Public Enemies (2009)

Ég sá Public Enemies í gær á sérstakri Kvikmyndir.is forsýningu (takk btw!!!) og var ekki fyrir vonbrigðum.

Myndin byrjar hægt en byggist rólega upp að trylltum eltingarleik milli bankaræningjans John Dillinger (snilldarlega leikinn af Johnny Depp) og lögreglunnar Melvin Purvis (ágætlega leikinn af Christian Bale), og nær myndin loksins hámarki með einhverjum mergjaðasta og raunverulegasta skotbardaga sem ég hef séð (Thompson byssur eru geggjaðr!!) á filmu í einhver ár.

Michael Mann veit hvað hann er að gera og heldur uppi mögnuðum stíl. Annað en flestar glæpamyndir er þessi tekin upp digital. Það er mjög sérstakt að sjá og sjálfum fannst mér þetta ekki eins pirrandi og ég hef heyrt/lesið frá öðrum. Tónlistin, búningarnir, setin og allt þar á milli er alveg nógu öflugt til að nappa óskarstilnefningu, og myndin reyndar líka (fyrst Little Miss Sunshine gat verið tilnefnd sem besta myndin, afhverju ekki Public Enemies??).

Ég hef bara ekki mikið annað að segja um þessa mynd. Hún hélt athygli minni allan tímann og skildi slatta eftir sig í lokin. Ef þið hafið áhuga á vel gerðum og úthugsuðum glæpamyndum þá er öruggara að velja þessa fyrir sumarbíóið frekar en Transformers 2 eða Harry Potter.

9 af 10

Michael Mann er farinn að sækja dálítið í sjálfan sig. Public Enemies er alls ekki ólík Heat, einu af tveimur meistaraverkum hans (hin er auðvitað The Insider), nema hún er einfaldari, ofbeldisfyllri og gerist sex áratugum áður. Myndirnar eiga fjölmargt sameiginlegt hvað keyrslu og strúktúr varðar, og báðar bjóða meira að segja upp á ákaflega öflugan skotbardaga í seinni hluta þar sem helstu persónur koma saman og dúndra byssukúlum í næsta mann í drykklanga stund. Náttúrulega, ef það er einhver sem getur skapað grípandi og raunsætt ofbeldi, þá er það Mann.Það sem gerði Heat svo fjandi góða var hversu djúpt hún kafaði ofan í einkalíf "vonda" og "góða" gaursins. Enginn var þó beinlínis góður eða slæmur, heldur bara mannlegur og þá á sitthvorum enda laganna. Public Enemies gerir svipað, nema hún fókusar aðeins á glæpamanninn og lætur lögguna nánast alveg í friði. Þetta gerir myndina pínu staðlaða, en alls ekki leiðinlega.Eins og reyndar flestar myndir leikstjórans þá er Public Enemies frekar hæg. Hún hefði líka mátt fylla betur upp í lengdina (ég kem að því eftir smá) þótt það sé alls ekki hægt að kalla hana langdregna. Myndin er það flott og það vel leikin að hún heldur athygli manns án þess að maður iði í sætinu. Ef það dugar manni ekki þá er nóg af byssuhvellum til að halda manni vakandi.Mann hefur sjaldan sem aldrei feilað á því að ná því besta fram úr leikurum sínum, en þeir í þessari mynd standa sig allir mjög vel. Það böggar mig þó pínu hvernig sum hlutverk virka sem algjör uppfylling og er áberandi að fræg andlit voru fengin til að áhorfandinn þekki persónurnar betur. Billy Crudup er tilvalið dæmi, og reyndar Christian Bale líka. Hann spilar stórt hlutverk í myndinni en samt er persóna hans vanskrifuð og grunn. Meiri áhersla á hans hlið hefði strax gert myndina mun betri. Bale gerir sitt besta með það sem hann hefur en manni finnst dálítið eins og honum hafi verið sóað, þó sem betur fer ekki eins alvarlega og í Terminator Salvation. Þar lækkaði álit mitt á honum talsvert. Núna hefur Mann komið honum í rétta gírinn aftur. Aukinn fókus á aðra glæpamenn hefði líka breytt miklu, frekar en bara þennan eina, fyrst að myndin heitir Public EnemIES, en ekki Public EnemY.Johnny Depp kemur aftur á móti mjög vel út. Hann er virkilega góður sem John Dillinger, bankaræninginn með persónutöfrana. Hann er afar jarðbundinn og viðkunnanlegur og það skiptir einmitt öllu þar sem myndin snýst um hann, þ.e.a.s. "vonda gaurinn." Depp er þó ekki bestur á skjánum heldur er franska eðalleikkonan Marion Cotillard senuþjófurinn. Áhrifamesta senan er einnig hiklaust í hennar höndum.Það sem myndin hefði alveg mátt vera án er þessi einkennilegi tökustíll sem Mann notar oft. Ég spái því að hann eigi ekki eftir að leggjast vel í marga. Hann virkaði svosem vel sumstaðar (t.d. í ofbeldisatriðunum - sem voru 10 sinnum hrárri fyrir vikið) og á vissan hátt setur þetta mjög ferskt útlit á myndina, enda er sjaldséð að sjá stafrænar HD-vélar notaðar í gangster-mynd. Stíllinn var þó engu að síður ofnotaður og kameruhreyfingarnar gera mann stundum ringlaðan. Annars var klippingin flott og allt annað tengt útlitinu glæsilegt. Tónlistin (sem Elliot Goldenthal sér um - en hann samdi einnig músíkina fyrir Heat) smellpassaði líka.Ég þori engan veginn að setja Public Enemies á sama gæðastall og þær ræmur sem hún sver sig í ætt við, svosem Heat, The Untouchables eða Miller's Crossing, en hún er engu að síður með þeim betri glæpamyndum sem hafa komið út síðustu misseri. Hún er flott, vel leikin, spennandi á köflum og furðulega grípandi á seinustu mínútunum. Svo tala ég nú ekki um það að hún býður upp á aðeins öðruvísi gerð af hasar, sem setur skemmtilega fjölbreyttan stíl á bíósumarið.7/10