Spy Kids 3-D: Game Over (2003)

Hvað skal segja? Fyrsta Spy Kids myndin kom mér ótrúlega á óvart. Ég hef ekki séð aðra myndina en ákvað strax að skella mér á þessa með fjölskyldunni því að ekkert okkar hafði séð bíómynd í þrívídd.

Myndin sem slík er ekkert til að hrópa húrra yfir. Strákurinn gerði lítið annað en að fara í taugarnar á mér með ofleik fyrri part myndarinnar en svo virtist myndin ná mér niður á sitt plan og ég fór að njóta einfaldleikans og tæknibrellanna.

Þrívíddartæknin var sniðug en spurning hvað áherslan á hana hefur dregið mikið úr gæðum handrits og leikstjórnar.

Ég hafði mjög gaman af því að sjá hve myndin náði að veita góða innsýn í tölvuleiki og Sylvester gamli Stallone var magnaður í hlutverki vonda, vonda leikjameistarans. Ricardo Montalban var flottur í hlutverki afans sem naut tölvuleiksins til fullnustu. Einnig átti Elijah Wood frábært (stutt) innlegg í myndina.

Myndin fær tvær stjörnur hjá mér, er mun lakari en sú fyrsta en má vel hafa gaman af henni ef hún er ekki tekin of hátíðlega.

Mér fannst nú ekkert mikið varið í þessa, þrívíddin var skemmtileg en gleraugun eru óþægileg fyrir þann sem er með gleraugu fyrir, eins og mig. Stallone var líka góður, en hefði mátt vera betri. Æji, ég veit ekkert hvað á að segja meira. Fínasta skemmtun fyrir þá sem líkaði 1 og 2, en aðrir skulu skoða þrívíddina, sem er bara bónus fyrir þá sem hafa gaman af henni.

Hinar myndirnar um ungu spæjarana Juni og Carmen(held ég)voru miklu betri en sú þriðja enda þarf ekki mikið til. Afar óspennandi söguþráður sem hefur nánast ekki fyndið atriði falið í sér. Ég varð fyrir miklum vonbrigðum en þar gerði þrívíddin talsvert til að bæta það upp. Leikararnir standa sig þó vel og hafa ekkert með það að gera að myndin er svona léleg. Ég efa að einhverjir aðrir leikarar hefðu getað bætt eitthvað úr þessu litla og lélega efni. Útkoman er sem sagt: Léleg mynd með hryllilegan söguþráð og afar lélegan húmor.

Ég vil byrja á að segja að ástæða þess að ég fór á Spy Kids var eingöngu vegna 3-D gleraugsnanna. Þrátt fyrir þau var þetta ekki mjög merkileg sýning.

Leikararnir virðast hafa verið valdir að verulegu leiti af handahófi. 3-D gleraugun juku spennuna ekki vitund.

Söguþráðurinn hefði kannski hentað börnum en ég kipptist þó varla við.

Ég hef ekkert gott um þessa mynd að segja en sökum sæmilegrar grafíkur sleppur myndin og grafíkin með hálfa stjörnu.

Skemteleg mynd um Juni Cortes sem fær það erfiða verkefni að fara inn í tölvuleik og bjarga systur sinni sem horfið hefur þar. Þessi mynd er nokkuð lakari en fyrsta myndin (hef ekki séð númer 2). Samt er þetta hinn fínasta skemmtun og afþreying. Helsti galli myndarinar er það sem á að gera hana svona flotta en það er það að hún er í 3-d. Hún hefði trúlega komið munn betur út venjulega. Samt er mjög gott að hafana svona. Leikaranair í myndini eru fínir og þá sérstaklega Sylvester Stallone sem er óborganlega fyndinn. En sá sem stelur senunni er án vafa Elijah Wood (Frodo úr The Lord of the Rings) sem er kannski í myndini í rúmar 3 mínutur en hann á svo sankallaðan stórleik á þeim mínutum að það er ótrúlegt. Sem sagt fín afþreying sem allir ættu að sjá. Takk fyrir.

Ég byrja á því að taka það fram að ég hafði mjög gaman af fyrstu tveimur Spy Kids-myndunum. Ástæðan er einföld: Þetta voru bara svo yndislega hugmyndaríkar og skemmtilegar myndir. Auk þess voru þær kryddaðar sérstökum húmor (með meðfylgjandi og síðast en ekki síst, magnaðri sköpunargleði frá Robert Rodriguez. Maðurinn er snillingur í sínu fagi, bæði hvað varðar framfæringu á skemmtanagildi, handritaskrifum (ókei, kannski ekki alveg) og kvikmyndagerð. Ég var hins vegar svolítið skeptískur á þriðju Spy Kids myndina, þar sem ég tók eftir að viðtökurnar voru ekki nærri því eins góðar og með hinar, en að mínu mati tókst myndinni prýðilega að halda góðu skemmtanagildi, en gallarnir komu því miður í töluvert meiri fleirtölu en áður fyrr. Fyrst og fremst varðar það þrívíddina sjálfa (sem felur einnig í sér þann ókost að maður neyðist til að hafa á sér óþolandi rauð-blá pappagleraugu). Hún nær bara alls ekki að hylja söguna. Söguþráðurinn er eitthvað svo innihaldslaus, svo þunnur og ómerkilegur að það er nánast vel skiljanlegt hvers vegna Rodriguez valdi þetta þrívíddar gimmick. Vandamálið er bara það að þetta virkar bara sem einhver ódýr brella svo að áhorfandinn geri sér ekki grein fyrir plottinu (eða plottleysinu öllu heldur). Auk þess getur þetta verið svo þreytandi eitthvað. Það má hafa lúmskt gaman af þrívíddinni fyrstu 20 mínúturnar en eftir það fær maður leið á henni. Útlitið á myndinni er líka svo hryllilega ljótt vegna hennar; litirnir koma oft ferlega illa út og myndgæðin eru bara ekki eins skörp. Ég hefði sjálfsagt ekkert á móti þessari brellu hefði myndin boðið uppá eitthvað á borð við fyrstu tvær, en svo virðist sem Rodriguez hafi ekki neinar fleiri eins góðar hugmyndir varðandi þessa seríu. En að þessum göllum utanskyldum er margt ágætt hér að finna. Hún er kannski ekki alveg eins skemmtilega furðuleg og ýkt og hinar voru, og inniheldur ekki eins sérstætt ímyndunarafl, en hún rennur prýðilega í gegn án þess að manni leiðist mikið, og svo að auki er hún oft á tíðum óborganlega fyndin. Það má gera verra en að skella sér á þessa, þá náttúrlega bara ef viðkomandi fílaði hinar tvær. Vona samt að það komi ekki önnur mynd, þetta er orðið gott.6/10