeim tilgangi að fara yfir það sem hefur gerst og útskýra það nánar fyrir áhorfendum. Það er mikill löstur. „Fyrst þetta er svona þá hlýtur hitt að vera svona.“ „Já, þú meinar að hitt verði þá svona ef AKF3489 tækið bregst svona við!“ Þetta er myndin í hnotskurn. Mission to Mars er samansafn af ömurlegu, illa leiknu og illa skrifuðu efni sem er SVO ömurlegt og hallærislegt að það verður drepfyndið! Þess vegna mæli ég með því að allir fari á þessa lélegu, samhengislausu mynd til að geta hlegið og hlegið og hlegið.

Brian De Palma er mistækur kvikmyndagerðarmaður. Ýmist sendir hann frá sér listaverk á borð við The Untouchables og Carlito’s Way eða rusl á borð við Wise Guys og þann vísindaskáldskap, sem er hér til umfjöllunar. Í rauninni má finna ýmislegt gott við Mission to Mars, sérstaklega framan af, enda leynir handbragð de Palma sér ekki. Þannig eru helstu spennuatriðin nokkuð vel útfærð og kvikmyndatakan glæsileg. Spennuatriðin eru þó alltof fá og tæknivinnan víða hörmung. Margir hafa kvartað undan tónlistinni, en ég var mjög sáttur við hana og taldi hana viðeigandi. Vandamálið er hins vegar handritið, sem er ein allsherjar klisja frá upphafi til enda og slær örugglega öll væmnismet líka. Persónusköpunin er í flestum tilfellum ömurleg og maður vorkennir leikurunum, sem auðsjáanlega reyna sitt besta en ná ekki að bjarga neinu. Tim Robbins og Gary Sinise hafa til dæmis oft átt betri daga en þennan. Vonandi hafa þeir látið til leiðast vegna leikstjórans og launanna frekar en handritsins. Auk þess verður sú skýring að teljast vafasöm, sem gefin er á tilurð lífsins á jörðinni í lok myndarinnar. Þá er gáfulegra að trúa því, að Guð hafi skapað heiminn með eða án þróunar. Mission to Mars er því í heildina léleg kvikmynd, sem er vel þess virði að forðast.

Aumingja Disney. Þeir hafa greinilega áttað sig á því sama og bíógestirnir á forsýningunni sem ég var á: Myndin er ónýt. Þess vegna fær hún marsfrumsýningu frekar en sumarfrumsýningu, sem væri vanalega venjan með svona geimmyndadæmi. Sérstaklega þegar leikstjórinn er Brian De Palma. Í stuttu máli gerist sagan árið 2020. Geimferjan Mars I fer til Mars (dö...) til að rannsaka hvort mannfólk geti farið að búa á rauðu plánetunni. "Flugstjórinn" er Luke (Don Cheadle), en viti menn, fyrr en varir er restin af áhöfninni dauð í einhverjum undarlegum sandstormi, en hann virðist hafa lifað af. Eins og vera ber í svona mynd á Luke stóran hóp af hetjuvinum sem bíða á Alþjóðlegu geimstöðinni sem er á sporbaug um jörðu. Þau eru Jim (Gary Sinise) sem átti af vera upphaflegi stjórinn en hætti við þegar konan hans dó (þar er kominn sorglegi, mannlegi þátturinn.. klisja númer 1); Woody (Tim Robbins) og Terry (Connie Nielsen), hjón sem eru svo ógeðslega ástfangin að mann langar hreinlega til að æla, og svo Phil (Jerry O'Connell), sem er grínistinn (klisja númer 324). Auðvitað fljúga þau til Mars í Mars II (hvað annað?) en í anda Armageddon og 1000 annarra geimmynda lenda þau í vandræðum og einhver deyr áður en þau komast á áfangastað (klisja númer 772). Þegar þau lenda eru ekki nema 40 mínútur eftir af myndinni... allt hitt var í raun inngangur. Þá byrja tæknibrellurnar, og þvert á vonir manns eru þær skítslappar. Plánetuhermirinn er ansi flottur, en geimverubrellurnar eru í einu orði sagt hræðilegar. Það er svo margt við þessa mynd sem er vont. Handritið er sennilega eitt það versta sem ég hef vitað um. Ég er ekki týpan sem fer í bíó og pæli í strúktúralisma handritshöfundanna, en áhorfendur hlógu að annarri hverri setningu.. jafnvel þó einhver væri að deyja var hlegið. Og þegar amerískir áhorfendur hlæja að því þegar amerísku fáninn birtist, þá er eitthvað að. Ég veit ekki hvað leikaraliðið var að pæla, les svona fólk ekki handitið áður en það skrifar undir samninginn? Það er meira vont: tónlist Ennio Morricone er hörmuleg. Það er eins og hann sé að semja fyrir þátt af Nágrönnum eða eitthvað. Og þegar brellurnar klikka í svona mynd er lítið eftir. Það pirraði mig svo margt við þessa mynd að það kom fyrir að ég óskaði þess innilega að ein aðalpersónan hreinlega dræpist. Sem sagt: Stór og mikil vonbrigði. Vonandi verður Red Planet (önnur Mars-mynd sem er frumsýnd í SUMAR!!) skárri.

