The Time Machine (2002)

Kvikmyndin The Time Machine er byggð á skáldsögu H.G. Wells en önnur samnefnd kvikmynd kom út árið 1960 byggð á sömu sögu. Ég hef ekki séð gömlu myndina en hef heyrt góða hluti um hana. Þeirri mynd leikstýrði George Pal en Simon Wells barnabarn H.G. Wells leikstýrði þeirri nýju.The Time Machine fjallar um prófessorinn Alexander Hartdegen (Guy Pearce). Kvöld eitt hafði hann ákveðið að hitta kærustu sína. Þau hittust og Alexander bað hennar. Þau trúlofuðust en þá labbaði þjófur upp að þeim og vildi fá öll verðmæti sem þau voru með á sér þ.á.m. trúlofunarhringinn. Þau komast ekki upp með að neita honum um hann, sem þau gera svo hann drepur kærustu Alexander´s. Hann brotnar alveg niður og notar næstu 4 ár til að smíða tímavél til þess að komast aftur í tímann og giftast kærustu sinni. Hann reynir að gera það en hann virðist ekki geta breytt fortíðinni svo hann fer 800.000 ár fram í tímann. Þá eru jarðarbúar orðnir að 2 kynstofnum sem eru frumbyggjar og neðanjarðarskrímsli sem éta frumbyggjana. Alexander mun svo lenda í ótal framtíðarævintýrum.Fyrstu 20 mínúturnar af myndinni voru allt í lagi en þegar Alexander var kominn 800.000 ár fram í tímann varð hún alveg ótrúlega leiðinleg. Neðanjarðarskrímslin voru ótrúlega heimskuleg og atriðin með þeim voru ömurleg. Ömurlega söngkonan Samanth Mumba leikur frumbyggja í myndinni og það er í fyrsta sinn sem hún leikur í kvikmynd. Henni tekst reyndar alls ekki vel upp og það er ólíklegt að hún muni nokkurn tíma aftur fá hlutverk eftir þennan skandal. Guy Pearce er mun skárri en hún en samt lélegur. Það flottasta í myndinni er tímavélin sjálf og þegar umhverfið breytist meðan hún er á leið fram í tímann. The Time Machine er mjög léleg kvikmynd en það var sennilega meira hugsað um tæknibrellur en nokkuð annað þegar myndin var gerð.

The time machine er mjög flott og mjög skemmtileg en það mættu vera miklu meiri hasar mér fannst rosalega spennandi þegar hann fór til 2030 og 2037 en það var ekkert skemmtilegt þegar hann fór lengra í tímann og það var sko langt og mér fannst atriðið þegar skrímslin koma og rændu mönnunum og mér fannst hún bara mjög skemmtileg og flott mjög flott

The Time Machine er þokkalegasta ævintýramynd sem fjallar um prófessor sem finnur upp tímavél í þeim tilgangi að bjarga ástkonu sinni sem lést nokkrum árum áður. Þegar hann reynir þetta kemur aftur á móti í ljós að örlögunum verður ekki auðveldlega breytt og hann bregður þá á það ráð að ferðast fram í tímann í leit að svari við því hvernig hann geti breytt fortíðinni, en ferðalag þetta hefur óvæntar afleiðingar. Fyrri helmingur myndarinnar er virkilega góður og leikur sér með margar spennandi hugmyndir ásamt því sem tæknibrellurnar í tímaflakkinu sjálfu eru ótrúlega flottar. Seinni helmingurinn er samt töluvert mikið síðri þar sem myndin tekur allt aðra stefnu sem er hálfpartinn á skjön við það sem áður fór og hér lækkar greindarvísitalan í handritinu um ansi mörg stig. Guy Pearce er hér í aðalhlutverki og stendur sig óaðfinnalega að venju, það má segja að sterkur leikur hjá honum bæti upp slappt handrit á stöku stað. Yfir heildina litið er þetta alls ekki slæm ævintýramynd, en hún hefði getað orðið mikið betri ef haldið hefði verið betur á spilunum í seinni hálfleik.

