The Beach (2000)

Kom glettilega á óvart miðað við hvað maður hafði heyrt utan úr hinum stóra heimi. Myndin vinnur sig skemmtilega upp, tökur eru margar stórgóðar, tónlistin oftast mjög fín og sagan býsna flott. Eini stóri ljóðurinn er hversu oft og mikið sagan minnir á Lord of the Flies eftir William Golding, sbr. þá fórn sem menn færa til að sem flestir geti haft það sem best. Sagan er líka fremur ófyrirsjáanleg og er það vel.

Mynd sem er sniðinn fyrir íslenskan vetur. Maður gjörsamlega hverfur inn í myndina og lætur sem maður flatmagi á ströndinni. Og svo kemur ísl. slabbið og hretið og þú vilt helst sjá hana aftur. En í alvöru þá er þetta mjög góð mynd, hugmyndafræði Leo´s er áhugaverð, prufa e-ð nýtt, ég meina hver myndi drekka snákablóð í e-í subbuborg í Tailandi. Ekki ég. En fyrst og fremst er þetta afþreying þar sem þú hverfur inn í aðra veröld. og veröld þessi er svo sannarlega eins og draumur og heillandi. Boyle er ótrúlega skapandi kvikmyndagerðamaður og atriðið þar sem þau eru að mynda himininn er æðislegt. Tónlistinn skapar þægilega stemningu og allir eru stæltir og fallegir og allt er svo fullkomið, en Leo var ekki lengi í paradís. Umhverfið, sandurinn á ströndinni og atriðið með hákarlana eru eftirminnileg. Mynd sem skilur e-ð eftir sig, þér finnst þú hafa upplifað þetta sjálfur, svo mikil var innlifunin, að þér finnst þú vera betri manneskja eftirá eftir þessa reynslu. Kom mér á óvart enda ekki mikið búin að frétta um hana, nema e-r umhverfisspjöll, en hverjum er ekki sama um það? Eðal mynd í alla staði nema að hún þurfi í raun að enda, sem hún verður að sjálfsögðu að gera og er það það eina slæma við hana.

Hmmm.. aumingja Leonardo DiCaprio. Rúmum tveimur árum eftir að hann var síðast í bíó (með vinsælustu mynd allra tíma) bægslast hann aftur í bíó með sömu endalokunum.. myndin sekkur til botns. Því miður var það sennilega ekki ætlunin hér, eins og það var í Titanic. Leo litli leikur ferðalanginn Richard sem er að flækjast um í Tælandi og áskotnast forláta kort sem sýnir afvikna paradísarströnd. Hann ákveður að fara þangað með tveimur frönskum kunningjum, en það sem hafði fram að þessu verið svona létt og skemmtileg túristaræma breytist um miðbik myndar í hálfgerða spennumynd. Á endanum situr áhorfandinn eftir og veit ekki alveg hvað hann var að borga fyrir að sjá, nema hvað að hann veit að hann sá Leo beran að ofan og gullfallega franska stelpu jafnfáklædda. Er það nóg til að bera uppi kvikmynd? Alls ekki. Trainspotting-tríóið Danny Boyle, John Hodge og Andrew MacDonald stígur loksins feilspor hér. Ég hef ekki lesið skáldsöguna sem myndin er gerð eftir en get ekki ímyndað mér að hún hafi lofað miklu meiru en raunin er á filmu. Það er ekki mikið frá að segja hérna. Kvikmyndatakan er fagmannlega af hendi leyst, og allir þeir kvikmyndagerðarmenn sem nota lag eftir Moby í myndum sínum fá plús í mínum kladda. Fólk er búið að bíða lengi eftir The Beach; því miður verður það að bíða lengur eftir almennilegri DiCaprio-mynd. Klúður.

The Beach liggur einhvers staðar milli þess að vera drama og ævintýramynd og fjallar um ungan ferðalang að nafni Richard (DiCaprio) sem kemst yfir kort af meintri paradísareyju á ferðum sínum um Bankok. Þar sem hann Richard virðist vera hálfgerður spennufíkill og er orðinn leiður á því að hversu svipaðir þeir staðir sem hann ferðast til eru ákveður hann að leita eyjuna uppi með ungu pari sem hann kynnist í Bankok. Hefst þá erfitt og hættulegt ferðalag sem virðist í fyrstu ætla að gefa af sér stórkostleg verðlaun en síðan kemur ýmislegt upp á daginn sem flækir málin allverulega. Tilraunir til þess að lýsa því hugarástandi sem fær Richard og aðra íbúa eyjunnar til þess að leita uppi þessa forboðnu paradís fannst mér frekar ósannfærandi, siðmenningin er sett fram í hugum þessa fólks einfaldlega sem götur stórborga þar sem dúndrandi danstónlist dynur yfir og allir eru blindfullir. Í hlénu var ég búinn að sjá hvert stefndi varðandi þann boðskap (ef svo má kalla) sem myndin predikar, en hann er að leitin að paradís felist frekar í andlegu ferðalagi heldur en að ferðast um hálfan heiminn. Vandamálið er ekki að ég sé ósammála þessu heldur að mér fannst eins og þetta væri bara frekar slöpp tilraun til þess að gefa myndinni einhverja djúpa merkingu á síðustu stundu. Leikstjórinn Danny Boyle sem áður hef gert myndir á borð við Trainspotting hefur stíl sem er ekki dæmigerður fyrir bandarískar kvikmyndir og hann nær ágætlega að skila sér fyrir utan þessa ófrumlegu væmnisgryfju sem hann fellur í undir blálokin. Leikararnir skila sínu þokkalega, Leo tekst meira eða minna að halda myndinni uppi í aðalhlutverkinu en það verður varla sagt að leikhópurinn fái stórkostlega mikið til að vinna með hérna. Ljósir punktar eru að hljóðrásin er vel unnin og hin gífurlega náttúrufegurð paradísareyjunnar. Alveg þokkaleg afþreying en samt að mörgu leiti gölluð kvikmynd.