The Grudge (2004)

Góð bregðumynd, engin Ring samt sem áður. Er einnig búinn að sjá japönsku forvera þessarar myndar JU-ON og finnst mér þessi ameríska endurgerð betri. Ekkert meira en bara ágæt hrollvekja, kemur aldrei til með að verða sígild.

Jæja,jæja... Ef ykkur fannst The Ring góð, fariði þá á þessa mynd... Ég hef sjaldan orðið fyrir jafn miklum vonbrigðum og á þessari mynd, ja nema kannski þegar ég sá The Ring! Fór á myndina og það reyndist vera nokkuð gott crowd í salnum, og svona to be honest þá hló allur salurinn út myndina! Eina scary atriðið varð drepfyndið þegar ein stelpan í salnum brá svo mikið, að hún missti kúlurnar sínar í gólfað svo glumdi í! En svona í alvörunni... Japanir eru þekktir fyrir sínar Anime myndir, þær meiga vera unreal, af því að þær eru teiknimyndir. Það sem gerir hryllingsmyndir scary er það að þær gætu (svona með ákveðnum fyrirvara) gerst. Ekki þessi... Ferlegt :(

Ég verð að segja að ég varð fyrir miklum vonbrigðum með þessa mynd. Ég hélt að hér væri loksins komin góð hrollvekja en í staðinn sá ég mynd sem er ekkert fersk eða svo hræðileg. Það koma nokkur góð atriði í myndinni og manni bregður oft og er það kannski tónlistinni í myndinni fyrir að þakka. Þetta er afleit saga með illa skrifað handrit og leiðinlegum persónum. Myndin er ekki vel leikin og illa skapaðar persónur. Það sem mér fannst gott við þessa er að hún er með gott útlit og hún nær að láta hárin rísa og koma manni á óvart með góðum bregðu atriðum. Þessi mynd er samt ekkert öðruvísi en til dæmis The Ring og fleiri í sama dúr. Það sést greinilega að myndin er Japönsk þó svo að leikstjórinn notar svokallað amerískan drunga og ræður til sín ameríska leikara. Þetta er ágætis mynd fyrir þá sem vilja láta hræða sig eða reyna að láta hræða sig en ég mæli samt ekki með henni svona almennt, þetta er bara leiðinleg bull mynd.

Hér er á ferð hrollvekja á bestu gerð. Þótt mer fannst svo týpiskur söguþráður fyrir hryllingsmynd þá er eru atriði sem fá mann til að standa uppúr sætunum og öskra. Tökur á grudge 2 hefjast snemma á næsti ári og vona ég að sú verði með betri söguþráðn.

Að bregða mikið og vera hræddur er ekki það sama. The Grudge er japönsk hrollvekja dulbúin amerískum umbúðum. Venjulega eru japanir oft nokkuð klikkaðir þegar það kemur að hryllingsmyndum, en það er einmitt það góða. Ef ég ætti að taka þekktustu dæmin eru myndir eins og The Eye eða Ringu-þríleikurinn, sem eru ekki nauðsynlega byggðar upp sem bregðumyndir, heldur ganga þær út á óþægilegt, taugatrekkjandi andrúmsloft. Ég hef ekki séð frummynd The Grudge, Ju-on, en fyrst að leikstjórinn/handritshöfundurinn sé sá sami og hér hef ég litla trú að hún geri mikið betur með söguþráðinn. Ég fór á þessa mynd með ágætis væntingar, kannski fullmiklar. Það var margt sem ég dýrka og jafnvel dái við hana, eins og t.d. stíllinn; Flott myndatökuskot, góðar brellur og virkilega creepy hljóðeffektar. Mörg atriðin í myndinni eru einnig ódauðleg og hún á jafnframt gott orð skilið fyrir að sýna aldrei of mikið. Söguþráðurinn er samt glataður. Gjörsamlega ónýtur. Meira að segja orðið ófrumlegt er ekki nógu sterkt að mínu mati til að lýsa honum. Þetta var miklu ferskara og skemmtilegra þegar Ringu notaði sama þráð. Hann er líka svo fáránlega þunnur að leikstjórinn reynir jafnvel að rugla tímaröðinni til að koma í veg fyrir að við sjáum að það er nánast ekkert sem myndin fjallar um. Kannski ég sé of kröfuharður, en oftast fíla ég myndirnar betur ef sagan kemst upp á sama plan og allt hitt sem lagt er góða vinnu í.5/10

