Once Upon a Time in Mexico (2003)

Þessi mynd er fullkomið dæmi um það er ekki bara nóg að setja fullt af góðum leikurum í mynd til að hún verði góð. Einvala leikaralið er þarna og má þá nefna en þar skal helst nefna þá Johnny Depp og Willem Dafoe. Þetta eru menn sem tekst oft að rífa myndir úr meðalmennskunni. Það tekst ekki hér enda ekki mikið að vinna með. Það er verið að reyna að endurnýta vinsældir Desperado, og það tekst all hrapalega.


Söguþráðurinn er sundurleitur og oft á tíðum heimskulegur. Ofugt við það í fyrri myndunum El Mariachi og Desperado, þá hefur maður enga samúð með persónum myndarinnar. Manni stendur alveg nákvæmlega á sama þó að hinn og þessi deyji, og þess vegna verður myndin að enn einni 'Hollywood recycle flick' sem skýtur langt yfir markið.

Allgjör snilld Once Up On A Time In Mexico er mjög góð mynd með úrvalls leikurum, hún er samt svolítið blóðug en þannig eiga myndir að vera, Mér fannst Desperado og þessi mynd mjög líkar en Robert Rodriguez er bara allgjör snillingur. Hrein Snilld....



Sjáið þessa.

Once upon a time in Mexico er fín mynd. Johnny Depp leggur undir sig myndina með of góðum leik eins og venjulega. Persónulega finnst mér Salma Hayek eiga ekki vera svona ofarlega á lista aðalleikara, því hún kemur sáralítið fram í myndinni. Það var síðan sniðugt að hafa Enrique með, hann komst í gegnum myndina með ágætum leik. Það sem mér finnst um myndina er að fyrri helmingur virkar eins og James Bond mynd, frekar boring. Svo í seinni helmingnum fer eitthvað að gerast með atburðarásina, og allt draslið fer af stað. Þó að endirinn er ekki eins og þeir gerast bestir, þá skilur maður nóg og getur snúið heim úr bíó sem hæstánægðastur. Myndin er bætt upp með nokkrum frekar mjög ógeðfelldum atriðum í lokin, sem að ýtir undir alvarleikan þarna. Þó það sé ekki hægt að kvarta undan Antonio Banderas þá var hann ekkert spes, en karakterinn var flottur. En ég hrósa Johnny fyrir frábæra frammistöðu fyrir leik sinn.

Með Once Upon a Time in Mexico heldur Robert Rodriguez áfram að segja sögu hins ofursvala El Mariachi. Hins vegar er ég ekki alveg að fatta tilganginn með þessu öllu saman. Þetta er klárlega að mínu mati ein allra tilgangslausasta mynd leikstjórans og þar á meðal ein sú sísta. En byrjum nú á ljósu punktunum. Myndin er stútfull af skemmtilegu fólki; Antonio Banderas er að sjálfsögðu til staðar ásamt þeim Willem Dafoe, Mickey Rourke, Danny Trejo, Cheech Marin og síðast en ekki síst, Johnny Depp. Depp hlýtur umsvifalaust hjá mér titilinn senuþjófur myndarinnar. Hann er alveg meiriháttar fyndinn og kemur með skondna takta sem minna ótal mikið á Jack Sparrow fígúruna mögnuðu (þó svo að þessi mynd hafi verið reyndar tekin upp á undan - en þá sést öllu heldur hvernig týpan varð til). Varðandi tæknivinnslu er myndin mjög flott. Rodriguez styðst við lítið fjármagn enn og aftur og er öll myndin tekin á HD digital upptökuvél (reyndar vél sem er ekki eins og hefðbundin heimaupptökuvél, heldur vél sem tekur 24 ramma á sekúndu eins og filmu vél og er einnig með tvöfalt meiri skerpu en venjuleg digital vél). Þannig getur hann leikið sér með sjónarhorn og haft betri stjórn á upptökunum. Myndin er semsagt glæsilega hrá í útliti (sem minnir mikið á spaghetti-vestranna, sem höfðu augljóslega mikil áhrif á Rodriguez), sem gefur umfjöllunarefni hennar skemmtilegan blæ sem oft minnir einnig á fyrstu myndina, El Mariachi. Eins og hefð mannsins fylgir þá klippir hann, skýtur, leikstýrir, framleiðir og semur tónlistina svo eitthvað sé nefnt. Hasar myndarinnar er líka í flestum tilfellum bráðskemmtilegur, enda hálfgerð sérgrein leikstjórans. En engu að síður tókst honum ekki að bæta upp fyrir þetta plott, sama hvað hann býður aukalega upp á. Söguþráðurinn er fáránlegur; ruglingslegur og virtist hafa bara fuðrað upp með tímanum. Handritið er líka misjafnlega áhugavert. Fyrri hluti myndarinnar er skemmtilegur, spennandi og aldrei langt á milli brandara (a la Depp) en síðari helmingurinn er bara vægast sagt asnalegur. Skringilegir hlutir fara að eiga sér stað og persónurnar tapa algjörlega sínu gildi og á endanum er manni alveg sama um alla. Frekar slöpp leið til að ljúka þessari Mariachi-seríu, finnst ykkur það ekki? Eins mikið og ég var nú t.d. hrifinn af Desperado. Þegar á botninn er hvolft þá mæli ég persónulega miklu meira með fyrstu tveimur myndunum. Rodriguez hefur engan veginn minnkað í áliti hjá mér, en mér finnst tímabært að hann snúi sér að öðrum hlutum, því eins og sést hefur, þá hefur honum ekki tekist sérlega vel með undanfarnar framhaldsmyndir sínar (þ.e. þessi og Spy Kids 3).5/10

