The Legend of Zorro (2005)

Uss, þetta var nú hálf slappt. The Legend of Zorro olli mér gífurlegum vonbrigðum þar sem ég bjóst við góðum trylli í alvarlegri kantinum en í staðinn fékk ég saklausa þvælu byggða á skraufþurru handriti. Þessi mynd líður einfaldlega fyrir það að vera alltof barnaleg sem er slæmt því að karakterinn Zorro mundi sóma sig miklu betur í alvarlegri mynd og þá hef ég góða trú á að það hefði getað orðið mjög góð mynd(ég vil taka það fram að til þessa þekki ég lítið sem ekkert til Zorro sagnanna þannig að ég skrifa þessa umfjöllun eins og þessi karakter hafi verið skapaður fyrir þessa mynd sem og The Mask of Zorro). Ég ætla þó ekki að draga þessa mynd algjörlega í svaðið því að hasarinn sem slíkur er alveg ótrúlega flottur hér en því miður þá þarf maður að horfa upp á í millitíðinni algjöra skelfingu og klisju en þó nær Antonio Banderas að bjarga einhverju þegar hann er á skjánum því hann er yfirleitt góður leikari og ég ætla ekki að kalla þetta undantekningu. En jæja, mér leiddist þessi þvæla og þessi eina stjarna fær hasarinn sem er súper og Banderas sem er alls ekki svo vonlaus í þessu hlutverki.

Bravo, Senor Zorro is back. Hér er hið langþráða Zorro framhald loksins komið. Sá þessa fyrir nokkrum vikum síðan og verð að viðurkenna að hún er ekkert verri en forverinn. Hún er virkilega spennandi, með flottri kvikmyndatöku, snilldartilþrif frá Antonio Banderas enn og aftur sem Zorro. Svo er Catherine Zeta-Jones fín líka. Svo er sagan einnig fín og Martin Campbell er góður í leikstjórastólnum og skilar frá sér mjög góðu framhaldi. Mynd sem ég mæli með að þið takið á leigu sem fyrst ef þið eruð ekki búin að sjá hana.

Það mætti segja að The Legend of Zorro hafi komið út nokkrum árum seinna en hún átti að gera. Liðin eru nú 7 ár frá því að The Mask of Zorro kom út, og hefði bilið á milli þessara mynda verið aðeins styttra hefði ég mögulega farið á framhaldsmyndina með aðeins meira bjartsýni en ég gerði, enda var fyrri myndin bara asskoti góð. Fílingurinn í The Legend of Zorro er ekki eins ferskur, en myndin er ágætis afþreying þrátt fyrir það. Hasarinn er hávær, í góðu magni, en allt í allt bráðskemmtilegur. Húmorinn er fínn og heldur myndinni gangandi við og við og fyllir upp í þennan óþarflega teygða lengdartíma. Hefðu þessir tveir þættir ekki náð að þekja svona hér um bil 50% af allri myndinni væri þetta afskaplega dautt hvað rest varðar. Söguþráðurinn í myndinni er formúla út í gegn. Sagan er klisja ofan á klisju og að öllu leyti fyrirsjáanleg. Samtölin eru í þessari mynd sömuleiðis miklu veikari og hallærislegri. Það eru nokkrir frasar fleygðir sem eru svo klaufalegir að maður gæti átt til með að líta undan. Það er annars lítið að framleiðslunni. Myndin er ótrúlega flott og gerir Martin Campbell líklega allt sem hann getur til að endurvekja þann blæ sem fyrsta myndin hafði, en það hefur augljóslega reynst honum erfitt á völdum stöðum. Í fyrsta lagi þá er enginn Anthony Hopkins lengur viðstaddur, allur neisti á milli leikaranna er fokinn út af kortinu og myndin fórnar síðan sumstaðar dýpt fyrir eintóman hasar (kannski það sé annars vegar gott merki, miðað við hversu slöpp dramatíkin er hér - erfitt að segja). Antonio Banderas er auðvitað skemmtilegur að venju en Catherine Zeta-Jones er heldur betur farin að þreytast. Rufus Sewell er svo leikari sem hefur áður sannað að hann getur eitthvað gert af viti (Dark City, einhver?), en ég skil bara ekki hvaða þörf hann hefur fyrir að leika svona oft fáránlega tilgerðaleg og óathyglisverð illmenni. Það koma fyrir punktar í myndinni sem eru nokkuð góðir og það er erfitt að geta sagt að manni hafi eitthvað leiðst gegnum hana. The Legend of Zorro hefur saklaust skemmtanagildi, þrátt fyrir að vera svona 20 mínútum lengri en hún hefði mátt vera. Ég gef henni plús fyrir að halda mér vel vakandi með látum sínum, þótt annað sé eflaust hægt að segja um allt það sem kemur á milli.6/10