Jay and Silent Bob Strike Back (2001)

Algjör Klósetthúmors mynd þar sem orðið ''fuck'' kemur fyrir 228 sinnum fyrir.Jay og Silent Bob (Mewes og Smith) eru á leiðinni til Hollywood til að stöðva framleiðslu á mynd sem eru byggðar á tveim persónum sem eiga að vera Jay og Silent Bob.

Ég er einn af þeim sem hef lítið sem ekkert fylgst með þessum köppum, Jay og Silent Bob og því ákvað ég að prófa þessa mynd og sjá það sem allir eru að tala um. Ég vil byrja á því að segja að mér finnst þetta ein leiðinlegasta mynd sem ég hef séð. Í stuttu máli sagt fjallar myndin um tvo félaga sem komast að því að það er verið að gera bíómynd sem er byggð á persónum þeirra. Þeir ákveða að fara til Hollyood og fá eitthvað fyrir sinn snúð. Ég ætla ekkert að vera tíunda meira um þessa mynd. Þeir sem hafa gaman af þessum vitleysingum hafa kannski einhverja skemmtun af þessari mynd en að mínu mati er þetta rusl.

Ég hef aldrei verið sérstaklega hrifinn af 'New Jersey' myndunum hans Kevin Smiths, Clerks og Chasing Amy voru reyndar nokkuð góðar en Mallrats og Dogma ekkert til að hrópa húrra fyrir. En þessar myndir hans eru þekktar fyrir að hafa mikið af sömu leikurunum, þó að þeir séu ekki að leika sömu persónurnar. En einu, að mér skilst, persónurnar sem hafa verið í öllum þessum myndum eru Jay og Silent Bob, ég hef aldrei alveg skilið vinsældir þeirra. Þeir eru tveir eiturlyfjasalar sem hanga fyrir utan búðir, Silent Bob gerir næstum alltaf eins og nafnið segir og heldur kjafti en Jay símalar. Jay og Bob hafa alltaf verið aukapersónur í fyrri myndum Kevins og hafa verið ágætar sem það en núna eru þeir aðalpersónurnar, þeir eru á skjánum 90% af myndinni og ég verð að segja að þeir eru engan veginn nógu áhugaverðir til þess að vera í 90% af 100 mín. langri kvikmynd.


Í “Jay and Silent Bob Strike Back” komist þeir að því að þá er verið að gera kvikmynd, byggða á myndasögu sem fjallar um persónurnar Bluntman og Chronic sem eru byggðar á þeim. Þeir ákveða að fara og fá þá peninga sem þeir eiga skilið að fá, þeir fengu víst eitthverja prósentu af hagnaði teiknimyndasögunnar. En þegar þeir kynnast einhverjum hlut sem kallast “internetið” þá sjá þeir að margir hafa verið að skrifa margt ljótt um þá á kvikmyndavefsíðu, reyndar ekki þá heldur teiknimyndapersónurnar sem heita Jay og Silent Bob en þeir nota samt nöfnin þeirra...


Þeir stefna á Hollywood því að eina leiðin til að fólkið hætti að tala um þá á kvikmyndasíðunni er að láta Miramax(Miramax framleiðir myndina) hætta við kvikmyndina. Á leiðinni þangað lenda þeir í ýmsum ævintýrum, þeir hitta dýraverndarsinna og útaf þeim stela þeir apa(apinn virtist vera gáfaðari en Jay). Eftir að þeir stela apanum fer lögreglan, eða allavegana einhvers konar dýra lögreglufulltrúi að elta þá.


Það eru nokkur fyndin atriði í myndinni. Í tvem minnistæðustu atriðunum eru tveir Hollywood leikstjórar, í einu er Gus Van Sant að leikstýra, Good Will Hunting 2: Hunting Season en hann hafði reyndar ekki tíma til þess að leikstýra því hann var að telja peninga, ég gat ímindað mér að þetta hafi verið svona þegar hann “leikstýrði” Psycho, “I am busy, just copy the Hitchcock’s version”. Í hinu var verið að taka upp Sceam 4. Þar var Shannen Doherty að leika fórnarlambið, hún nær að rota vondakarlinn og þegar hún tekur grímuna af honum sér hún að þetta er api. Hún öskrar “cut” og þá segir enginn annar en Wes Craven, “It is usually my part to say that”, hún nöldrar eitthvað útaf apanum og hann svarar “Our research show that viewers love monkeys”, þá vaða Jay og Silent Bon inn, taka apann og segja “We love this monkey”, þá segir Wes “See”. Þetta var fyndnasta atriðið í allri kvikmyndinni!


