Fantastic Four: Rise of the Silver Surfer (2007)

Það er sjálfsagt alltaf best að taka það strax í byrjun þegar maður fjallar um framhaldsmynd að kommenta á hvað manni fannst um forverann. Ég var nefnilega ekkert svakalega hrifinn ég varð af fyrstu Fantastic Four-myndinni þótt ég hafi ekkert verið neitt á móti henni heldur. Ég sá góða möguleika í henni og ég gef henni plús fyrir að reyna að fókusa á almennilega persónusköpun en yfir heildina fannst mér eins og myndin hafi vantað allan stíl og talsvert meira innihald (ég tek það samt fram að extended-útgáfan er aðeins betri. Persónuörk hvers og eins kemst betur til skila). Annars mátti alveg líta á þá mynd sem góða upphitun fyrir framhaldið, þar sem að búið var að kynna persónurnar nokkuð vel. Bara verst að framhaldið reyndist vera styttri mynd en sú fyrri og talsvert flýttari. En pælum ekki í því... strax. Rise of the Silver Surfer er fyrst og fremst örlítið skemmtilegri mynd að mínu mati. Myndin fer strax af stað og er keyrð á góðum hraða frá upphafi til enda. Hún styðst líka við fínan húmor, sem - rétt eins og áður - er alfarið í höndum þeirra Chris Evans (Human Torch) og Michael Chiklis (The Thing). Söguþráðurinn er eins stórkostlega ýktur og tíðkast í myndasöguævintýrum, sem er eitt af því sem að gerir myndina svona skemmtilega. Maður er hálfpartinn kominn með ógeð af því að sjá stakar hetjur berjast fyrir æskuástinni og síðan á endanum bjarga þeir deginum frá minniháttar ógn. Frábær tilbreyting að sjá ýktar hetjur bjarga loks heiminum frá algjörri tortímingu (ATH. Hörðustu Galactus aðdáendur verða líklegast fyrir vonbrigðum, ég segi ekki meir...). Tæknibrellurnar eru einnig mjög góðar, þrátt fyrir - aftur - nokkrar klunnalegar senur með Mr. Fantastic. Silver Surfer er samt sem áður virkilega vel hannaður, þó svo að rödd Laurence Fishburne passi ekki alveg. Myndin er samt, eins og áður sagði, hröð, og þá eiginlega kannski OF hröð. Myndin fær lítinn tíma til þess að anda, og það hefur eitthvað með það að gera hversu stutt hún er miðað við efnisinnihald, sem vel hefði mátt ''teygja'' örlítið. Handritið þjáist reyndar af frekar kjánalegum samræðum, en maður fyrirgefur það í gefnum tilfellum, enda virkar myndin alfarið eins og teiknimynd, og það er lítið að því. Þegar uppi er staðið held ég að ég geti alveg sagt að Fantastic Four: Rise of the Silver Surfer sé hin þokkalegasta skemmtun, og meira en ásættanleg afþreying um mitt sumarið. Ég tek aftur fram að hún hafi verið betri en fyrri myndin, en sömuleiðis undirstrika ég það að það segir í raun ekkert mikið...6/10

Fyrri myndin einbeitti sér að persónusköpun og gaf sér mikinn tíma til þess þrátt fyrir að myndin hafi verið frekar stutt, stærsti gallin við fyrri myndina var hinsvegar að endinn var mjög fljótur og ómerkilegur. Rise of the Silver Surfer þarf varla neitt að einbeita sér á persónusköpun og getur þess vegna hoppað beint í atburðarrásina þar sem fyrri myndin endaði. Reed Richards og Susan Storm eru að fara að giftast þegar óþekkt vera kemur til Jarðar og hættir fyrir jarðarbúum, þessi vera þekkist seinna sem Silver Surfer en er hann aðeins í þjónustu hjá annari veru sem er mun öflugari og hættulegri en heldur en Silver Surfer. Rise of the Silver Surfer er eins og fyrri myndin frekar létt, mikið er af brandörum og það er ekki farið alvarlega með efnið en hún er ekki nógu heilalaus til þess að vera heilalaus. Þrátt fyrir allan fáranleikan þá nærst alltaf að haldast eitthvað sem gefur allri sögunni eitthvað vit, hvort það séu persónurnar, samskipti persónanna eða jafnvel sniðugt handrit. Myndin er aldrei leiðinleg, hún er styttri en forverinn og það er stanslaust eitthvað að gerast. Hasarinn og tölvubrellurnar eru allar góðar og Silver Surferinn er sérstaklega flottur þrátt fyrir afar einfalda hönnun. Fantastic Four var fín afþreying en Rise of the Silver Surfer er góð afþreying, hún er alls ekki gallalaus en hún er stórt skref upp eftir Spider-Man 3 sem misheppnaðist stórkostlega fyrr í sumar. Þar sem það var engin úrlausn á Fantastic Four sögunni þá tel ég það líklegt að Fantastic Four 3 sér á leiðinni eftir fáein ár og það er ágætt þar sem það er alveg nóg efni eftir sem hægt er að fjalla um.