Cradle 2 the Grave (2003)

Þeir sem hafa séð annaðhvort Romeo Must Die eða Exit Wounds ættu alveg að vita hvað þeir eru að fara á, enda nánast nákvæmlega eins mynd hér á ferðinni. Kemur kannski ekkert á óvart, því hér er náttúrlega verið að ræða um sama leikstjórann. En maðurinn er fínn í sínu fagi, og gerir myndirnar mjög nettar. Það er eins og hann viti að gæðin séu hörmuleg en reynir samt sem áður að gera sem besta úr því. Takið Cradle 2 The Grave sem dæmi. Söguþráðurinn er ósannfærandi, leikur hörmulegur, handrit ófrumlegt, og ef eitthvað meira er út í það farið þá öll myndin bara rusl almennt. Hins vegar gengur hún upp á því leveli að leikstjórinn veit hvað hann er að blanda sér í. Hann gerir sér fullkomlega grein fyrir gæðum myndarinnar og gerir hana bara lélega, en með stíl. Plottið bætir leikstjórinn upp með þrusugóðum hasar og slagsmálasenum, og svo til að hylja fyrir þennan skelfilega leik dregur hann fram mikið magn af hip-hop tónlist og blandar smá húmor inn í líka. Jet Li stendur sig ágætlega, þótt hrósið fari mest allt í tilþrif hans í hasarnum. Samt var ég afar svekktur yfir hversu lítið hann kemur sögunni við og virkar bara ósköp vannýttur, og maður spyr sig bara hvort hlutverk hans hafi verið skrifað á síðustu stundu svo að myndin græði meira pening sem Jet Li-mynd, frekar en DMX-mynd, sem hún er samt eiginlega í raun. En eins og ég segi, þetta er glötuð mynd, en persónulega ætla ég ekki að neita að það búi pínulítið skemmtanagildi yfir henni, þótt ekki beint mikið, en samt passlegt. Semsagt; skítsæmileg ræma, samt svekkjandi fyrir aðdáendur Li's og það má nú segja að hún henti fremur þeim sem eru eitthvað fyrir DMX.5/10

Tvímælalaust ein slakasta mynd ársins, hingað til. Ótrúverðugur söguþráður, arfaslakur leikur og leðinleg tónlist gera það að verkum að mann langar helst til þess að stinga af í hléinu. Ég píndi mig þó til að sitja allan tímann en hefði betur látið það ógert.

Í stuttu máli mætti segja að þessi mynd sé einhver sú versta sem ég hef séð í langan tíma. Satt best að segja man ég ekki alveg hvenær ég sá svona lélega mynd. Myndin byrjar eitthvað hálf asnalega á því að Jet Li er að hoppa niður blokk frá svölum yfir á aðrar svalir og engin ástæða gefin fyrir þessu. Maður gæti hugsanlega réttlætt þetta með því að hann vildi koma gaurnum sem hann var að laumast inn til að óvörum en sá gaur hafði bara minnst í Jet Li þannig að ég sé ekki hversvegna hann fór ekki bara með lyftunni.


DMX sýnir einhverja verstu leiktilburði sem ég hef nokkurn tíman orðið vitni að og var orðinn alveg hræðilega pirraður á honum undir lokin. Jet Li er með eitt eða tvö flott bardaga atriði og er það helmingurinn af stjörnunni. Hinn helminginn fær Tom Arnold sem var svona það besta við myndina. Og þegar Tom Arnold heldur myndinni uppi þá veit maður að það er eitthvað að.


Endaatriðið var sjúklega pirrandi og maður var orðinn hálf reiður á því hverskonar fáviti hafi samið þetta handrit. Kjarnorkusprengu var troðið ofan í kokið á manni og munnvatn hans setti spreningu af stað sem var nú svo ekki meiri en svo að Jet Li sem stóð yfir honum labbaði í burtu. Ég stóð upp og gerði mig líklegan til að fara útaf myndinni en mér til mikillar ánægu var myndin hvort sem er búin.


Ég mæli með þessari mynd fyrir alla þá sem hafa gaman af sjálfspyntingu.