Clerks II (2006)

Væntingar mínar gagnvart Clerks II voru blandaðar af tilhlökkun og kvíða. Ég dýrka og dái fyrstu myndina. Hún er mér bara hreinræktaður gullmoli og get ég alltaf horft á hana aftur og aftur. Það er eitthvað við samtölin, raunveruleikaundirtóninn og ekki síst persónurnar sem gera þennan pakka svo fjandi skemmtilegan. Clerks II gat með öllum líkindum verið álitin mistök, og jafnframt bara almennt tilgangslaus. Raunin er - sem betur fer - ekki sú, og hvergi nærri því. Þessi mynd er einmitt alveg ljómandi skemmtileg og frábærlega heppnuð í alla staði! Kevin Smith sýnir okkur heldur betur hvað það var sem kom honum á kortið í fyrsta lagi, því hann gerir mögulega allt rétt sem hægt er að framkvæma í þessu tilviki. Við erum ekki aðeins að ræða um verðugt framhald, heldur einnig einhverja best heppnaða gamanmynd sem að ég hef séð lengi, og án efa er þetta fyndnasta myndin sem að ég hef séð á þessu ári. Ég bjóst alls ekki við því að Smith myndi ná að fanga þessi óborganlegu samtöl á ný með sama ferskleika og hann gerði árið 1994, en einhverra hluta vegna þá virkar þessi mynd á nákvæmlega sömu sviðum og fyrri myndin gerði, og í völdum tilfellum kemur þessi jafnvel enn betur út. Fyrri Clerks myndin er tvímælalaust sígild fyrir sinn ódýra, hráa stíl ásamt fyndnu handriti, en þrátt fyrir það mistókst henni örlítið að stefna eitthvert almennilega. Clerks II tekur upp þráðinn um áratugi síðar, fylgir sömu persónum í gegnum krísu sínar en nær síðan að þróa þær og móta óvenju áhrifarík tengsl á því sviði. Ég skemmti mér konunglega yfir því að eyða 90 mínútum á ný með tvíeykinu sem samanstendur af Dante og Randal. Þessir gaurar eru óviðjafnanlegir og sýna á góðan hátt hvernig meðalmaðurinn virkar í kjarna sínum. Samtölin sem fara á milli þeirra eru gargandi snilld og segja gjarnan það sem að áhorfandinn er oft að hugsa (umræðan um samanburð Star Wars og Lord of the Rings ætlaði að fá mig til að veltast um allt gólf). Í þetta sinn fáum við þó að sjá aðeins dýpri hlið að báðum aðilunum, og afraksturinn, þótt langsóttur sé, er nánast fullkominn! Svo má alls ekki gleyma Jay og Silent Bob, enda væri um hálf tóma heild að ræða án þeirra. Þeir eru alltaf sömu snillingarnir og ég persónulega fæ aldrei leið á þeim. Þessi mynd missir kannski nokkur stig fyrir að fullmýkja örfáar senur, en hún bætir það fljótt upp með ennþá fleiri grófum samtölum og yfirdrifnum gredduhúmor, sem að sjálfsögðu gengur upp á mjög kjánalegan hátt. Sjokk factorinn er jafnvel enn til staðar og Smith lætur engan segja sér til um hvar skal draga línuna. Ég get endalaust tautað um hversu klúr en sömuleiðis meinfyndin þessi mynd er. Yfir heildina er handritið afar vel unnið og nær myndin að haldast saman eins þétt og við má búast. Sem harður aðdáandi fyrstu myndarinnar get ég ekki ímyndað mér að framhaldið hefði getað komið betur út. Tilvist þessarar myndar er langt frá því að vera tilgangslaus, enda byggir hún ótrúlega vel upp á hina og samanlagðar eru þær afbragðs sett. Ekki spurning um að ég setji solid meðmæli á þessa mynd. Ekki missa af henni! 8/10