Brian De Palma sem er þekktur fyrir allt annað en lélegar formúlumyndir hefur með þessari mynd gert aðra Bonfire of the Vanities - nema bara verri. Það var sársaukafullt að fylgjast með hverri klisjunni á fætur annarri og lélegum leikhóp fara með ömurlegustu línur fyrr og síðar. Einnig stelur þessi mynd taumlaust frá 2001: A Space Odyssey, Contact, The Abyss og jafnvel Event Horizon. De Palma er greinilega kominn yfir Hitchcock-obsessionið sitt og hefur snúið sér til Kubrick. En hvernig hann getur lagst svo lágt að stela svona miklu - og að hafa það svona líkt! - er mér hulin ráðgáta. Tónlistin eftir Ennio Morricone er hræðileg. Morricone hefur um árin fest sig í sessi sem einn fremsti tónsmiður kvikmyndanna, en hallærisleg orgel - og mambótónlist á engan veginn við í vísindaskáldsögu. Mission to Mars má samt eiga það að vera ofsalega fyndin, en heimska hennar og rökleysa er oft á tíðum óborganleg. En myndin er fyrst og fremst léleg, og góðar brellur (sem eru ekkert svo góðar hérna) gera lítið til að fela þá staðreynd.

Hálf sorgleg geimspennumynd sem gerist árið 2020 og fjallar um áhöfn geimferju sem fer í björgunarleiðangur til Mars eftir að aðrir geimfara lenda í hremmingum þar þegar í ljós kemur að pláhnetan er ekki bara grjót og sandur eins og talið var. Að einu leiti setur þessi mynd met: ég hef aldrei séð trailer sem hefur lofað eins góðu fyrir mynd sem er svona léleg. Kvikmynd um þetta efni ætti að vera alveg aulahelt dæmi þar sem Mars hefur verið mjög mikið í brennideplinum undanfarið bæði vegna geimferjana sem NASA hefur sent þangað og að með hverju árinu sem líður verður það raunhæfari möguleiki að hluti mannkynsins muni dag einn búa þar, heyrst hefur að NASA sé farið að kanna hugmyndir á að mynda súrefnislofthjúp þar þó slíkt gerist reyndar ekki á okkar lífstíð. En hvað er það sem klikkar? Byrjum á handritinu. Það eru tugir atriða sem samræmast engan veginn almennri skynsemi, til dæmis finnst mér afar hæpið að björgunarleiðangur í afar hættulega, langa og síðast en ekki síst rándýra geimferð yrði sendur til þess að bjarga einni manneskju sem innan við fjórðungslíkur eru á að sé enn á lífi til að byrja með. Persónurnar eru allar frekar þunnar og illa skrifaðar, samtölin minntu mig á eitthvað sem maður ætti von á að sjá í lélegum sjónvarpsþætti. Það versta við myndina hlýtur samt að vera hversu ótrúlega væmin hún verður á köflum og hin yfirdrifna strengjatónlist sem fylgir. Þessi væmni er nánast öll algerlega innantóm. Geimfarar eru sérstaklega þjálfaðir til þess að geta sýnt stillingu undir miklu álagi og í ljósi þess eru mörg atriði í myndinni algerlega út í hött. En það eru einhverjir ljósir punktar líka. Tæknibrellurnar eru flestar fyrsta flokks og því verður ekki neitað að myndin er mikið augnakonfekt. Hljóðrásin er líka góð fyrir utan væmnu tónlistina. Eins og í öðrum myndum sem Brian DePalma leikstýrir er frumlegum tilþrifum við myndatöku oft beitt og það hjálpar manni til þess að öðlast einhverja tilfinningu fyrir umhverfinu. Það skrítna er að þó að myndin sé svona slæm (og hún er verulega slæm) leiddist mér ekki nema á köflum og get ekki beint sagt að ég sjái eftir að hafa farið á hana og ég hugsa að hið sama muni gilda fyrir marga sem hafa áhuga á vísindum og geimkönnun. Ég fæ samt ekki skilið hvernig þessir gæðaleikarar (Tim Robbins, Gary Sininse, Don Cheadle) voru fengnir til þess að taka þátt í þessu öllu saman. Síðustu tvær myndir DePalma, Mission: Impossible og Snake Eyes, voru fínar að mínu mati en núna virðist kappinn algerlega vera búinn að tapa því. Að lokum lýsi ég algerri furðu minni á því að þessi mynd hafi náð að sitja á toppi bandaríska vinsældarlistans í einhverjar vikur, þar sem framleiðendurnir náðu að græða feitt á þessu klúðri getum við átt von á fleira sorpi í kvikmyndahúsin á komandi mánuðum.