Run Lola Run (1998)

Run Lola Run eða Lola Rennt eins og hún heitir á þýsku er mjög óvenjuleg spennumynd.

Hún fjallar um Lolu öðruvísi eldrauðhærða stelpu sem þarf að redda 100.000 þýskum krónum fyrir kærastann sinn Manna og dópgengi hans á 20 mín annars verður Manni drepinn. En þá hefst teknótónlist og mikil hlaup um borgina þar sem Lola er að redda peningunum og lenda í alls konar aðstæðum.

Run Lola Run kom mér skemmtilega á óvart, mér fannst hún mjög spennandi og minnti hún að einhverju leyti á frábæru myndina Groundhog Day. Maður bíður spenntur eftir því hvort að Lolu takist að redda peningunum við hressa tónlist og skemmtilegar litlar sögur um fólkið sem hún hittir.

Mjög stutt og laggóð en hress þýsk mynd sem ég mæli eindregið með!

Þetta er svo sem áhugaverð mynd en ekket meira hún hvorki spennandi,fyndin né rómantísk hún er allt í lagi ekkert meira en samt er þetta áhugaverð mynd sem er allt í lagi að sjá einu sinni en ekkert meira.

Myndin er vel leikinn og áhugaverð en ekkert meira en ég gef henni 2 1/2 fyrir það hvað hún er áhugaverð og vel leikinn.

Lola Rennt er hugmyndasmíð Tom Tykwer og sýnir hann afbragðstakta. Myndin er í grófum dráttum um Lolu (Franka Potente) sem þarf að ná í 100.000 mörk á 20 mínútum út af því að kærasti hennar, Manni (Moritz Bleibtrau) týndi þeim frá hættulegum glæpamanni sem mun áreiðanlega drepa hann ef hann afhendir honum það ekki innan þessarra 20 mínútna. Lola þarf að hindra manni í að ræna stórmarkað í örvæntingu sinni og á meðan hún hleypur reynir því að hugsa upp fullt af leiðum til þess að reyna að fá peningana. Henni dettur í hug að biðja kannski hinn kaldlynda föður sinn (Herbert Kneup) um peningana en er ekki viss um að það gangi eftir. Hún reynir að hraða sér til Manni en margt ófyrirséð á eftir að koma á daginn. Þessi mynd er eins og æfing í kvikmyndagerð. Hún skeytir til dæmis saman leikinni mynd og teiknimynd og allt í hráum stíl svo að þetta kemur út eins og MTV myndband en allt miklu athyglisverðra og skemmtilegra. Persónunum sjálfum fær maður kannski ekki mikið að kynnast en það er ekki tilgangurinn með myndinni. Handritið sem Tom Tykwer skrifar auk þess að leikstýra er fullt af óvæntum uppákomum og uppfinningasemi. Ef þið hafið séð Groundhog Day þá hafið þið kannski einhverjar hugmyndir um hvað gerist. Kvikmyndatakan er mjög hröð og margar, margar klippingar í henni þar sem mestur hluti myndarinnar fer í að Lola hleypur og hleypur og reynir að ná í peningana. Tónlistin fellur mjög vel að viðfangsefninu og myndin verður út af þessum tveimur þáttum mjög stýlísk og flott. Leikararnir eru ekkert sérstakt aðalatriði í myndinni. Franka Potente leikur Lolu alveg prýðilega þótt maður viti ekki mikið um hana. Hún minnir mjög mikið á Millu Jovovich í The Fifth Element. Mest út af eldrauðu hárinu og hefur Tom Tykwer sennilega eitthvað haft Millu Jovovich í huga þegar hann skapaði Lolu útlitslega séð. Mér finnst Moritz Bleibtreu samt vera meini senuþjófur sem Manni sem er á barmi taugaáfalls og hefur enga hugmynd um hvað hann á af sér að gera. Síðan verð ég að minnast á eitt bráðsnjallt hjá leikstjóranum. Þegar Lola rekst eða talar örstutt við fólk sem hún þekkir af götunni er sýnt síðar hvernig fer fyrir þessu fólki í mjög hröðum skotum eftir því hvað Lola sagði eða gerði. Tom Tykwer er með auðugt hugmyndaflug og hlakka ég til þess að sjá eitthvað meira eftir hann í framtíðinni.