Baise-moi (2000)

Þessi mynd nái minni athygli allan tímann, djörf, gróf og raunveruleg, kannski aðeins of gróf en skilaði sínu. Þetta er eitthvað fyrir þá sem eru komnir með ógeð af óraunveulegum og klisjukenndum Hollýwoodmyndum, þeir ættu að skella sér á þessa og vera tilbúin að sjokkerast.

Þetta er undarleg mynd. Og enn undarlegra að hún sé komin í bíó. Alveg eins og fólk flykktist á myndina 'Romance X' bara til þess að sjá liminn á klámmyndastjörnunni Rocco, bíður fólk í langri biðröð til þess að komast á þessa mjög svo umtöluðu mynd. Umtalið gefur að sjálfsögðu í skyn að myndin sé þess virði að sjá, og jafnvel meira til. Það er hún hins vegar ekki. Myndin er ekkert annað en klámmynd, dulbúin sem extra gróf road-movie með fylgjandi kynlífi og ofbeldi, nema allt er margfaldað með 13. Útkoman er að sjálfsögðu ástæða allrar umfjöllunarinnar, nema einn flötur umræðunnar virðist hafa farið fram hjá öllum og það er hvort myndin sé góð eða ekki. Ofbeldis- og kynlífsatriðum í myndinni er ofgert og hefðu leikstjórar mátt spyrja sig hvort allt subbið væri nauðsynlegt til að ná því fram sem áhorfandinn átti að finna fyrir. Þessi mynd kemur Hollywood og þeirri draumaverksmiðju ekkert við (sama hversu gott eða slæmt kemur þaðan), og því ekki rétt að bera þessa mynd við það sem Hollywood má gera og gerir. Snilldin í myndum Hitchcocks var að spennan var ósýnileg, áhorfandinn fann bara fyrir návist þess illa. Myndin Se7en var talin verulega ógeðsleg, en það ógeðslega var einungis gefið í skyn fyrir áhorfandann að fatta. Hér er hinsvegar allt sýnt og þó ég átti mig á því að þessi mynd eigi að sjokkera, sem hún gerir, þá er allur hamagangurinn til einskis - leikurinn er slæmur, söguþráðurinn einungis til að myndin fái ekki X-rated stimpilinn, og útkoman því, hreint út sagt, rusl! Baise-moi fær eina stjörnu - og það fyrir að hafa tekist að koma sér í almenna bíódreifingu. Þar liggur snilldin!

Þessi kvikmynd lýsir á afar opinskáan hátt heimi vændis, eiturlyfja og ofbeldis. Nauðganir morð og djarfar kynlífssenur ættu að koma kvikmyndhúsagestum verulega á óvart og ég tel að fæstir sjái eftir aurunum á þessa óvenjulegu kvikmynd. Viðvangsefnið er undirmálsfólk og ömurlegt líf þess og er varla hægt að hugsa sér áhugaverðara þema. Kröfuharðari kvikmyndahúsagestir hljóta hins vegar að verða fyrir nokkrum vonbrigðum hafi þeir þá gert sér miklar vonir fyrir þessa jaðarkvikmynd. Kvikmyndin er nefnilega fyrir ýmsar sakir gölluð. Hún líður fyrir slakan leik, ótrúverðuga söguframvindu - oft á tíðum tilgerðarleg samtöl og umfram allt skortir hana dýpt. Hér er ljótleikinn sýndur eins og hann kemur fyrir sjónir höfundanna og verður á ýmsan hátt að taka viljann fyrir verkið. Þeim láist hins vegar að vanda grundvallaratriði almennrar persónusköpunar. Nándin við persónurnar er lítil, samúð með þeim hverfandi o. s. frv.. Kraftur myndarinnar felst í ögrandi framsetningu og vel heppnuðum kynlífsatriðum. Svona kvikmyndir eru að sjálfsögðu fagnaðarefni í því fábrotna kvikmyndaframboði sem einhverjir telja hæfa kvikmyndahúsasmekk og listþörf Íslendinga. Ættu jaðarkvikmyndir sem þessar að vera ávallt í boði sem og eldri úrvalsmyndir og er vonandi að Filmundur og önnur slík félög lifi sem lengst.

Jæja, þá er loksins komið að því. Það er einhvern veginn alltaf þannig, þegar maður skellir sér á bíómynd sem á að vera taboo, að útkoman er ýmist góð eða slæm. Dæmi um það þegar útkoman er góð er þegar maður fer með væntingar sem eru svo til of litlar og myndin sprautast beint í æðina á manni. Þetta er svoleiðis mynd. Bara það að horfa á mynd sem ætti í rauninni að heita Nauðgaðu mér segir allt sem segja þarf - af því að hún er frönsk. Eftir að hafa horft á myndina í 10 mínútur hugsaði ég með mér Vá, þetta er eiginlega bara klámmynd, en svo eftir að hafa horft á alla myndina var þetta ein af þessum in your face Hollywood myndum sem ALDREI yrðu framleiddar í neinni draumasmiðju þar í landi. Þessi mynd er eins og uppreisn sem annað hvort hneykslar fólk óendanlega mikið eða hrífur það með sér. Hún er mjög svo peninganna virði, þó það sé nú ekki nema bara til að taka sér smá frí frá niðursuðumyndunum sem príða 95% af tjöldum kvikmyndahúsanna allt árið um kring.

Klámmynd. Allir deyja. Þarf ég að segja meira. Á þessa þurfa allir að fara, fyrir utan yngri en 16 auðvitað. Debbie does Dallas er lautaferð við hliðina á þessarri og Terminator getur farið heim og skammast sín.