Topp 10 hrollvekjur Erlings Óttars Thoroddsen leikstjóra Kulda

Kvikmyndir.is bað hrollvekjuleikstjórann Erling Óttar Thoroddsen sem sendir frá sér myndina Kulda nú í vikunni, að taka saman lista yfir uppáhalds hrollvekjurnar sínar.

A Nightmare on Elm Street

Ég átti erfitt með að tálga valið niður í tíu myndir, en upprunalega „A Nightmare on Elm Street“ á líklegast alltaf eftir að tróna efst á persónulega listanum mínum. Ég var dauðhræddur við Freddy Krueger sem strákur en eftir því sem ég varð eldri öðlaðist ég meiri og meiri virðingu fyrir hugmyndaflugi og sköpunargleði Wes Craven í þessari mynd.

Profondo Rosso

Ég átti smá ítalskt hryllingsmynda tímabil sem unglingur, sem var á svipuðum tíma og DVD markaðurinn var að sækja í sig veðrið. Dario Argento var í miklu uppáhaldi þá og er enn þann dag í dag. Ég gæti eflaust skipt þessari út fyrir nokkrar aðrar af hans myndum (Suspiria og Phenomena voru þær fyrstu sem ég sá og dýrkaði), en Profondo Rosso inniheldur svo margt af því sem gerði hann sérstakan á þessum tíma. Ótrúleg kvikmyndataka, rosalegar morðsenur og flottasta Goblin sándtrakkið.

The Thing

Það er smá þema á þessum lista að einn titill ákveðins leikstjóra þarf að standa fyrir stóran hluta ferilskránnar. Halloween á að sjálfsögðu líka heima hérna, og sömuleiðis In the Mouth of Madness, og fleiri til. En það er eitthvað sérstakt við The Thing sem gerir hana tímalausa. Svo er ég líka svolítið veikur fyrir sci-fi / horror blöndunni. Ég hef örugglega séð þessa oftast í bíó af öllum myndunum á listanum, og það er alltaf jafn skemmtileg upplifun.

Alien

Talandi um sci-fi horror, þá er ekki hægt að gera svona lista nema að setja Alien á hann. Framhaldið eftir James Cameron var uppáhaldsmyndin mín í mörg ár þegar ég var yngri, en smekkurinn er aðeins búinn að færast nær fyrstu myndinni á síðustu árum. Hún er bara svo ótrúlega fallega gerð, einföld og óhugnaleg. Rétt eins og geimveran sjálf. Og tónlistin eftir Jerry Goldsmith er í miklu uppáhaldi. Reyndar eiga flestar myndirnar hérna það sameiginlegt að vera með rosalega tónlist. Sigourney Weaver er einn mesti töffari kvikmyndasögunnar og ef ég væri ekki með ofnæmi og ætti kött, þá myndi ég nefna hann Jonesy.

Scream

Wes Craven fær þann heiður að vera eini leikstjórinn með tvær myndir á þessum lista. Ég sá Scream þegar ég var 12 ára og ákvað þar og þá að ég ætlaði líka að búa til bíómyndir. Scream virkaði líka eins og alfræðiorðabók á mig, þar sem ég gerði það að takmarki mínu að finna allar myndirnar sem hún reffaði og sjá þær. Sem betur fer var ég orðinn nettengdur þarna í kringum 1996-7 og ég fann allar Scream-aðdáenda síðurnar sem krufðu hana til beins og mergjar og bjó til langan lista af myndum til að sjá sem ég fór svo í gegnum næstu árin…

The Innocents

Ein sú besta og flottasta hrollvekja sem gerð hefur verið. Nær ennþá að vekja upp gæsahúð þótt hún sé rúmlega sextíu ára gömul. Og þó svo myndin gerist fyrir enn-lengra-síðan, þá er hún svo nútímaleg í því hvernig hún tekur á efninu, sérstaklega á lokamínútunum. Enda var Truman Capote einn af þeim sem skrifaði handritið eftir sögu Henry James. Deborah Kerr er mögnuð og myndatakan engri lík.

Dressed to Kill

Brian De Palma er í miklu uppáhaldi hjá mér og þó svo Dressed to Kill sé á mörkunum að vera „hryllingsmynd“, þá hefur hann svo gaman af því að nýta sér tungumál hrollvekjunnar í þessu yfirdrifna ástarbréfi til Hitchcock að ég held að hún sleppi. Ef fólki gefst tækifæri á að sjá þessa mynd — eða einhverja af bestu myndum De Palma — í bíó, þá mæli ég eindregið með því. Þessar myndir eru gerðar fyrir hvíta tjaldið og það er auðveldara að missa sig í stílbrögðunum í þannig umhverfi.

Don’t Look Now

Önnur mynd sem er líka hvað þekktust fyrir ákveðin stílbrögð, en hún gæti ekki verið ólíkari formalismanum sem De Palma var að vinna í. Nicolas Roeg er töluvert meira abstrakt og expressjónískur. Klippingin í þessari mynd er mögnuð og það er erfitt að lýsa hughrifunum sem hún skapar. Ég var mjög mikið að hugsa um þessa mynd þegar ég gerði Rökkur, ekki bara um rauðu regnkápuna, heldur líka um þá pælingu að sjá fyrir eigin dauða en gera sér ekki almennilega grein fyrir því. Eða jafnvel halda áfram ótrauður í áttina að honum.

Poltergeist

Ein af þeim myndum sem ég get horft á endalaust og fæ aldrei leið á. Samstarf Tobe Hooper og Steven Spielberg hljómar eins og eitthvað sem ætti ekki að virka en það áttu sér stað einhverjir miklir töfrar. Fullkomin 80s hrollvekja hvað mig varðar, með mikinn húmor og stórt hjarta. Það er ekki oft sem hægt er að kallar hryllingsmyndir „crowd pleasers“, en Poltergeist er það svo sannarlega.

The Shining

Ég get ekki sleppt The Shining, held að það teljist lögbrot. Ég verð líka að setja eina Stephen King mynd á listann, þó svo hann sé ekki mjög hrifinn af þessari aðlögun. The Shining er fullkomið dæmi um hvernig hægt er að skrúfa upp tón og andrúmsloft í yfirþyrmandi óhugnalegar hæðir. Það er einhver mjög skringileg ónotatilfinning sem situr í manni alveg frá fyrsta ramma, jafnvel þó svo ekkert augljóslega ógnvekjandi sé að gerast. Stanley Kubrick var ansi góður í að gera bíómyndir, það verður ekki tekið frá honum.

Nokkrar „honorable mentions“ myndir…

Texas Chain Saw Massacre, Twin Peaks Fire Walk With Me, Seven, Silence of the Lambs, It Follows, Event Horizon, Cure, Rosemary’s Baby, The Exorcist