Ghost Rider (2007)

Það var nú ekki beint til að virkja munnvatnskirtlana að leikstjóri Daredevil myndi fá að spreita sig á annarri Marvel hetju. Ghost Rider, ásamt The Punisher, er ein af stærstu “anti-hetjum” í comic heiminum. Blöðin eru mikið lesin og fólk verður að skilja að það eru þúsundir aðdáenda sem er ekki sama um hvað verður um goðið á hvíta tjaldinu.

Því miður er þessi mynd léleg. Hún er eiginlega fáranlega léleg. Nicholas Cage virðist leiðast óvenju mikið, tæknibrellurnar eru slakar og vondi kallinn er það eftirminnilegur að ég er þegar búinn að gleyma honum. Svo snérist allt í kringum einhverja cheesy ástarsögu sem var þurr og leiðinleg. Ghozzzzt Rider er gott svefnmeðal, takið ½ skammt ef þið getið ekki sofnað.

Mér fannst Daredevil góð og Ghost Rider enn betri, sérstaklega byrjunin. Mér finnst flott hvernig Mark tókst að breyta uppruna Ghost Riders, Johnny Blaze (Nicholas Cage) og gera að svo raunverulegum hlut, eða þannig. Ég er búinn að lesa Ghost Rider myndasögur og uppruninn á Ghost Rider þar vara bara frekar lélegur en Mark bjargaði því. Nick Cage er góður í hlutverki sínu sem Johnny Blaze, sem og Sam Elliot er frábær í sínu hlutverki sem vörður samningsins. Bardagarnir í myndinni eru samt soldið ''leim'' en eitthvað við myndina heillar mig upp úr skónum, svo ég verð að segja að þetta er einhver besta mynd síðari tíma.

Ég tilheyri víst hinum veika minnihluta fólks sem að virkilega fílaði Daredevil (tékkið á Director's Cut útgáfunni - hún er klikkuð!), þannig að ég fór á Ghost Rider með þær vonir að leikstjórinn/handritshöfundurinn Mark Steven Johnson gæti virkilega komið með annað verðugt framlag til afþreyingarmyndageirans. Viti menn, ég varð fyrir merkilegum vonbrigðum. Mér þykir samt einnig furðulegt að viðurkenna að myndin hafi verið nett skemmtileg á köflum, en yfir heildina var þessi mynd alveg djöfulli léleg (no pun intended). Það má þá eiginlega segja að þetta hafi verið einhver skemmtilegasta mynd sem hefur ollið mér vonbrigðum undanfarið. Handrit myndarinnar angar af klisjum og leiðinlegum formúlum í standard Hollywood-stíl. Handritið er þurrt og ómerkilegt; Of mikið af exposition umræðum sem að hreinlega drepa allan trúverðugleika myndarinnar. Annars efast ég um að þessi mynd hafi það markmið að bjóða upp á trúverðugleika. En engu að síður er takmarkað magn af vitleysu sem að heilinn getur tekið við í einu.Hasar myndarinnar er svosem fínn og titilkarakterinn kemur einkum vel út. Nic Cage fær einnig að skemmta sér aðeins eftir hörmungardellur á borð við World Trade Center eða The Wicker Man. Sam Elliot fær annars heiðurinn á því að vera svalasti maðurinn á skjánum, og allt sem hann segir er töff, sama hversu lélegar línurnar hans eru. Leikstjórinn fær einnig plús fyrir þrælskemmtilega notkun á hinu klassíska lagi, Ghost Riders in the Sky. Skemmtilegt það. Svona að megnu til, þá gat ég alveg haft gaman að ruglinu, en ég gat engan veginn neitað þeim kjánahrolli sem að læddist yfir mig á meðan myndinni stóð. En jæja, ekki get ég sagt að þessi mynd verði eitthvað minnistæð í Marvel mynda-seríunni, hvað þá þegar að litið er á helstu smelli ársins.5/10