The Grudge er hryllingmynd sem reynir of mikið til þess að vera hrollvekjandi að hún missir sig gersamlega í endurtekningum. Það koma fyrir frábærar hugmyndir og atriði sem vekja smá hroll en það er nánast engin spenna í myndinni. Ég var aldrei í þannig skapi að ég vildi vita hvað gerist næst. Hún reynir of mikið með að hafa allt of mörg hroll-atriði að það verður OF mikið og þá missti myndin trúverðleika sinn. En ég verð að hrósa myndinni fyrir vel gerðar senur og nokkrar góðar hugmyndir þó að hún sé endurgerð. Ef þú ert að leita af alvöru mynd sem er spennandi og hrollvekjandi horfðu á The Ring sem er snilld en ekki þessa mynd sem hreinlega nær ekki að hafa þessi spennu-áhrif.

Þessi mynd er hundleiðinleg og ég sé eftir því að hafa farið á hana í bíó. Það er enginn tilgangur með þessari steypu það eru nokkur bregðuatriði og fær hún eina og hálfa stjörnu fyrir þau annars er þetta bara Leyðinleg mynd

Þessi mynd er ekkert spes.. söguþráðurinn leiðinlegur og þessi ófreskja lítur út eins og postulínsdúkka, hún var blanda af The Ring og Exorist þetta var allt mjög fyrirsjáanlegt og ekkert spes. Ef þú vilt verða hrædd/ur farðu á þessa mynd en annars ekki. Mæli ekki með henni.

Ég varð fyrir miklum vonbrigðum með The Grudge. Og ég sem hélt að hún yrði svo góð. Ég gat ekki séð að hún væri neitt hrollvekjandi...jú máske örlítið en ekki nógu mikið. Sarah Michelle Gellar er jú úrvalsleikkona en hún hefur aldeilis misstigið sig hér. Á köflum ofleikur hún svo hrikalega að leikur hennar verður bara engan veginn nógu sannfærandi. Svo er söguþráðurinn alveg út í Hróa hött og tónlistin alveg óþolandi. Myndin fær þó hrós fyrir endinn sem gefur myndinni vissan mátt en ég get ómögulega gefið The Grudge meira heldur en eina stjörnu. Vonandi fær mín kæra Sarah eitthvað betra að gera framvegis.

Ég get sko sagt ykkur að þessi mynd er ein besta hryllingsmynd sem ég hef séð! Ég fór á forsýninguna og ég sver það, ég var með popppokann fyrir myndinni allan tímann...:S Tómann poppoka reyndar þar sem allt poppið henntist úr pokanum þegar að mér brá! Hún fær ekki 5 stjörnur vegna þess að ég gat ekki sofnað næstu tvær næturnar eftir að ég fór á hana! Sarah Michelle Gellar leikur er alveg frammúrskarandi. En það sem er leiðinlegt við hana er hvað hún lætur myndina fá svona blæ af venjulegum, heimskum, bandarískum hryllingsmyndum! Annars er söguþráðurinn góður og tæknibrellurnar frábærar! Handritið er að sjálfsögðu glæsilegt, enda skrifað af Japana :)