Það er kannski ekki sérlega mikið vit í þessari endurgerð á hinni klassísku Time Machine, en ágætlega skemmtileg er hún. Ef hún væri ekki bara svona vitlaus, og ef Samantha Mumba passaði ekki svona hrikalega illa inn í hana þá væri hún eflaust betri. En þannig er heimurinn og við fáum víst ekki alltaf það sem við viljum. Það sem er í raun og veru stærsti gallinn við þessa mynd fram yfir þá klassísku er það að aðalpersóna myndarinnar, prýðilega leikinn af Guy Pierce, hefur ekkert gaman af því að ferðast um í tíma. Í gömlu myndinni fann prófessorinn upp tímavélin bara af því að hann gat það og langaði til þess. Góður fílingur og undrun ævintýrinu öllu saman var alltaf til staðar. Í þessari endurgerð er prófessorinn að reyna að breyta fortíðinni og lífga látna konu sína aftur til lífsins. Hann er sífellt súr á svipinn og má ekkert vera að því að skoða öll þau undur sem fyrir honum verða. Einnig passar Jeremy Irons einstaklega illa inn í myndina, sem Uber-Morlokkinn og verður hann að passa sig ef hann ætlar sér ekki að skola gifturíkum ferli niður í vaskinn. Brellurnar í myndinni eru verulega vel af hendi leystar, og afskaplega er myndin áferðarfalleg að sjá. Ef bara hún leysti vandamálin á skemmtilegri hátt og væri ekki alveg svona full af plottgötum, þá væri hún alveg hreint stórfín.

Ég fór á þessa mynd með smá væntingar þar sem að Guy Pearce er nú alveg ágætur svo ekki sé minnst á Jeremy Irons.

Mér finst báðir ofangreindir leikarar setja svartan blett á feril sinn með leik í svo innihaldslausri og leiðinlegri mynd, þeir standa sig svo sem ekki illa sem leikarar en hlutverk Irons er frekar slappt. Tæknibrellurnar eru ágætar en maður hefur séð þær betri.

framan af er myndin ekkert spennandi en síðan nær hún smá flugi þegar skrítnar verur byrtast ofan úr jörðinni og ráðast gegn mannkyninu hún slappast svo all snarlega aftur og þó það sé fullt að gerast þá nær hún samt ekki að halda spennunni.

Plottið í henni er engu að síður frear flott þegar allt kemur til alls.

Ef þið ætlið að sjá þessa mynd þá ættuð þið að minnsta kosti ekki að gera neinar væntingar til hennar, það eyðileggur hana alveg.

The Time Machine byrjar bara nokkuð vel og nær að halda upp ágætri stemmningu þangað til að liðinn er svona ca. hálftími, þá fer handritið gjörsamlega í klessu, og maður missir í raun bara allan áhugann á myndinni. Tæknibrellurnar eru nú reyndar meiriháttar og það er glæsileg sjón þegar við fylgjumst með tímanum breytast þar sem allt er á hraðri hreyfingu. Förðunin er líka fín og Guy Pearce er alls ekki sem verstur, þó að maður hafi nú séð hann betri. Orlando Jones fer með dáldið skondið hlutverk og svo er hálf hlægilegt að sjá Jeremy Irons undir þessari hvítu förðun í örsmáu hluverki. Eitt sem mér fannst nokkuð fáránlegt var hversu mikið aðalpersónan breytist í gegnum myndina, í fyrstu er hann bara ósköp venjulegur prófessor, en svo stuttu síðar er hann orðinn að mikilli hetju sem er tilbúinn til að fórna öllu. Þetta bara passaði ekki. Myndin nær heldur ekki þeirri spennu sem hún hefur ætlað sér, og söguþráðurinn fannst mér vera einum of þunnur. Svo var myndin líka bara orðin ferlega óáhugaverð eftir hlé, og ég fór að bíða eftir að hún væri búin. Þeir Simon Wells og John Logan (sem skrifaði m.a. handritið að Gladiator) hafa hér sóað ágætis hugmynd sem hefði getað orðið frábær en í staðinn fáum við bara dæmigerða Hollywood ævintýramynd, og ekki mikið meira en það.