Í mörgum atriðinunum varð ég svoldið leiður, ég hugsaði mig lengi um hvort það væri sanngjarnt að tveir af aðalleikurunum í þrem af vinsælustu myndum allra tíma, Star Wars þurfi virkilega að taka svona hlutverk að sér. Carrie Fisher leikur nunnu sem fer ekki eftir sömu reglum og George Carlin hafði verið að segja Jay og Bob frá, það atriði var reyndar bara skemtilegt cameo en hvað er hægt að gera með Mark Hamill, ef hann er ekki að leika vondakarlinn í lélegum hasarmyndum þá er hann í einhverjum lélegum hlutverkum í grín myndum. Í þessari mynd leikur hann vonda karlinn í kvikmyndinni sem að er verið að gera, hann berst meira að segja við Jay og Bob, í atriði sem var of íkt til að vera fyndið.


Reyndar er meiri hlutinn af myndinni svoleiðis, Kevin Smith hefur reynt að gera myndina svo íkta að hún yrði fyndin en náði því bara ekki alveg. Kanski mun næsta Jay og Silent Bob mynd heppnast betur, ég vona það allavegana...

Svo virðist sem þeir grashausar, Jay og Silnet Bob, séu einfaldlega ekki innihald í heila mynd þó þeir séu með skemmtilegri aukapersónum.

Kúk og pisshúmorinn ræður ríkjum og hittir í mark sjaldnar en ekki, þó nokkrir punktar og karakterar séu feykifínir.

Eflaust myndi það þó hjálpa við áhorfið að vera í sama ástandi og þeir fóstbræður sem myndin fjallar um...

Ég veit svo sem ekki við hverju fólk bjóst þegar það fór að sjá Jay and Silent Bob, en ég veit að ég fékk nákvæmlega út úr henni sem ég vildi fá. Ég vildi fá einhvers konar endalok, endalok þeirra persóna og aðstæðna sem snillingurinn Kevin Smith er búinn að vera að vinna með í mörg ár. Myndir hans hafa verið misgóðar, Clerks þeirra síst að mínu mati, Chasing Amy þeirra best. Hvort fólk er mér sammála eða ekki um það er algjört smekksatriði. Aðalatriðið er það, að Kevin Smith var búinn að segja að þessa mynd ætti enginn að taka alvarlega enda ætti hún bara að gleðja fólk og þá helst hans dyggustu aðdáendur því þeir eru þeir einu sem koma til með að fatta allar tilvísanirnar í fyrri myndir Smiths, og einnig átti hún að sýna flestallar persónur hans og klippa á alla lausa þræði. Þetta var nefnilega síðasta Askewniverse myndin hans Smiths, og átti ekki að takast alvarlega. Því miður virðast sumir hafa átt von á einhverju mikilfenglegra og hafa kvartað og kveinað eins og litlar stelpur, en það er þeirra tap og gróði okkar hinna. Jay og Silent Bob eru óborganlega fyndnar persónur og átti ég oft erfitt með að hemja mig úr hlátri meira og minna alla myndina. Smith sýnir hér enn og aftur hversu snjall handritshöfundur og húmoristi hann er, þrátt fyrir að vera í raun afleitur leikstjóri. Myndir hans hafa allar verið meira upp á talmál en myndmál að gera, en í þetta sinn voru ýmsar visual hugmyndir reyndar, sumar gengu upp en aðrar ekki. Það skiptir ekki máli, það sem skiptir máli er að skemmta sér, því Jay og Silent Bob voru skapaðir sérstaklega fyrir þá sem taka lífið ekki of alvarlega og vilja bara hlæja að lágkúrulegum (en samt vitsmunalegum) og einstökum húmor Kevin Smiths. Ef þú ert einn af þeim, skemmtu þér vel. Ef ekki, skaltu halda þig heima og halda áfram að leika þér með barbídúkkurnar þínar og væla eins og lítil stelpa.

Vá ég hef ekki hlegið svona mikið í bíó í mörg ár og ég gerði í gærkveldi þegar ég sá myndina og mér finnst nú sumir taka þetta of alvarlega, þessi mynd á að vera bull og vitleysa, og ég hef sjaldan fílað þannig myndir en ég hef verið Kevin Smith aðdándi í mörg ár, alveg síðan ég sá Clerks og það er algjört möst fyrir fólk að vera búin að sjá hinar myndirnar því annars fattar það ekki djókið og ég er bara mjög sorgmæddur að við skulum ekki fá að sjá Jay og Silent Bob aftur því þeir eru tvímælalaust skemmtilegustu persónur hvíta tjaldsins síðan Jack Lemmon og Walter Matthau voru upp á sitt besta. En eflaust eru ekki margir sammála mér, ég gef þessari mynd 3 og hálfa stjörnu en ég er ennþá á þeirri skoðun að Clerks og Chasing Amy séu bestu myndir Kevin Smith og Mallrats sú lakasta en í guðanna bænum hættið að vera svona alvarleg þegar þig skrifið um Jay og Silent Bob því hvað væri lífið án þeirra!!