Árið 1995 gerði Robert Rodriguez kvikmyndina Desperado fyrir amerískan markað. Desperado var endurgerð kvikmyndarinnar El Mariachi sem Rodriguez gerði árið 1992. Þessi kvikmynd kom honum á kortið í Hollywood en eftir Desperado hefur frami hans verið fremur brokkgengur. Með kvikmyndinni Once upon a time in Mexico nær Rodriguez botninum. Myndin er hvorki fugl né fiskur, einhverskonar samsuða atriða sem nær engri átt. Í stuttu máli skiptist myndin í þrjár sögur. Í fyrsta lagi fylgjumst við með El Mariachi (Antonio Banderas). Hann er að leita uppi hershöfðingjann Marquez sem drap konu hans og dóttur. Í öðru lagi fylgjumst við með Sands (Johnny Depp) en hann er spilltur leyniþjónustumaður. Hann vill að Marguez drepi forseta Mexíkó og El Mariachi drepi Marguez eftir að hann er búinn að drepa forsetann. Þá kemst Sands yfir mikla peninga. Í þriðja lagi fylgjumst við með lögreglumanni á eftirlaunum sem vill drepa Barillo (Willem Dafoe) sem er umsvifamikill glæpamaður. Barillo drap félaga lögreglumannsins. Þessar þrjár sögur sameinast svo í afskaplega lélegu og illa gerðu lokaatriði. Once Upon a Time In Mexico er einfaldlega léleg mynd þar sem skelfilegt handrit, lélegur leikur, léleg leikstjórn, einkennileg kvikmyndataka og ofnotkun á leiðinlegri tónlist haldast í hendur. Eini ljósi punkturinn er Mickey Rourke, hann kemst vel frá sínu. Einnig er eins og Rodriguez hafi viljað hafa virkilega ógeðsleg atriði í myndinni því það eru nokkur slík, atriði sem eru ekki í neinu samhengi við myndina. Forðist þessa.