Þessi mynd fjallar um náunga sem að sér kærustu sína deyja og vill fara aftur til fortíðarinnar til að bjarga henni. En af einhverjum ástæðum er það ekki hægt. Hann fer fram í tímann til að leita að svörum. Hann flakkar til ársins 2030 en þá er komið mikið vandamál í heiminum sem að er mjög spennandi. Síðan flakkast hann til ársins 802 þúsund og eitthvað. Þá er komin þróun mannsins upp á nýtt. Þar ru tveir ættflokkar að berjast. Hann reynir að bjarga annarri konu sem hnn elskar. Þessi mynd er mjög skemmtileg og lætur mann hugsa um svona hluti, en maður vill að hann flakki lengra í tímann og sjái hvernig það er þar. Flottar tæknibrelur og örfáir gallar, en það er allt í lagi. Myndin er frábær skemmtun sem að gaman er að sjá í bíó eða á spólu.

Rosalega eftirvæntingafull mynd en allan vega var hún það áður en ég sá hana. Myndin inniheldur áhugaverða leikara en þjáist að frumlausu handriti og ömurlegri leikstjórn og ekki gleyma að myndin er ömurlega stutt. Aðeins 88 mínútur án ending credits. Örugglega því að myndin var svo léleg á köflum að þeir klipptu hana í hel. En ekki er hægt að gleyma mörgum áhugaverðum köflum í myndinni eins og árið 2030 og 2037 sem er sérstaklega áhugaverður kafli myndarinnar en það er vandinn eins og Ásgeir skrifaði að þau ár eru áhugaverðari en 800.000 árin í framtíðina. Ekki þarf ég að segja frá söguþræðinum en eitt get ég sagt að Jeremy Irons hafði afskaplega lítið hlutverk en kanski af ástæðu. Guy Pearce kemur með ágætis leik en breytist svo hratt í persónufari. Mark Addy er góður með stutta hlutverk sitt en gerir sitt besta mjög vel. Ég gef myndinni eina stjörnu fyrir góðar hugmyndir, eina fyrir tæknibrellur og taugaspillandi senur og loks hálfa fyrir vel gerða morlokka án tæknibralla. Já og eitt annað, ef þið hafið séð gömlu myndina ekki búast við neinu alveg eins í þessari mynd. Líka það að myndin hefur þau áhrif að halda manni vakandi af eftirvæntingu.

The Time Machine hefur alla burði til að vera flott sci-fi ævintýramynd af fyrstu gráðu, en hún þjáist fyrir slappt handrit, áhugalausa leikstjórn, og miskunnarlausa klippingu kvikmyndavers sem vildi selja myndina yngri áhorfendum. Myndin er að sjálfsögðu byggð á klassískri sögu H.G. Wells um vísindamanninn Alexander Hartdegen (Guy Pearce) sem finnur upp tímavél. Upphaflega vill hann breyta fortíðinni en þegar hann uppgötvar að það er ekki hægt gefst hann upp og ferðast til framtíðarinnar. Hann stoppar árið 2030 og aftur 2037 en slysast svo til ársins 802,701 þegar tvær tegundir mannkyns berjast um völd. Hann dregst inn í þau átök og það er þá sem myndin fer til fjandans. Þetta var ágætt fram undir síðasta tímahoppið. Það sem gerist 2030 og 2037 er mun áhugaverðara en atburðirnir 800,000 árum seinna og það eru mistökin. Maður er alltaf að vona að hann snúi við til að redda málunum annars staðar. Í staðinn er hann að slást við ljót mann-skrímsli sem rymja og eru voða voða vond. Svo birtist Jeremy Irons undir 3 tonnum af hvítum farða og fer langt með það að eyðileggja ferilinn með fáránlegu hlutverkavali. Myndin er full af flottum tæknibrellum og maður getur ekki annað en dást að öllu saman. En leikstjórinn Simon Wells gengur aðeins of langt með þær og myndin verður stundum svolítið vélræn og laus við mannlega þáttinn þegar það er ekkert raunverulegt á tjaldinu. The Time Machine á góða spretti og er oft skemmtilegt, en nær aldrei að vera jafn spennandi og fersk og hún gæti verið.

Ég hafði smá væntingar fyrir þessari mynd þegar ég fór á hana í bíó, einnig þar sem ég hef alltaf haft svo gaman af framtíðarmyndum.

En mikið vildi ég að ég hefði bara sleppt því að fara á þessa mynd og keypt mér bara pítsu eða eitthvað í staðinn, það hefði verið skemmtilegra að horfa á pítsuna.

Þetta er skelfileg mynd sem ég vara þig við að horfa á.