Þessarar nýjustu myndar leikstjórans Kevin Smith hef ég beðið átekta í nokkra mánuði þar sem allar hans fyrri myndir hafa fallið vel í kramið hjá mér og sumar þeirra (eins og Chasing Amy og Dogma) rúmlega það. Það hryggir mig því að segja að Jay and Silent Bob Strike Back er ekki bara slappasta mynd sem Kevin hefur sent frá sér, heldur stendur hún hinum myndum hans ansi langt að baki. Sú hugmynd að tileinka hassreykjandi félögunum Jay og Silent Bob heila kvikmynd hljómaði ekki illa í fyrstu - og hver veit, kannski hefði verið hægt að gera eitthvað sniðugt úr henni - en afurðin gefur sterklega til kynna að þessar persónur virki eingöngu fái þær takmarkaðan skjátíma. Í stuttu máli gengur söguþráðurinn út á það að þeir félagar komast að því að verið er að gera Hollywood-mynd eftir teiknimyndasögum sem þeir voru uppsprettan af. Það er reyndar ekki þetta sem fer mest í taugarnar á þeim, heldur það að á Internetinu er verið að segja miður fallega hluti um þá á vef sem er hliðastæða Aint-It-Cool vefjarins. Þeir bregða því á það ráð að fara til Hollywood og stoppa gerð myndarinnar, en lenda í nokkrum mis (ó)fyndnum ævintýrum á leiðinni. Helsti kostur myndarinnar er að þar má finna mörg þekkt andlit, Ben Affleck og Matt Damon koma fram í einu fyndnasta atriði myndarinnar ásamt leikurum eins og Jason Biggs (sem Jay heilsar með setningunni: Hey! You're that guy that fucked the pie!). Aftur á móti er restin af húmornum á mjög lágum plani (í raun lægra plani en í myndum á borð við Road Trip og American Pie) og einnig er dálítið af bröndurum sem þeir sem hafa ekki lesið skrif Kevin Smiths á netinu munu ekki fatta, en þessi húmor finnst mér bera vott um mikilmennskubrjálæði hjá honum þar sem hann vísar óspart í sjálfan sig og eigin verk. Ég vona svo sannarlega að næsta mynd hans verði innihaldsríkari en þessi. Niðurstaðan er því að ég skelli tveimur stjörnum á Jay and Silent Bob - mér er næst skapi að gefa lægri einkunn, en þar sem myndin er að vissu leiti fórnarlamb hárra væntinga minna læt ég við þetta sitja.

Kevin Smith sagði sjálfur að það væri nákvæmlega enginn boðskapur í þessari mynd. Þannig að það er bara best að taka henni sem þeirri prumpu-brandara gamanmynd sem hún á að vera. Og sem slík er hún fín. Allavega var mikið hlegið í mínum hóp. Það var mjög fyndið að sjá hinar ýmsu stjörnur gera grín að sjáfum sér, og þá sérstaklega Matt Damon, Ben Affleck og Jason Biggs (sem átti líklega heiðurinn að stærstu hláturrokunni). Svo voru bara margir prumpubrandararnir góðir (þó maður hafi auðvitað einstaka sinnum hrist hausinn). Stærsti galli myndarinnar var sá að Silent Bob talaði 3svar sinnum, sem ætti að vera algjörlega bannað. Þá er það ekki lengur spes. 1 setning á mynd ætti að vera algjört hámark. Annars með betri aulahúmorsmyndum.

