Femme Fatale (2002)

Þeir sem halda því fram að endir myndarinnar sé lélegur, og í engu samræmi við afganginn af myndinni, hafa alveg óskaplega rangt fyrir sér. Myndin gefur okkur ótal tækifæri til þess að geta upp á endinum, og ef maður veltir honum fyrir sér eftirá, þá er hann alveg pottþéttur, og alveg er búið að vinna fyrir honum. Brian De Palma gerir ekki myndir fyrir áhorfendur dagsins í dag. Áhorfendur í dag vilja fá auðveldar, auðmeltar og einfaldar myndir. Hann lætur þeim það ekki í té. Hann þorir að vera með langar tökur, fá samtöl, flókinn söguþráð, faldar vísbendingar og flóknar fléttur. Þessi mynd er gerð í anda noir mynda frá fjórða og fimmta áratugnum (Rebecca Romjin-Stamos sést til að mynda horfa á snilldina Double Indemnity í myndinni), og er að flestu leyti frábær. Romjin-Stamos er kannski ekki mikil leikkona, en þetta hlutverk var búið til fyrir hana, hávaxna glæsilega ljósku, sem er ekki hrædd við að nota kynþokkann til þess að ná sínu fram. Aðrir leikarar koma skemmtilegir inn, og myndin er í þokkabót alveg hreint glæsileg. Hún er einstaklega vel tekin, og allt útlit hennar er til fyrirmyndar. Þeir sem fatta ekki endann voru ekki að fylgjast nógu vel með, og þeir sem sjá ekki þessa mynd missa af miklu.

Femme Fatale er langt frá því að teljast meðal betri mynda leikstjórans Brian De Palma en hún er þó með þeim stílískari og sniðugri, það er ekki spurning. Myndin er glæsileg sjónrænt séð, og mjög vel unnin í tæknideildinni, þótt það fari ekki mikið lengra en það. Söguþráðurinn er voða standard og handritið bara óhemju þunnt. Leikurinn er líka verulega takmarkaður, þó þetta sé nú flest allt í höndum Rebeccu Romijin-Stamos, sem er jú, flott leikkona (ef svo má kalla hana) og það allt, en ég stend við það sem ég sagði í Rollerball gagnrýninni minni; konan getur bara ekki leikið!! Annar galli við myndina er fléttan í lokin, sem var bara algerlega út í hött og passaði engan veginn við afganginn af sögunni. Ég veit ekki, kannski gerði hún það svosem, en áhugi minn var orðinn það takmarkaður að mér gat ekki verið meira sama. Atburðarásin er þó furðulega sniðug. Myndin virkar stundum eins og þögul mynd, leikstjórinn notar mjög lítið af samtölum í myndinni og lætur atburðarásina spilast að mestu leyti út með hjálp frá tónlistinni, sem er að mínu mati þónokkuð vel heppnað, þótt það breyti litlu varðandi þennan gríðarlega tómleika sem myndin þjáist svo mikið af. Svona yfirhöfuð fannst mér þetta flott, en frekar slöpp mynd, annars er ekki hægt að neita því að þetta sé talsvert hátt skref upp fyrir De Palma frá síðustu mynd hans, Mission to Mars...5/10

Femme fatale er einstaklega fallega tekin mynd mjög stílhrein og flott. Myndin fjallar um atvinnuþjóf sem finnur leið til að sleppa út úr félagskapnum sem hún hefur komið sér í og reynir að finna sér betra líf......

Það er skemmtilegt hvernig Brian De Palma einskorðar sig ekki við enskuna í þessari mynd þar sem franska er mikið töluð í henni. Ég get ekki mælt með þessari mynd fyrir alla því að hún er svolítið sérstök en allir kvikmyndaunnendur ættu að skella sér á hana.