Það munar sáralitlu að þetta góða framhald hinnar frábæru Desperado fái þrjár og hálfa. Ég datt alveg inn í þessa mynd sem er hörkuspennandi og jafnframt hádramatísk, en með hæfilegum skammti af húmor og svo auðvitað nóg af góðum bardagatriðum og tæknibrellum. Það sem helst dregur hana niður er að maður er að fylgjast með mjög mörgum persónum og samspili þeirra og á stundum erfitt með að vita hver stendur með hverjum (enda breytist það ört), svo söguþráðurinn er oft á tíðum ruglingslegur. Ef til vill hefði svo mátt slá aðeins af dramatíkinni sem var allsráðandi hjá persónu Banderas, sem var annars góður eins og alltaf. Mér leist ekkert á að sjá Enrique Iglesias í nokkuð stóru hlutverki en drengurinn komst bara furðu vel frá þessu -skemmtileg hugmynd að fá hann í hlutverkið. Johnny Depp tókst að stela senunni eins og oft áður -enda alveg einstaklega góður leikari og hér með ekki svo ósvipað hlutverk og Jack Sparrow í síðasta smellinum hans. Annars voru allir að sýna góðan leik nema Eva Mendes (með annarri leikkonu hefði myndin strax orðið enn betri) sem hefur enda aldrei getað leikið og mun aldrei geta það blessunin. -Persónusköpun og handrit gengu annars vel upp. Nokkur fremur ógeðsleg atriði undirstrikuðu grimma veröldina sem myndin gerist í og það er að sjálfsögðu svona nokkurs konar nútíma-vestrastíll á henni eins og fyrri myndinni. Gítarspilið átti vel við og tónlistin í heild sinni kom vel út. Óneitanlega er Once upon a time in Mexico ekki mynd fyrir alla en ég er sátt.

Ég hef ekki hugmynd um hvað ég á að gefa þessari margar störnur. Ég tek undir það sem margir segja, að myndin hafi verið góð fyrir hlé hafi allt verið að ganga eins og í góðri sögu/bíómynd. En eftir hlé fer söguþráðurinn og bara hverfur þegar stórar persónur bara deyja út af engu. Ég held að ég hafi verið fyrir vonbrigðum. Það er ástæðan fyrir því að ég ætla að taka hana strax og hún kemur út á spólu.

Ég vona að ég sjái eitthvað í seinni skiptin sem lætur mig fíla hana betur.

(ef ég hefði farið út í hlé hefði ég gefið henni 3 til 3.5 stjörnur)

Óvenjuleg en skemmtilegt flick eftir hinn góðkunnuga Robert Rodriguez. Antonio Banderas snýr aftur sem El Mariachi betur sem fyrr. Johnny Depp er einum of góður í sínu hlutverki eins og alltaf. Ég tók eftir smá Jack Sparrow stælum í þessarri eins og orðið saby. Sem er skilurðu. En þó. Myndin notar margsnúan stíl í kvikmyndatökuna og í klippingunni. Myndin er jafnframt afskaplega óvenjuleg en athyglisverð. Sem eru myndir að mínu skapi. Þessi mynd er þess virði að borga sig inná, heppinn ég sem fékk frítt inn.

Ég get ekki sagt annað en að ég hef sjaldan farið á verri mynd. Söguþráðurinn er ruglandi og óskiljanlegur, tilgangur sögupersónanna virðist renna út í sandinn og lok myndarinnar, sem vanalega ættu að greiða úr öllum ruglingnum, valda gríðarlegum vonbrigum.


Kvikmyndatakan sem slík er ágæt og einnig nokkur bardagaatriði en klipping og öll framsetning eru að mínu mati í slakasta lagi og auka enn frekar á ruglinginn.


Myndin fær eina stjörnu vegna nokkurra góðra bardagaatriða, góðs leiks úrvals leikara en líður fyrir lélegan söguþráð og hörmulega leikstjórn.


Ég mæli með að horfa á þessa þegar hún kemur út á spólu og þá eingöngu til þess að sjá með eigin augum sögulegt klúður á framhaldi þess frábæra verks sem Desperado er.

Þvílíkt rugl ég skammast mín fyrir að hafa borgað 800 kr á þessa mynd. Ég hélt að ég væri að fara á góða mynd með fínum leikurum en þeir brugðust mér.

Það var nóg af byssum og hraða í þessari mynd en það meikaði ekkert samhengi dæmi að bílaeltingaleikurinn var í ruglinu.

Ef þú ert að spá í að fara í bíó og vilt koma út virkilega vonsvikin og þér líður bara hálf illa. Farðu þá á þessa mynd.