G.I. Joe: The Rise of Cobra (2009)

Ef að nægilegt skemmtanagildi er til staðar þá finnst mér yfirleitt furðulega gaman að horfa á bíómyndir sem matreiða hasar, húmor og vitleysu í trylltum skammti. Flest öll lykilhráefnin þurfa að ganga upp, því ef svo er, þá er maður tilbúinn til að fyrirgefa vondum söguþræði, einhliða persónusköpun svo ekki sé minnst á lógíu. G.I. Joe: The Rise of Cobra hefði getað orðið aulalega skemmtileg hefði Stephen Sommers m.a. rennt aðeins betur yfir handritið áður en hann kvikmyndaði það. En jafnvel þá hefði myndin samt verið útötuð í ókostum. Í stað þess að vera ánægjuleg afþreying er hún dæmigerð steypa sem hefur þá kvikindislegu bölvun að vera sprenghlægileg, þá óviljandi, margoft.Handritið er alls ekki eini gallinn, en samt mest áberandi gallinn. Það angar af þreyttum klisjum ásamt framvindu sem við öll þekkjum eins og handarbakið á okkur. Söguþráðurinn er fyrirsjáanlegur og meira að segja þegar myndin ætlast til að koma áhorfandanum á óvart, þá er maður þegar fimm skrefum á undan henni. Til að bæta gráu ofan á svart er öll aburðarásin svo fjandi óspennandi og persónurnar nánast allar staðlaðar og leiðinlegar (karakterinn Snake Eyes stóð þar sérstaklega upp úr, enda jafn mikill feill og búningurinn hans - af hverju voru varir á grímunni?!?). Frásögnin drullar samt hvað mest upp á bak með alveg hreint glötuðum (og hallærislega staðsettum) flashback-senum sem eiga að gefa myndinni meiri vídd, þegar þetta eru meira bara sóðaleg handritsskrif. Ég undirstrika það samt að ég horfði aldrei á teiknimyndirnar (né lék ég mér með dótið) í æsku, þ.a.l. hef ég ekki minnstu hugmynd um hvort myndin sé í stíl við þættina eða ekki. Ef svo er, þá vil ég aldrei sjá þá.Leikurinn er samt því miður ekki mikið skárri en innihaldið. Ég missti þó ekkert álit á leikurunum enda vantar öllum einhvern tímann pening og maður finnur auðveldlega fyrir því að þeir höfðu sorglega lítið til þess að vinna úr. Allra verstur var þó vondi kallinn (ekki Christopher Eccleston, heldur hinn), sem var fullýktur, næstum því of ýktur fyrir mynd sem er mestmegnis byggð á teiknimyndaseríu og leikföngum! Bara það að hlusta á hann tala minnti mig óvenju mikið á Justin Long úr Zack & Miri Make a Porno.Reyndar mætti saka hvern og einn leikara um ofleik, en þar fær Sommers á sig alla skömmina. Ég man þegar hann gerði meira við myndirnar sínar en að punga út brelluskotum sem auglýsa sig og vefjast utan um grautþunna sögu. Það var oftast meira til staðar, svosem gott samspil leikara eða fílingur sem hélt manni í réttum gír. Allavega væri ég til í að sjá meira sem er efnislega í líkingu við The Jungle Book, The Mummy eða jafnvel hina ofvirku - og alltof vanmetnu - skrímslamynd, Deep Rising. Frá og með The Mummy Returns breyttist markmiðið í að troða eins mörgum brelluskotum og væri hægt í tveggja tíma mynd, og brellurnar hafa jafnvel oftast reynst frekar slappar. A.m.k. er ég mjög tregur til að hrósa tölvuvinnunni í G.I. Joe. Fannst hún alveg mátt vera betur fínpússuð.Af þeim mörgu hefðbundnu hasarsenum sem myndin inniheldur var reyndar ein sem mér fannst nokkuð skemmtileg: Eltingarleikurinn í París. Þar poppaði upp smá vottur af adrenalíni, þótt kjánahrollurinn gerði það líka. Mér finnst líka drepfyndið hvernig sumir bílarnir í myndinni springa í loft upp við minnsta árekstur.G.I. Joe: The Rise of Cobra (til hvers að hafa þetta undirheiti?) er við það að vera móðgun gagnvart sínum eigin geira. Hún er heiladauð afþreyingarmynd án afþreyingarinnar. Ég hefði gjarnan viljað svipaða upplifun úr þessari mynd og "hinni" Hasbro-mynd sumarsins, Transformers 2. Ójá, fólk getur skitið yfir þá mynd að vild, en það er erfitt að neita því að hún hefur meira að bjóða upp á heldur en þessi gerir. Í versta falli dáist maður að brellusýningunni þar. Hérna líður manni eins og maður hafi séð þetta allt áður. Hugmyndirnar vantar ekki svosem, en það vantaði almennilegt fagfólk til að vinna betur úr þeim.4/10 - Einkunnin fer í það skraut sem leikararnir voru (sérstaklega Sienna Miller og Rachel Nichols - nammi namm) og eitt gott hasaratriði.