Ég ætla bara að segja það hreint út að þetta er besta hryllingsmynd sem ég hef séð. Ég fór á The Ring í fyrra og taldi hana bestu hrollvekju sem ég hef séð, gæti ekki haft meira rangt fyrir mér. Myndin fjallar um bandaríska stúlku (leikin af Söruh Michelle Geller) sem er nemi og fylgir kærasta sínum til Tokyo og meðan á dvöl hennar þar fer hún í fyrsta skiptið ein á heimili eldri konu sem hún þarf að hjálpa og þar dregst hún inn í skrýtna atburðarás sem byggist á því að þegar einhver er drepinn í mikilli reiði þá verður reiðin eftir og safnast upp og drepur alla þá sem koma þar inn. Myndin er vel gerð, með fínum tæknibrellum og góðum bregðuatriðum. farðu á hana, hún kemur vel á óvart. Og ef þú fórst á The Ring og varst að deyja úr hræðslu þá skaltu kannski sleppa því að fara á þessa, fólk hefur betra við tímann að gera en að bera lík þitt út. Góða skemmtun!!!!!!!

Skellti mér á forsýningu á þessa mynd með félaga mínum í kvöld. Það eina sem ég hafði heyrt um þessa mynd er: Að hún væri vinsælasta bíómyndin í bíóhúsum í Bandaríkjunum og átti stærstu opnun sem hrollvekjumynd hefur átt nokkru sinni. Myndin fjallar um Karen(Sarah Michelle Geller), sem að kemur að einkennilegu húsi til að leysa stelpu af svo að hún geti passað gamla konu sem stelpan hafði einnig verið að passa en stelpan hefur horfið á einkennilegan hátt og engin veit hvað varð um stúlkuna og hvað gerðist í húsinu. Karen fer og rannsakar málið og því meira sem hún grefur því meir fer hún að átta sig á því að málið er mun flóknara og skelfilegra en hún átti von á. Og þá byrjar atburðarrás sem heldur þér helteknum út alla myndina. Það er langt síðan ég sá svona skelfilega hrollvekjumynd. Oftast eru flestar hrollvekjumyndir farnar að vera með það markmið að gera þær eins blóðugastar og hægt er en það þarf ekki alltaf að hafa blóð til þess að þær séu scary og þessi mynd sannar þá theory(Þó að eitt atriðið í myndinni er ágætlega bloddy). Þessi mynd minnir ótalmargt á japönsku myndirnar Ringu og The Eye en að mínu mati er þessi mun meira scary en hinar myndirnar. Takashi Shimizu: Verð nú að segja að ég hef ekki heyrt mikið um hann en hér nær hann að gera alveg einstaklega og vel gerða hrollvekjumynd. Það er gaman að loksins fá að sjá almennilega mynd með Söru Jessicu Parker. Flestar myndir sem ég hef séð með henni hafa ekki verið neitt til að hrópa húrra fyrir en hérna bætir hún það upp allrosalega með fínni frammistöðu sem Karen. Eins og ég hef sagt áður, það þarf ekki blóð til þess að gera myndir scary. Í sumum myndum, eins og þessari, þarf ekki á blóði að halda. Andrúmsloftið í myndinni er virkilega creepy og flest bregðuatriðin, þó þau séu stundum augljós á tímum, virka virkilega vel til að hrella áhorfandann upp úr sætinu sínu(Einn áhorfandinn labbaði út úr salnum í miðri mynd). Ég mæli eindregið með henni fyrir fólk sem hefur gaman af myndum þar sem adrenalínflæðið er mikið og fyrir þá sem fíluðu Ringu myndina og japanskar hrollvekjur. En þeir sem fíluðu þær ekki skulu halda sig frá henni(Skrýtið, ég fílaði þessa mynd mjög vel en var ekki hrifin af Ringu og The Eye). Og ein aðvörun hérna í lokin: Ef þið eruð veik í hjarta eða eruð viðkvæm fyrir hrollvekjumyndum þá mæli ég með því að þið farið ALLS EKKI á þessa mynd. Annars segi ég við hina sem ætla að skella sér á þessa mynd: Bon Appetit.