The King of Kong fjallar um mennina sem eru bestir í upprunanlega Donkey Kong arcade leiknum. Það er magnað að það sé ennþá verið að spila þessa gömlu leiki á fullu. Fyrst er horft til …
The King of Kong fjallar um mennina sem eru bestir í upprunanlega Donkey Kong arcade leiknum. Það er magnað að það sé ennþá verið að spila þessa gömlu leiki á fullu. Fyrst er horft til fortíðar þegar Billy Mitchell setti heimsmet í Donkey Kong sem stóð svo í næstum 25 ár. Svo gerðist það að Steve Wiebe sló metið og allt varð vitlaust. Það er mjög gaman að sjá inn í þetta litla samfélag og furðufuglana sem búa í því. Mitchell er eiginlega vondi kallinn og frekar ógeðfelldur persónuleiki. Hann minnti mig mest á David Brent úr breska The Office. Wiebe virðist frekar venjulegur við fyrstu sýn en hann er í raun gjörsamlega heltekinn af Donkey Kong. Konan hans og börnin mæta afgangi á meðan hann hangir öll kvöld í bílskúrnum og spilar. Eiginlega frekar sorglegt.
Myndin minnti mig mikið á Wordplay sem ég tók fyrir um daginn. Við erum með lítið nörda samfélag og nokkra aðila sem eru að reyna að vera bestir. Það eru ákveðnar reglur sem fara verður eftir. Öll met þurfa að vera staðfest af ákveðnum aðilum þannig að þessir menn taka upp alla leiki sem þeir spila í heimahúsum og senda spóluna til staðfestingar. Mér fannst þetta mjög skemmtileg mynd en það voru gallar. Endirinn olli vonbrigðum, ég átti von á rosa uppgjöri en það kom eiginlega aldrei. Frekar mikið anti-climax. Myndin er ekki nema 79 mín. og hefði í raun mátt vera lengri svo maður fengi að kynnast þessum heimi betur. Allt í allt samt fyndin og áhugaverð heimildamynd.
“I wanted to be a hero. I wanted to be the center of attention. I wanted the glory, I wanted the fame. I wanted the pretty girls to come up and say, hi, I see that you're good at Centipede.”
Myndin minnti mig mikið á Wordplay sem ég tók fyrir um daginn. Við erum með lítið nörda samfélag og nokkra aðila sem eru að reyna að vera bestir. Það eru ákveðnar reglur sem fara verður eftir. Öll met þurfa að vera staðfest af ákveðnum aðilum þannig að þessir menn taka upp alla leiki sem þeir spila í heimahúsum og senda spóluna til staðfestingar. Mér fannst þetta mjög skemmtileg mynd en það voru gallar. Endirinn olli vonbrigðum, ég átti von á rosa uppgjöri en það kom eiginlega aldrei. Frekar mikið anti-climax. Myndin er ekki nema 79 mín. og hefði í raun mátt vera lengri svo maður fengi að kynnast þessum heimi betur. Allt í allt samt fyndin og áhugaverð heimildamynd.
“I wanted to be a hero. I wanted to be the center of attention. I wanted the glory, I wanted the fame. I wanted the pretty girls to come up and say, hi, I see that you're good at Centipede.”


