Jay (Jason Mewes) og Silent Bob (Kevin Smith) eru ólíklegustu hetjur hvíta tjaldsins í langa tíð. Tveir aumingjar sem áhorfendur sáu fyrst í svart-hvítu snilldinni Clerks sem aukakaraktera eru nú búnir að eignast nógu marga áhangendur til þess að eiga sína eigin mynd. Þeir hafa skotið upp kollinum í fjölda mynda síðan Clerks, þ.á m. Chasing Amy, Dogma og Scream 3. Þeir eru afurð þeirra tíma þegar bíómyndir fóru að vísa meira í raunveruleika Hollywood og í aðrar bíómyndir, og eru sem slíkir hetjur bíónördanna sem halda uppi óteljandi bíósíðum á Internetinu... ekki að það sé eitthvað að því :) Því fór sem fór, og Kevin Smith (sem ég veit ekki hvort er búinn að selja sig Hollywood eða er enn beittur háðsádeiluhöfundur) hefur ákveðið að loka New Jersey-seríunni sinni (Clerks, Mallrats, Chasing Amy, Dogma) með lokaheimsókn til þessara tveggja aulabárða jafnt sem nær allra þeirra karaktera sem Smith hefur skapað í fyrri myndum sínum. Hugmyndin er einföld: Hollywood, nánar tiltekið Miramax, hefur keypt kvikmyndaréttinn að teiknimyndasögunni Bluntman & Chronic (sem skaut upp kollinum í Chasing Amy), og Jay og Bob eru vægast sagt ósáttir, enda eru þeir fyrirmyndirnar. Og ekki er betra að einhverjir litlir Internetaular eru að tæta þá félaga í sig á bíósíðunum. Það eina sem dugar: Fara til Hollywood og stoppa myndina. Á leiðinni treður Smith inn fleiri leikurum en sést hafa í bíómynd í fjöldamörg ár: Mark Hamill, Carrie Fisher, George Carlin, Shannen Doherty, Jason Biggs, James Van Der Beek, Chris Rock, Shannon Elizabeth, Eliza Dushku, Ben Affleck, Matt Damon, Jason Lee, Jamie Kennedy, Seann William Scott, Will Ferrell, Judd Nelson, Gus Van Sant, Wes Craven, genginu úr Scooby Doo, órangútan og þeim félögum úr Clerks. Þetta er mynd sem er óhrædd við að vísa í aðrar myndir, enda er hún afsprengi allra þeirra Kevin Smith-mynda sem til eru. Það er mjög gaman að sumum atriðunum, sérstaklega þegar Matt Damon og Ben Affleck ræða feril hvors annars á meðan þeir eru að leika í Good Will Hunting II og þegar Jay og Bob spjalla við Jason Biggs og James Van Der Beek sem leika þá félaga í Bluntman & Chronic-myndinni. Fleiri atriði ganga vel upp en Smith á ekki sínar fínustu stundir hér. Hann treystir of mikið á barnalegan og yfirgengilegan húmor sem á betur heima í Dude, Where's My Car? Hann hefur sýnt að hann getur skrifað gífurlega góð og beitt handrit (sjáið bara Dogma) og þ. A. l. finnst manni oft að hann sé að höfða til lægstu hvata bíógesta til þess að græða almennilega á mynd í fyrsta skipti. Það er hálf niðurdrepandi að sjá hann bregða fyrir sig prump-bröndurum enn og aftur. Jay and Silent Bob Strike Back er vel fyrir ofan meðallag sem gamanmynd, og góð leið til að kveðja þessa karaktera. En sem Kevin Smith-mynd stenst þessi mynd ekki þær kröfur sem maður gerði til hennar.

Þetta er ekta aulahúmorsmynd, það er í rauninni bara spurning hvernig þú ert upplagður þegar þú horfir á þessa mynd. Myndin byrjar á því að við sjáum hvernig leiðir Jay og Silent Bob liggja saman og síðan sjáum við hvað verður úr þeim. Þeir eru að vanda reykjandi gras og ekki gerandi rassgat annað. Þegar þeir komast svo að því að það á að fara gera bíómynd eftir karakterum sem byggðir eru á þeim sjálfum þá byrjar þetta fyrir alvöru. Þeir fara inn á síðu á netinu þar sem (þeir)Karektarnir í eru rakkaðir niður, það verður til þess að þeir storma til Hollywood að stöðva þessa mynd.......... Í myndinni bregður fyrir atriðum úr myndum eins og The fugitive og svo star wars þar sem Mark Hamill(Luke Skywalker) kemur fyrir. Þarna eru aðrir þekktir leikarar sem verið hafa í myndum Kevins Smith þar er helst að nefna Ben Affleck, Matt Damon þó að sjálfsögðu séu fleiri. Þessi mynd er fín afþreying ef maður fílar svona aulahúmor en fyrir þá sem gera það ekki VINSAMLEGAST ekki sjá þessa mynd og fara að tala um hvað hún er vitlaus. Ekki standa sjálfan þig að því að reyna finna út boðskapinn hann er enginn bara kæruleysi og kanabis.

Clerks var fyrst, síðan kom Mallrats, Chasing Amy fylgdi og Dogma var númer fjögur. Fimmta myndin, síðasta myndin, í hinni svokölluðu Jersey Trilogy var því miður vonbrigði, hún var ekki hin algera snilld sem Kevin Smith hefur sýnt í hinum myndunum, leiðindakafli um stelpuklíku er sérstaklega asnalegur. En annars er myndin fín skemmtun, mikið af skemmtilegum tilvísunum í hinar myndirnar og Star Wars og annað sem tilheyrir. Það var sorglega lítið af Jason Lee þó hann hafi verið í tveim hlutverkum. Þrjár stjörnur eru líklega örlæti af minni hálfu sem aðdáanda.